การขอโทษและการให้อภัย .........ว.วชิรเมธี

ในห้อง 'พุทธศาสนา และ ธรรมะ' ตั้งกระทู้โดย KK1234, 25 กรกฎาคม 2010.

  1. KK1234

    KK1234 เป็นที่รู้จักกันดี

    วันที่สมัครสมาชิก:
    22 กรกฎาคม 2006
    โพสต์:
    2,401
    กระทู้เรื่องเด่น:
    1
    ค่าพลัง:
    +10,515
    การขอโทษและการให้อภัย .........ว.วชิรเมธี


    การรู้จักขอโทษนั้นเป็นมารยาทอันดีงามสำหรับตัวผู้ทำเอง และเป็นการช่วยระงับหรือช่วยแก้โทสะของผู้ถูกกระทบกระทั่งให้เรียบร้อยด้วยดีในทางหนึ่ง หรือจะกล่าวว่าการขอโทษคือการพยายามป้องกันมิให้มีการผูกเวรกันก็ไม่ผิด

    เพราะเมื่อผู้หนึ่งทำผิด อีกผู้หนึ่งเกิดโทสะเพราะถื<wbr>อความผิดนั้นเป็นความล่วงเก<wbr>ินกระทบกระทั่งถึงตน แม้ไม่อาจแก้โทสะนั้นได้ ความผูกโกรธหรือความผูกเวรก<wbr>็ย่อมมีขึ้น ถ้าแก้โทสะนั้นได้ก็เท่ากับ<wbr>แก้ความผูกโกรธหรือผูกเวรได<wbr>้ เป็นการสร้างอภัยทานขึ้นแทน<wbr> อภัยทานก็คือการยกโทษให้ คือการไม่ถือความผิดหรือการ<wbr>ล่วงเกินกระทบกระทั่งว่าเป็<wbr>นโทษ

    อันอภัยทานนี้เป็นคุณแก่ผู้<wbr>ให้ ยิ่งกว่าแก่ผู้รับ

    เช่นเดียวกับทานทั้งหลายเหม<wbr>ือนกัน
    คืออภัยทานหรือการให้อภัยนี<wbr>้ เมื่อเกิดขึ้นในใจผู้ใด
    จะยังจิตใจของผู้นั้นให้ผ่อ
    <wbr>งใสพ้นจากการกลุ้มรุมบดบังข<wbr>องโทสะ

    โกรธแล้วหายโกรธเอง กับโกรธแล้วหายโกรธเพราะให้<wbr>อภัย ไม่เหมือนกัน

    โกรธแล้วหายโกรธเองเป็นเรื่<wbr>องธรรมดา ทุกสิ่งเมื่อเกิดแล้วต้องดั<wbr>บ ไม่เป็นการบริหารจิตแต่อย่า<wbr>งใด แต่โกรธแล้วหายโกรธเพราะคิด<wbr>ให้อภัย เป็นการบริหารจิตโดยตรง จะเป็นการยกระดับของจิตให้ส<wbr>ูงขึ้น ดีขึ้น มีค่าขึ้น

    ผู้ดูแลเห็นความสำคัญของจิต<wbr> จึงควรมีสติทำความเพียรอบรม<wbr>จิตให้คุ้นเคยต่อการให้อภัย<wbr>ไว้เสมอ เมื่อเกิดโทสะขึ้นในผู้ใดเพ<wbr>ราะการปฏิบัติล้วงล้ำก้ำเกินเพียงใดก็ตาม พยายามมีสติพิจารณาหาทางให้<wbr>อภัยทานเกิดขึ้นในใจให้ได้ ก่อนที่ความโกรธจะดับไปเสีย<wbr>เองก่อน

    ทำได้เช่นนี้จะเป็นคุณแก่ตน<wbr>เองมากมายนัก ไม่เพียงแต่จะทำให้มีโทสะลด<wbr>น้อยลงเท่านั้น และเมื่อปล่อยให้ความโกรธดั<wbr>บไปเอง ก็มักหาดับไปหมดสิ้นไม่ เถ้าถ่านคือความผูกโกรธมักจ<wbr>ะยังเหลืออยู่ และอาจกระพือความโกรธขึ้นอี<wbr>กในจิตใจได้ในโอกาสต่อไป

    ผู้อบรมจิตให้คุ้นเคยอยู่เส<wbr>มอกับการให้อภัย
    แม้จะไม่ได้รับการขอขมา ก็ย่อมอภัยให้ได้

    ในทางตรงกันข้าม ผู้ไม่เคยอบรมจิตใจให้คุ้นเ<wbr>คยกับการให้อภัยเลย โกรธแล้วก็ให้หายเอง แม้ได้รับการขอขมาโทษ ก็อาจจะไม่อภัยให้ได้ เป็นเรื่องของการไม่ฝึกใจให<wbr>้เคยชิน

    อันใจนั้นฝึกได้ ไม่ใช่ฝึกไม่ได้ ฝึกอย่างไดก็จะเป็นอย่างนั้<wbr>น ฝึกให้ดีก็จะดี ฝึกให้ร้ายก็จะร้าย...

    ---------------------------------------------------
    นำมาจาก
    ว.วชิรเมธี (W.Vajiramedhi): การขอโทษและการให้อภัย | Facebook
     
  2. yaka

    yaka เป็นที่รู้จักกันดี

    วันที่สมัครสมาชิก:
    18 เมษายน 2010
    โพสต์:
    647
    ค่าพลัง:
    +1,384
    ขออนุโมทนาสาธุค่ะ

    เมื่อขอโทษเป็นก็ต้องให้อภัยเป็นด้วยค่ะ

    บางครั้งโกรธแทบตัดขาดจากกันแต่เมื่ออีกฝ่ายมาขอโทษความโกรธนั้นหายไปเป็นปลิดทิ้ง
     
  3. คนวิเชียร

    คนวิเชียร เป็นที่รู้จักกันดี

    วันที่สมัครสมาชิก:
    5 กรกฎาคม 2010
    โพสต์:
    231
    ค่าพลัง:
    +1,298
    [​IMG]

    อนุโมทนา สาธุ ครับ จะลองฝึกให้อภัยบ่อยๆครับ:cool::cool::cool:
     

แชร์หน้านี้

Loading...