ข้อคิดดีๆ จากชายชราที่จากไป

[FONT=Default Sans Serif,Verdana,Arial,Helvetica,sans-serif] เมื่อได้อ่านแล้ว
ผมรู้สึกคุ้มค่ากับเวลาที่เสี<wbr>ยไปครับ

ข้อคิดดี ๆ จากชายที่จากไป

แง่คิดดีๆ จากชายชราผู้จากไป
โดย พิษณุ นิลกลัด





สัปดาห์ สุดท้ายของปี 2548

ผมไป งานสวดและงานเผาศพผู้ชายวัย 81 ปีที่ผมรู้จักเขา มา

ยาว นาน 30 ปี ไม่ใช่ญาติ แต่ สนิทกันรักใคร่เสมือนญาติ



ก่อน เสียชีวิตไม่กี่วันเขาสั่งลู<wbr>กและภรรยาแบบคนไม่ครั่นคร้<wbr>ามความตายว่า

สวด 3 วันแล้วเผา

ไม่ ต้องบอกใครให้วุ่นวาย
​

[/FONT]
อย่า เศร้า
อย่า ร้องไห้
ทุกคน ต้องมีวันนี้
เพียง แต่เขาอยู่หัวแถวเลยต้องไปก่อน
แล้ว ลูกเมียก็ทำตามคำสั่ง
สวด 3 วันเผา
งาน สวด 3 คืนมีคนฟังพระสวดคืนละ 14 คน
คือเมีย ลูก หลาน เขย สะใภ้ และผม ซึ่งเป็นคนนอก

เป็น งานศพที่มีคนไปร่วมงานน้อยที่สุ<wbr>ดเท่าที่ผมเคยไปฟังสวด

วันเผามีเพิ่มเป็น 17 คน
สามคน ที่เพิ่มเป็นเพื่อนบ้านที่เคยคุ<wbr>ยด้วยเกือบทุกเย็น
คน หนึ่งเป็นแม่ค้าล็อตเตอรี่ที่<wbr>เคยยืมเงินแล้วไม่มีสตังค์จ่าย
เลย เอาล็อตเตอรี่ทยอยผ่อนใช้หนี้<wbr>แทนเงินงวดละสองใบคนหนึ่ง
และคนสุดท้ายเป็นหญิงที่ผู้<wbr>ตายเคยผูกปิ่นโตทุกมื้อเย็น
ทั้ง สามคนบอกว่าเกือบมาไม่ทันเผา
เคราะห์ ดีที่แวะไปเยี่ยมที่โรงพยาบาล
เจ้าหน้าที่บอกว่าเสียชีวิ<wbr>ตไปแล้ว 3 วัน

หลังฌาปนกิจพระกระซิบถามเจ้าหน้<wbr>าที่วัดว่าเจ้าของงานจ่ายเงินค่<wbr>าศาลาสวดพระ อภิธรรมแล้วหรือยัง
พระท่านคงไม่เคยเห็นงานศพที่มี<wbr>คนน้อยแบบที่ผมก็รู้สึกตั้งแต่<wbr>สวดคืนแรก

จริงๆ แล้วผู้ตายเป็นคนค่อนข้างมีสตั<wbr>งค์
ทำงาน ธนาคารแห่งประเทศไทยจนเกษี<wbr>ยณอายุที่ ตำแหน่ง หัวหน้าหน่วย
แต่ ด้วยความที่รักและศรัทธา อาจารย์ป๋วย อึ๊งภากรณ์
อดีต ผู้ว่าการแบงค์ชาติ
จึง ดำเนินชีวิตแบบไม่ปรารถนาให้<wbr>ใครเดือนร้อน - แม้กระทั่งวันตาย

ผมสนิทกับเขาเพราะเขามีความฝั<wbr>นในวัยเด็กอยากเป็นนักประพันธ์<wbr>แบบไม้เมืองเดิม
ที่ เขาเคยนั่งเหลาดินสอและวิ่งซื้<wbr>อโอเลี้ยงให้
เมื่อ ตัวเองเป็นนักเขียนไม่ได้ พอมาเจอะผมที่เป็น นักข่าวก็เลยถูกชะตาและให้<wbr>ความเมตตา
การมีโอกาสได้พูดได้คุยกั<wbr>บเขาตามวาระโอกาสตลอด 30 ปี
ทำให้ได้แง่คิดดีๆมา ใช้ในการดำรงชีวิต

วันหนึ่งเขารู้ว่าขโมยยกชุดกอล์<wbr>ฟของผมไปสองชุดราคา 4 แสนกว่าบาท
เขาปลอบใจผมว่า ของที่หายเป็นของฟุ่มเฟื<wbr>อยของเรา
แต่มันอาจเป็นของจำเป็นสำหรับลู<wbr>กเมียครอบครัวเขา
คิดซะว่าได้ทำบุญ จะได้ไม่ทุกข์

เขามี วิธีคิด ' เท่ๆ '
แบบผม คิดไม่ได้มากมาย
เป็น ต้นว่า
สุขและทุกข์อยู่รอบตัวเรา
อยู่ที่ว่าเราจะเลือกหยิบเลื<wbr>อกคว้าอะไร
คงเป็นเพราะเขาเลือกคว้าแต่<wbr>ความสุข
ช่วงปีสุดท้ายของชีวิตเขาต่อสู้<wbr>กับโรคชรา
เบา หวาน หัวใจ ความดัน เกาต์
และไต ทำงานเพียง 5 เปอร์เซ็นต์โดยไม่ปริปากบ่น
แถม ยังสามารถให้ลูกชายขับรถพาเที่<wbr>ยวในวัน หยุดสุดสัปดาห์
โดยที่ตัวเองต้อง หิ้วถุง ปัสสาวะ ไป ด้วยตลอดเวลา
เนื่อง จากไตไม่ทำงาน ปัสสาวะเองไม่ได้
6 เดือน สุดท้ายของชีวิตต้<wbr>องนอนโรงพยาบาลสามวันนอนบ้านสี่<wbr>วันสลับกันไป
เวลา ลูกหลาน หรือเพื่อนของลูกรวมทั้ง ผมด้วยไปเยี่ยมที่โรงพยาบาล
เขามี แรงพูดติดต่อกันไม่เกิน 10 นาที
แต่ 10 นาที ที่พูด มีแต่เรื่องสนุกสนาน
เรียก รอยยิ้มและเสียงหัวเราะจากคนไป เยี่ยม ไข้
ทุกคน พูดตรงกันว่า
' คุณตาไม่เห็นเหมือนคนป่วยเลย
ตลกเหมือนเดิม '
พอ แขกกลับ ลูก หลานถามว่าทำไมคุยแต่เรื่องตลก <wbr> เขาตอบว่า

' ถ้าคุยแต่เรื่องเจ็บป่วย
วันหลังใครเขาจะอยากมาเยี่ยมอีก '

เขาเป็นคนชอบคุยกับผู้คนไม่ว่<wbr>าจะอยู่บนเตียงคนไข้หรืออยู่<wbr>บนรถแท็กซี่
บ่อยครั้งที่นั่งรถถึงหน้าบ้<wbr>านแล้ว
แต่สั่งให้โชเฟอร์ขับวนรอบหมู่<wbr>บ้านเพราะยังคุย
ไม่จบเรื่อง แล้วจ่ายเงินตามมิเตอร์ !

4 เดือน สุดท้ายของชีวิตแพทย์ที่รั<wbr>กษาโรคไตมาตั้งแต่สมัย เป็นแพทย์อินเทิร์น
จนกระทั่งเป็นหัวหน้<wbr>าแผนกแนะนำให้พักรักษาตั<wbr>วในโรงพยาบาลให้แข็งแรงแล้วค่อย กลับบ้าน

แต่ อยู่ได้ 4 วันเขาวิงวอนหมอว่าขอกลับบ้าน
หมอ ซึ่งรักษากันมา 16 ปีไม่ยอม
เขา พูดกับหมอด้วยความสุภาพว่า
' ขอให้ผมกลับบ้าน เถอะ
ผมอยากฟังเสียงนกร้อง'
คุณ หมอไม่รู้หรอกว่าคนคิดถึงบ้านมั<wbr>นเป็นอย่างไร
เพราะ พอเสร็จงานหมอก็กลับบ้าน '
หมอ ได้ฟังแล้วหมดทางสู้
ยอม ให้คนไข้กลับบ้าน
แต่ กำชับให้มาตรวจตรงตามเวลานัดทุ<wbr>กครั้ง

1 เดือน ถึงวาระสุดท้ายของชีวิต
เขา สูญเสียการควบคุมอวัยวะของร่<wbr>างกายเกือบทั้งหมด
เคลื่อน ไหวได้อย่างเดียวคือกะพริบตา
แต่ แพทย์บอกว่าสมองของเขายังดีมาก
เวลา ลูก เมียพูดคุยด้วยต้องบอกว่า
' ถ้าได้ยินพ่อกะพริบตาสองที '
เขา กะพริบตาสองทีทุกครั้ง !
เห็น แล้วทั้งดีใจและใจหาย

เขา ยังรับรู้
แต่ พูดไม่ได้
นี่ กระมังที่เรียกว่าถูกขังในร่<wbr>างของตนเอง

สิบ วันก่อนพลัดพราก
ภรรยา กระซิบข้างหูว่า
' พ่อสู้นะ '
เขา ไม่กะพริบตาซะแล้ว
ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้สองเดือนเคยตอบว่<wbr>า ' สู้ '

เขา สู้กับสารพัดโรคด้วยความเข้<wbr>าใจโรค
สู้ ชนิดที่หมอออกปากว่า
' คุณลุงแกสู้จริงๆ '

ตอน ที่วางดอกไม้จันทน์
ผมนึก ถึงประโยคที่แกพูดกับลูกเมื่อสี<wbr>่เดือนก่อนว่า

' โรค ภัยมันเอาร่างกายของพ่อไปแล้ว
อย่าให้มันเอาใจของเราไปด้วย '
' แง่คิดดีๆ จากชายชราที่จากไป '
สอน ให้เรารู้ว่า...

เราเกิดมาพร้อมกับจิตใจบริสุทธิ<wbr>์
และมันสมองมหัศจรรย์
ที่จะสามารถเรียนรู้
แยกแยะเรื่องดีๆและสิ่งร้<wbr>ายๆในชีวิต
จงใช้โอกาสดีๆที่ร่างกายและจิ<wbr>ตใจของเรา
ยังทำอะไรๆได้อย่างที่สมองสั่ง

จงเรียนรู้
และสร้างประโยชน์สุข
ให้กับตนเองและผู้อื่นอย่<wbr>างพอเพียง
และดำรงชีวิตอย่างพอเพี<wbr>ยงทางเศรษฐกิจ!

หากทุกๆครั้งที่เรียนรู้ เราล้ม
เราพลาดอาจจะรู้สึกท้อบ้<wbr>างในบางที
แม้ไม่มีกำลังกายที่จะลุกในทั<wbr>นที..แต่ข้อให้มีกำลังใจที่จะสู<wbr>้ ต่อไป
ถ้าเราเรียนรู้...ก็จะทำให้<wbr>เราพบว่า

การล้มหรือพลาดครั้งต่อไป
เราจะไม่เจ็บเท่าเดิม

ความดีก็เหมือนกางเกงใน ต้องมีติดตัวไว้แต่ไม่ต้<wbr>องเอามาโชว์

 

อ่านแล้วซึ้งในหัวใจ จิตใจท่านผู้นี้งดงามมากค่ะ

 

มาอ่านค่ะ.....................

 

ดีมากๆเลย แต่จะมีสักกีคนที่จะคิดได้เหมือนคุณลุงท่านนี้ อย่างที่พระพทธุเจ้าสอนไว้ว่า คนเหมือนกันแต่ไม่เหมือนกัน คือ ความคิด ความอ่าน และการดำรงชิวิต คนเราท่าเกิดมาแลวสามารถเลือกเกิดได้ก็ดีนะ แต่ในความเป็นจริงเราไม่สามารถเลือกได้ แต่เราเลือกที่จะเป็นได้ อยากเป็นอะไรละ เอาสักทางหนีงทำม้นให้ดี ที่สำคัญควรมี ( สติ รู้ )