ขอคำปรึกษาเรื่องกิเลสทางเพศที่รบกวนจิตครับ

ผมถือศีล ๕ เต็ม ไม่ให้พลาดเลย รักษาไว้ยิ่งกว่าชีวิตของตน ทาน ภาวนา ฝึกฝนวิปัสสนากรรมฐานวันละสองถึงสามเวลา แต่ผมมีปัญหาอยู่เรื่องหนึ่ง คือ กิเลสทางเพศ

ปัญหากามกิเลสทางเพศผมจะไม่เหมือนคนปกติ คือผมไม่ได้มีความรู้สึกกับผู้หญิงปกติ แต่จะเกิดกับจินตนาการส่วนตัว เพราะผมทำงานเป็นนักวาดที่ต้องวาดผู้หญิงสวยๆ รูปร่างดีๆ ตลอดเวลา ปัญหาคือมันทำให้ผมเกิดความรู้สึกที่หลงไปกับตัวละครที่ผมวาดขึ้นมาเอง ที่มาจากจินตนาการ แต่เห็นหญิงสาวปกติผมกลับไม่รู้สึกอะไรครับ ผมเลยไม่สามารถหาอุบายจัดการกับกิเลสแปลกๆ ของตนเองนี่ได้ ทุกวันนี้พยายามทำอสุภะ พิจารณาร่างกายอยู่ครับ ก็ไม่รู้ว่าจะสำเร็จเมื่อไหร่ การปฏิบัติธรรมของผมครบถ้วน แต่ก็ยังต้องปลดเปลื้องตนเองเป็นครั้งคราวที่อดไม่ไหวจริงๆ เพื่อไม่ให้ความรู้สึกมันรบกวนผมมากนัก จะได้ปฏิบัติธรรมสบายๆ แต่ศีล ๕ ผมครบครับ ไม่ได้ไปซื้อบริการหรือผิดลูกผิดเมียใคร

ปัญหาคือ ถ้าหากผมยังรักษา ศีล ทาน ภาวนา สมาธิ ครบ ละกิเลสโกรธ โทสะ จนเบาบาง มีพรหมวิหาร ๔ ไม่เกิดนิวรณ์ในสมาธิ แต่ยังมีกามกิเลสทางเพศอยู่ในจิตในยามปกติโดยเฉพาะเวลานั่งทำงาน ถ้าหากผมตายไปอย่างกระทันหัน (ปกติผมจะภาวนาพุทโธในใจตลอดเวลา) จะส่งผลให้ผมไปตกอบายภูมิ ไปนรกได้ไหมครับ

 

ภาพวาดหญิงงามแม้สวยสักปานใด
สุดท้ายย่อมเก่าคร่ำคร่า
เสื่อมสลายไปในที่สุด

หลงภาพวาดเจือด้วยราคะทางเพศ
หากตายกระทันหันนั่นหมายถึงอบาย

อุบายในการถอดถอนราคะ
พระศาสดาทรงแสดงธรรม
โปรดพระนันทเถรศากยะเอาไว้แล้ว

 

ราคะ จะกำจัดไปในพระอนาคามี อย่าไปกังวล

อะไรที่ไม่เกิน ศีล 5ข้อ ก็อย่าไปกังวล
เป็นฆราวาส ก็ฝึกไปแบบฆราวาส ศีล5 ก็เป้นพื้นฐานให้ บรรลุธรรมได้

แต่ถ้าไปบวชพระ มันผิด
เราเป็นฆราวาส มีงานมีการทำ แถมยังทำตัวเองให้อยู่ในศีล 5ข้อ
ฝึกสมาธิภาวนา ก้อย่าไปกังวล

แม้เป็น ศีลพรตปรามาส ก็ยังมีสุคติเป็นที่ไป

ฉะนั้นแล้ว หากมุ่งเป้าภาวนามีนิพพานเป็นที่สุด
เรื่องละ เรื่องกำจัดกิเลสมันเป็นหน้าที่ของผลงานที่จิตจะดำเนินไปเอง ชิวชิวครับ


การภาวนาจะไม่หายไปไหน แม้ตอนตั้งใจภาวนายังไม่ให้ผล
ก็ให้ตั้งหน้าตั้งตาปฏิบัติไป
อดทนภาวนาไป มีความเพียร
หากเกิดเหตุที่ไม่คาดฝัน ยามคับขัน จิตจะภาวนาเองอัตโนมัติ

ไม่ต้องกังวลหรอก
คุรุกรรมหนัก ที่สร้างไว้เป็นกรรมที่เป็นกุศลมากกว่ากรรมชั่ว
จะให้ผลก่อนแล้วจะมีสุคติเป็นที่ไป

 

แก้กิเลสทางเพศมีสามวิธี

1.เสพมากๆจนเจ็บปวดทรมาน
เกิดทุกข์โทษกับร่างกาย
แล้วเห็นทุกข์เห็นภัย
2.ลดระงับอารมณ์ทางเพศ
ผลัดวันประกันพรุ่งในการเสพไปเรื่อยๆ
จนความต้องการอ่อนกำลัง
เว้นห่างจากสิ่งยั่วยุยิ่งห่างยิ่งดี
3.ฝึกควบคุมอารมณ์
ให้พอดีกับชีวิตประจำวัน
เสพแต่พอดีไม่หลงยึดติดกับการเสพ
มากจนเกินไป

 

อบายภูมิ 4 ประกอบด้วย

นรก
เปรต
เดรัชฉาน
อสุรกาย


เดรัชฉาน ยังแยกออกมาได้อีก เพราะ กำเนิดเดรัชฉาน ไม่ได้เป็นทุคติ 100เปอร์เซ็น

มีพญานาค เบื้องสูงเป็นต้นอยู่ สวรรค์ชั้นจาตุมหาราชิกา
แต่ก็ยังจำกัดอยู่ในเดรัชฉาน

หากมองดูในโลกมนุษย์ ทาสแมวทาสหมาบางพวก ก็คือ มนุษย์
มนุษย์บางพวก ยังทุกข์ทรมาน มากกว่าหมาแมวพวกนั้นอีก

 

ภาพวาดเจือราคะได้
ภาพวาดก็เจือกุศลได้เช่นกัน
โดยการพาคนในภาพวาด
กราบไหว้บูชาพระไปด้วยกัน

 

ว่างก้ฟังไฟล์นี้ครับ จะแม่นในวิธีมากขึ้น

 

อาจเพราะมีความตั้งใจมาก เลยทำให้หลงไหลในภาพที่สร้างขึ้นมา
แต่ถ้าถามคน 100 คน ในการดูภาพนั้น ก็อาจจะมีความหลงไหลในภาพนั้น 100 ระดับ

อุปทานนั้น เราสร้างขึ้นมาเอง เราไม่สร้างก็ได้ สามารถทำงานได้เหมือนกัน
เพียงแต่เราจะไม่หลงไหลในภาพจินตนาการที่สร้างขึ้นมา จะคิดว่ามันเป็นแค่งาน

 

ผมเห็นด้วยกับโพสต์ของคุณ @ละอองไฟ คุณ @ปราบเทวดา (AKA. เก้ากระบี่เดียวดาย; ลอยลำ) และ คุณ @hastin ที่ได้เมตตา อนุเคราะห์ สงเคราะห์โพสต์แนะนำคุณ @ศีลทานภาวนา ไว้ดังกล่าวข้างต้นครับ

ผมขออนุญาตเพิ่มเติมนิดนึงในสภาวะ “จิตสุดท้าย” ตอนตายนะครับว่ามันสำคัญที่สุดครับ คำว่า "จิตสุดท้าย" นี้ หมายถึง ภาวะที่เรากำลังจะหมดลมหายใจ ซึ่งห้วงเวลานั้นเพียงเสี้ยววินาทีที่กำลังจะตาย จิตจะอยู่ในภาวะอารมณ์ใดก็จะนำไปเกิดในที่นั้นๆ แยกเป็นสองประเภทครับ คือ...

"จิตกุศล" คือ ความผ่องใสที่เกิดขึ้นในจิตใจ ไม่ว่าจะเป็นการระลึกถึงพระพุทธเจ้า พระธรรมเจ้า พระสังฆเจ้า การระลึกถึงครูบาอาจารย์ ระลึกถึงบุญกุศลที่ตนได้ประกอบไว้ เกิดความปีติซาบซึ้งใจที่ตนเองได้กระทำความดี เช่น ภาวะใกล้ตายปรากฏนิมิตเห็นโบสถ์ วัดวาอารามที่ตนได้สร้าง เห็นชายจีวรที่ตนได้เคยถวายหรือนิมิตเป็นเสียงให้ได้ยินเสียงสวดมนต์อันไพเราะ ย่อมทำให้จิตเป็นกุศลไม่หม่นหมอง แม้แต่การกำหนดลมหายใจพุทโธ การฟังเสียงสวดมนต์แล้วจิตน้อมระลึกถึงคุณของพระรัตนตรัย ล้วนแต่เกิดความเป็นกุศลในจิตใจทั้งนั้น ซึ่งจะส่งผลให้ผู้ตายไปสู่สุคติภูมิ คือ เกิดในที่ที่เป็นสุข เช่น สวรรค์ชั้นต่างๆ หรือได้เกิดมาเป็นมนุษย์อีกครั้ง ซึ่งการเกิดมาเป็นมนุษย์ด้วยภาวะจิตสุดท้ายก่อนตายที่มีความเป็นกุศลนี้ ผลบุญที่ตนได้กระทำไว้ในอดีตย่อมส่งผลให้เกิดมาเป็นมนุษย์ที่เพียบพร้อม เช่น เป็นมนุษย์ที่มีฐานะดี มีชาติตระกูลดี รูปร่างหน้าตาดี เป็นต้นครับ

การทำความดีที่จะส่งผลให้จิตสุดท้ายเป็นกุศล คือ ระลึกถึงแต่ความดีนั้น ก็จำเป็นอย่างยิ่งว่าในขณะที่ยังมีชีวิตอยู่นี้ ต้องหมั่นประกอบบุญกุศลอย่างต่อเนื่อง ทำจนเป็นนิสัย เรียกว่า "อาจิณกรรม" ซึ่งจะทำให้เกิดวิบาก คือ การสะสมบุญ และความเป็นกุศลในจิตใจให้มีอำนาจเหนือบาปกรรมที่อาจเคยกระทำไว้เล็กๆ น้อยๆ หรือทำโดยไม่ตั้งใจก็ตาม เมื่ออำนาจแห่งบุญ และกุศลมีมากกว่าบาปแล้ว ย่อมนำพาให้จิตระลึกถึงแต่ความดีที่ตนได้กระทำ ยังผลให้จิตเกิดความสงบสุข และไปสู่สุคติในที่สุด

ประเภทที่สอง คือ "จิตอกุศล" หรือคือ จิตไปพะวงในสิ่งที่ไม่ดีต่างๆ อันเกิดจากกรรมชั่วที่ตนเคยกระทำไว้ที่มีอำนาจมากกว่าบุญ หมายถึง ขณะที่มีชีวิตได้ทำชั่วจนเป็นอาจิณ เช่น ประกอบอาชีพฆ่าสัตว์ โดยไม่สำนึกในบุญในบาปเมื่อใกล้ตาย ภาพของสัตว์ที่กำลังตายด้วยความเจ็บปวดทรมานก็จะปรากฏเป็นภาพให้เห็น ทำให้ผู้นั้นเกิดอาการเจ็บปวดทรมานเช่นเดียวกับสัตว์ที่ตนเคยฆ่า บ้างก็ร้องโหยหวนเป็นเสียงสัตว์นั้นๆ เช่น เคยเชือดคอไก่เป็นๆ โดยทำเป็นอาจิณ ทำเป็นประจำ และไม่คิดว่าสิ่งนั้นเป็นบาป เมื่อกำลังจะตายก็จะเห็นภาพของไก่ที่กำลังถูกเชือดเป็นต้นครับ

การเห็นนิมิตในลักษณะนี้ เรียกว่า "กรรมนิมิต" หมายถึง หากเป็นกรรมดีก็ย่อมเกิดนิมิตที่ดี หากเป็นกรรมชั่วก็ย่อมเกิดนิมิตที่ชั่ว ซึ่งจะเป็นไปโดยอัตโนมัติในขณะที่ใกล้จะตาย ในบางกรณีที่จิตจะสื่อว่าไปเกิดในภพภูมิใดนั้น ก็มีนิมิตเป็นภาพปรากฏให้เห็นภพภูมินั้นๆ อยู่เบื้องหน้า เช่น เวลาใกล้ตายเห็นฝูงนกฝูงกามารับหรือนิมิตเห็นทุ่งหญ้า นั่นแสดงให้เห็นว่า คนๆนั้นย่อมเกิดเป็นสัตว์เดรัจฉานหรือหากนิมิตเห็นเปลวไฟอันร้อนแรง แสดงให้เห็นว่า ย่อมไปเกิดเป็นสัตว์นรก หากเห็นเทวดานางฟ้ามารับหรือเห็นวิมานกลางอากาศ เห็นแสงสว่าง ก็ย่อมไปสู่สุคติภูมิที่ดี เรียกการเห็นภพเบื้องหน้าที่ตนจะไปเกิดขณะใกล้ตายว่า "คตินิมิต" คือ ทางที่ผู้นั้นจะไปภายหลังจากที่ร่างกายแตกดับครับ

ในเรื่องกฎแห่งกรรมนั้นก็ยังมีคนที่ “ไม่เชื่อ” อยู่ เรียกว่า มีจิตเป็น มิจฉาทิฐิ ส่งผลให้จิตเป็นมิจฉาเป็นอกุศลอยู่บ่อยครั้ง เวลาใกล้ตายนั้นก็มักจะนึกถึงแต่สิ่งไม่ดีที่ตนเคยทำไว้ เพราะทำบาปมากกว่าบุญ จะให้นึกถึงบุญด้วยความปีตินั้นย่อมเป็นไปไม่ได้ แม้ญาติสนิทหรือคนใกล้ชิดจะใช้วิธีการเตือนความจำให้ระลึกถึงพระหรือนิมนต์พระมารับสังฆทานจากมือผู้ใกล้ตายก็ดี หากจิตของคนๆนั้นมิได้ยินดีในการประกอบบุญ จิตย่อมหม่นหมองอยู่วันยังค่ำ หรือบางคนเตือนสติให้ญาติของตนท่องพุทโธเอาไว้ บ้างก็นำภาพพระมาให้ดูหรือเปิดบทสวดมนต์ให้ฟังบ้าง ซึ่งจะได้ผลดีก็ต่อเมื่อคนๆนั้นมีจิตเป็น สัมมาทิฐิ มีพื้นฐานของความเชื่อและศรัทธาต่อพุทธศาสนาอยู่พอสมควร หากไม่มีความเชื่อความศรัทธาแล้ว แม้ญาติๆจะช่วยเหลืออย่างไรก็ไม่เป็นผลครับ เพราะจิตเป็นอกุศลอยู่ตลอดเวลา ส่งผลให้ไปเกิดในทุคติภูมิ มีเปรต อสุรกาย เดรัจฉาน สัตว์นรก เป็นแดนเกิดครับ

ในกรณีที่ญาติสนิทหรือคนใกล้ชิดช่วยเตือนสติหรือความจำให้ระลึกถึงแต่บุญกุศลนั้น ผู้ที่เตือนความจำคนที่กำลังจะจากไปก็ไม่ควรทำตนให้โศกเศร้าเสียใจมากนัก อย่าร้องไห้ให้คนที่กำลังจะตายให้เห็น เพราะเท่ากับว่าเป็นการเหนี่ยวรั้งคนที่กำลังจะตายไว้ ทำให้คนที่จะตายต้องเกิดความเป็นห่วงแล้วจิตของเขาหรือเธอนั้นก็จะหม่นหมอง เนื่องจากในบางครั้งมนุษย์เราทำบุญไว้มากก็จริง แต่ละเลยการภาวนา ทำให้เวลาใกล้ตายอาจจะไม่มีสติ และต้องหวั่นไหวไปกับอารมณ์ต่างๆ ของคนที่ตนรักและห่วงใยได้ครับ หรือแม้กระทั่งบางคนทำบุญให้ทานมาตลอดชีวิต แต่การกระทำผิดเพียงครั้งเดียว แต่เป็นตราบาปติดใจไปตลอดชีวิต เช่น รู้สึกผิดมากที่เป็นชู้กับคนอื่นโดยไม่ได้ตั้งใจ หรือ รู้สึกผิดที่เคยทุจริตประพฤติมิชอบฉ้อโกงทรัพย์สินคนอื่นมาในอดีต แล้ววางใจไม่ลงระลึกถึงความชั่วนั้นอยู่ซ้ำๆ จนในภาวะที่จิตสุดท้ายใกล้ตายก็ยังรู้สึกผิดบาปกับสิ่งเหล่านี้ ทำให้จิตหม่นหมองไม่ผ่องใส ยังผลให้ไปเกิดในอบายภูมิได้ครับ

สรุปคือวาระจิตสุดท้ายก่อนตายนี้เป็น "กรรม" ประเภท "มโนกรรม" หากจิตสุดท้ายก่อนตายนั้นจิตระลึกถึงสิ่งใดอยู่ก็ย่อมมีทางไปกับสิ่งนั้น เช่น ขณะที่นั่งรถอยู่ ระหว่างนั้นจิตก็นึกถึงเรื่องลามกอยาบช้าขึ้นมาหรือกำลังโกรธใครอยู่ กำลังนึกเกลียดใครอยู่ แน่นอนว่าหากเกิดอุบัติเหตุอันเป็นเหตุให้ถึงแก่ความตายตอนนั้น จิตย่อมตกสู่อบายภูมิครับ "มโนกรรม" นี้จึงเป็นสิ่งสำคัญอย่างมากที่จะบ่งบอกว่าผู้นั้นมีจิตเป็นกุศลหรือเป็นอกุศล แล้วจะส่งต่อในภพภูมิใดต่อไปครับ

ประมาณนี้ครับ... ฝากไว้ให้คุณ @ศีลทานภาวนา ลองพิจารณาครับ _/\_

 

หากคุณ @ศีลทานภาวนา สะดวกและมีเวลาว่าง… ผมแนะนำให้คุณ @ศีลทานภาวนา ลองพิจารณาดูเพิ่มเติมครับ [^_^]

 

กราบอนุโมทนาสาธุครับ เป็นคำตอบที่อ่านแล้วรู้สึกสบายใจ

 

กราบอนุโมทนาสาธุครับสำหรับทุกคำตอบครับ

 

พระพุทธเจ้าตรัส..ยืนยันไว้
พระองค์ไม่เห็นว่า....
...รูปรสกลิ่นเสียงสัมผัสใด
จะครอบงำ.... จิตของบุรุษ
....ได้มากเท่า
รูปรสกลิ่นเสียงสัมผัส....
....ของสตรีเลย

ถ้าจขกท.เป็นแฟนหนังจีน...
ก็จะเห็นว่า....ผู้หญิง....คือตัวแปรสำคัญ
สงครามบางครั้งอาจเกิดขึ้น....
....เพราะ
...แย่งผู้หญิงตัวเล็กๆคนหนึ่ง...เท่านั้น
นักรบที่เก่งกาจ...ชนะศึกนับไม่ถ้วน
คำว่าแพ้....สะกดไม่เป็น
ยังต้อง...สยบให้กับรูปของสตรี
....เป็นเครื่องยืนยัน
สิ่งที่พระศาสดา...ตรัสไว้
.....ไม่มีผิด

จขกท.ไม่ต้องกังวลใจอะไร
คนเกือบทั้งโลก....เป็นเหมือนกัน
.....หลงไหลในสตรี.....
แม้จะเป็น....สตรีในจิตนาการ
....ที่เราปรุงแต่งขึ้นก็ตาม

คนทั่วไปอาจหลงไหล
.....จากการกระทบ...
ตาหูจมูกลิ้นกาย....
แต่ที่สุด....ของการกระทบนั้น
ก็ไปที่การปรุงแต่ง
....ถ้าเราได้สัมผัสผิวขาวๆ...นุ่มเนียนนั้นล่ะ
....ถ้าเราได้สัมผัส...ปากอิ่ม...ชมพูนั้นล่ะ
....ถ้าหน้าเราได้ซุกไปที่หน้าอก...
เนียนๆนั้นล่ะ....จะเป็นยังไง.....บลาบลา

สาระพัดที่จิตจะปรุงแต่ง....ให้เกิดทั้งราคะ
...และกำหนัด

ส่วน...จขกท. ... อาจต่างไปเล็กน้อย
อาจเกิดความพึงพอใจ...ภาพที่ตนวาด
ลงกระดาษ....หรือผืนผ้าใบ
แต่พื้นฐานก็ยังไม่พ้น....รูปแห่งสตรี

คิ้วอย่างนี้....ลำแขนอย่างนี้
จมูกประมานนี้...หน้าอกกลมกลึงแบบนี้
เอวบางแบบนี้....ขาเรียวขนาดนี้
ผมยาวดกดำ....ใบหูได้รูปประมานนี้

เป็นพื้นฐานแห่ง"รูปกาย"....ของสตรี
ทั้งสิ้น

แต่คนทั่วไปมีสัญญา....ของมโนภาพผู้หญิง....
เช่นเดียวกับ...จขกท.
จขกท.สามารถสร้างภาพในจิตนาการ
ให้ออกมาในรูปของภาพวาดนั้นได้
....แต่คนทั่วไป....
ไม่สามารถแสดงออกมาเป็นรูปธรรมได้
แต่ถูกซ่อนไว้....ในจิต
ในโลกภายใน

มันจะถูกดึงออกมา...ทันที
หลังตาเห็นรูป....
ตากระทบ...เห็นผิวขาวๆเนียนๆ...
จิตตัดสินทันที....แบบนี้คือสวย

สัญญาที่ถูกซ่อนไว้นี้
แต่ละคนต่างกันออกไป
....บางคน...จิตจะตัดสินว่าชอบ
ก็ต่อเมื่อ...ตากระทบผิวเข้มๆ
เป็นที่มาของความชอบ
....ที่ไม่เหมือนกัน

ความสวย....ไม่สวย
....มันจึงไม่เคยมีจริง

คนนึงบอกแบบนี้สวย
บางคนเห็น...สิ่งเดียวกัน...
....กลับบอกไม่สวย

อะไรคือความจริง.....
คำตอบคือ ....ไม่มี

มีแต่การปรุงแต่ง.....
ให้ค่า.....ด้อยค่า....
ภายในจิต....
โดยอาศัยปัจจัย...ต่างๆมากมาย
มาประมวล....
แต่คนทั้งโลก...มองไม่ออก

พระพุทธเจ้า....ทรงชี้ให้ดู
การเห็น....ที่มีจริงๆ
การได้ยิน...ที่มีจริง
การได้กลิ่น...ลิ้มรส...สัมผัสกาย
....มีจริงๆ....
ถ้าเห็นออกแต่ละขณะ....
จะเห็นแค่ผัสสะ 1:1
....ถ้าไม่ปรุงแต่ง....สร้างโลกในใจ
ผัสสะนั้น....
ก็จะเป็นเพียงผัสสะหนึ่ง

ถ้าเป็นแบบนี้
ราคะในรูป
ความยินดีในรูป....จะเกิดมาจากไหน

สัมผัสที่กายของชายหญิง
มันจะไม่ต่างจาก....
เราเอาแขน...สองข้างของตัวเอง
...เอามาถูกกัน

นี่คือทางให้จิตพ้นไป
จากความพอใจ...
...ใน....รูปรสกลิ่นเสียงสัมผัส....

ราคะที่มีอยู่ในใจ...
ถ้าไม่ถูกตัณหาผลักดัน....
....จนเกิดการกระทำ..
จะเป็นแค่....มโนกรรม
ผลแห่งการมีราคะในจิต
....คือการต้องเวียนเกิด..เวียนตาย
เพราะมีเชื้อ....ของความพอใจในรูป

แต่ถ้ามันล้นใจ....
กิเลสทั้งหลายถูกผลักดันโดยตัณหาออกมา
เป็นกายกรรม....และวจีกรรม
นอกจากมีเชื้อ....ให้เกิดต่อ
ยังต้องรับวิบาก.....เพราะการกระทำอีกด้วย

 

นั่นแหละครับ เขาเรียกว่า "กรรม" อาชีพคุณวาดภาพแบบนั้นคนเห็นภาพแบบนั้นเป็นไงครับ คุณทำประจำมันก็อยู่ในมโนคุณไงครับ แต่ถ้าคุณฝึกพวกสมาธิสู้ตันหา พวกอสุภะอะไรงี้เดี๋ยวก็วาดภาพไม่เอ็กซ์อีก มันต้องอารมณ์ลามกๆ หน่อยๆก็วาดได้ดูยั่วอารมณ์ ลองพิจรนาดูครับ ถือว่าเป็นมิจฉาอาชีวะหรือไม่ ตรงข้ามกับมรรคมีองค์ 8 ไหม

 

จะไปเกิดไหนก็ต้องดูตอนตายครับ เผลอไปคิดลามกตอนตายเป็นไงครับ คิดดู แถมยิ่งกลัวๆ อยู่ว่าจะไปคิดตอนตายพอจะตายจะอดไม่คิดได้ไหมครับ ต้องลองซ้อมตายดูว่า จะทำได้ไหมที่จะไม่คิด ผมว่ายิ่งจะพยายามไม่คิดมันยิ่งจะคิด นั่นแหละครับ แนะนำเน้นพุทธานุสติครับ บริกรรมไปเยอะๆ ให้ชินเป็นพุทธานุสติตลอดเวลา เอาไปใช้ตอนจะตายก็ท่องพุทโธๆ ไปจนตาย

 

จริงๆ ถ้ากลัวไปอบายนะครับต้องฝึกให้ถึงแยกรูปแยกนาม คราวนี้สบายแล้ว ชีวิตที่เหลือสุขสบายไม่ต้องกังวล

 

นึกภาพ ผู้หญิงที่เราวาดมา หรือ นางฟ้าที่เราใฝ่ฝันถึง
บางครั้งเค้ามาหาเรา ทำให้เรานึกภาพเค้าในใจได้
จะเป็นบ่อยๆ สำหรับ พระบวชใหม่ เณรบวชใหม่ ชีบวชใหม่
เพราะกลิ่นของศีลขั้นนั้นๆ จะหอมหวลทวนลมไปทั่ว ทุกชั้นฟ้า
คู่ครองในอดีตชาติ เค้าก็รู้จักคุณ เค้าก็เลยมาหาในจินตนาการ
ให้พิจารณา กระดูก ที่เป็นการวาดขึ้นมา

นึกถึงเค้า แล้วก็นึกถึงกระดูก สลับกันไปสลับกันมา ลองดู