ความรัก...กับความเหงา

ความเหงาทำให้เรารู้ในสิ่งที่ขาดตกบกพร่อง

ความเหงาเป็นสิ่งที่ดี

ความเหงาทำให้รู้บ้างสิ่งที่ดี

ความเหงาไม่ใช้สิ่งที่เลวร้ายเสมอไป

ฉะนั้นเพื่อนที่ดีที่สุดของเราก็คือความเหงา

มุมความมืดคือ ความเหงาที่มีอยู่ในจิต จึงทำให้ใจดวงนี่ต้องการแสงสว่างที่สร้างความอบอุ่นคือ รัก และเพราะสายลมมรสุม แห่งความเหงา ที่พัดผ่านในย่ามค่ำคืนแห่งรัก จึงทำให้ใจดวงนี้เหน็บหนาวประสบกับความเหงาอยู่ร่ำไป...

 

จะมีใครบ้างที่กล้าฟันธง หรือคอนเฟริ์มเกี่ยวกับเรื่องความรักว่ารักนี่จะไม่แปรสภาพไป หากเมื่อถึงเวลารักนี่ต้องสิ้นสุดลง ถึงตัดบัวก็ยังเหลือเยื่อใย แล้วสายใยรักที่เคยสลักปักไว้ในขั้วหัวใจจะทำอย่างไร จะใช้วิธีใหนถึงจะตัดรอนผ่อนคลายให้ลืมเลือน......เมื่อถึงเวลาที่ช่วงโปรโมชั้นแห่งรัก ค่อยๆหมดลง หรือใกล้สิ้นสุดลง ความสมหวังในวันก่อนกับกลายเป็นความผิดหวังนันนี้ ถึงแม้จะสมหวัง ณ วันนีก็ตามที แต่ในที่สุดแห่งชีวิตแล้ว คนที่เรารักก็จำพรากจากกันไป...และการเลิกลากันทั้งที่มีลมหายใจ คนรักอาจจะแยกทางกันเดิน แม้สิ้นคนรักกัน แต่พึงระลึกไว้ให้มั่นเสมอว่า ใจของเรายังไม่สิ้นคิด เพียงแค่คำไม่กี่คำ ที่เอ่ยว่า.... เราเลิกกัน...เราแยกกันเถอะ...

 

อย่าตีค่าตนเองต่ำอย่างไม่ลืมหูลืมตาว่า ก็ฉันไม่ดีฉันดีไม่พอ เขาจึงไม่รักฉัน


คนเรานั้นมีค่าเสมอ เพียงแค่รู้จักตนเองแต่อย่าได้โอ้อวดหยิ่งทระนงว่าฉันเก่ง ฉันดีเด่นเกินใคร เพราะเมื่อถึงเวลาที่ผงเข้าตาตนเอง ครานั้นเราจะรู้ซึ้งว่า น้ำตาแห่งความทุกข์ ควมเจ็บปวด มันเป็นอย่างนี้เอง

 

แม้สิ่งที่เป็นที่รักที่ชอบก็มีวันพัดพรากจากกันไปเป็นธรรมดา ถึงเวลาที่จะฝึกซ้อมใจให้รู้จักและคุ้นเคยกับความทุกข์ ความเจ็บปวด ความพรัดพรากกันก่อนดีใหม เผื่อวันที่เคยรักกับการเป็นความเย็นชา วันที่เคยห่วงหาแปรเปลี่ยนเปนลืมกัน แม้ไม่ใช้เรื่องง่ายสำหรับการที่จะลืมใครสักคน แต่หากทอดสายตาแลเมฆาบนท้องฟ้า จะเห็นว่าดวงดาวยังไม่มืดมด พระอาทิตย์ก็ยังทอแสง เพราะดลกใบนี้ยังกว้างไกลนัก โลกนี้ก็ยยังไม่แคบ แม้ใจเราก็ทำให้กว้าง และหมั่นฝึกจิตทำใจให้รู้เห็นถึงความลึก ความตื้น ความหน่า ความบอบบาง
มองความรักอย่างมีมิติในธรรม

 

ปัญหารักมีไว้ให้แก้ ปัญหาใจมีไว้ให้เรียนรู้ ทำใจให้เข็มแข็ง เมื่อถึงเวลาที่เราต้องอยู่ตามลำพังหมั่นฝึกหัดขัดเกลา มองเรื่องความรักด้วยสติสัมปวัญญะ ให้มีธรรมเป็นตัวกำกับและบังคับให้เรารับรู้อยู่กับจิตตนเองทุกขณะ สุขภาพกายและจิตที่ดีก็จะเกิดขึ้นได้ในปัจจุบันธรรม


.....................
ในโลกนี้มีใครบ้างที่ทั้งชีวิตไม่เคยล้ม
ในโลกนี้มีใครบ้างที่ไร้ทุกข์ประสบสุขอยู่เสมอ
ในโลกนี้มีใครบ้างไม่เคยพลัดพรากจากรักกาจเธอ
ในโลกนี้ทุกคนคงเคยเจอ..น้ำตารินใหลเอ่อสองแก้ม

 

ในบางครั้ง น้ำตาไหลมาเพราะปิติ แต่บางทีน้ำตาก็ใหลมาเพราะทุกข์กายใจ แต่หากเรมีสติ สมาธิ ปัญญา พิจารณาแล้วจะเห็นว่า ทุกๆอย่างที่เกิดึ้น มีทั้งข้อดีและข้อเสีย ทุกๆสิ่งมีทั้งมุมเด่นและมุมด้อย ลองค้นหา เชื่อมั่นศธัทธาในปรากฏการแห่งรัก รักษาจิตใจด้วยปาฏิหาริย์ แห่งธรรม จึงควรเลือกเก็บไว้แต่ประสบการชีวิตเรื่องราวดีๆ ที่เกิดขึ้นในทุกวัน สลัดทิ้งเรื่องร้ายๆ ที่เป็นอดีต อย่าเก็บไว้ในใจ ให้โอกาส และเว้นช่องว่างในใจบ้าง เพื่อให้ความสุขนั้นมีที่พักพิง มีที่แนบอิงอยู่ในจิตดวงนี้..............
..............

 

อันความรักไม่ใช้เรื่องง่ายที่จะได้มา และมันก็ไม่ใช้เรื่องง่ายนักที่จะรักษารักนั้นให้อยู่เป็นนิรันดร์

ความรักจะเป็นของใครก็ตามความรักก็เสมอเหมือนกันทุกคน

 

ความจริงกับความรัก

บรรดาความจริงทั้งหลาย ความจริงสี่ประการประเสริฐที่สุด ซึ่งความจริงทั้งสี่ประการคืออะไร

คำตอบคือ อริยสัจ 4

 

ความทุกข์เป็นความจริง

กว่าจะเป็นบ้านหนึ่งหลัง เมื่อก่อนก็เริ่มจากความไม่มี แต่ที่มีเพราะอาศัยหลายๆส่วนประกาบกันเข้า ประกอบจากโครงไม้ หรืออิฐ หิน ปูนทราย เหล็ก ประสานด้วยน้ำ ปูลาดด้วกระเบื้องมุงหลังคส จึงเรียกไ้ด้ว่าบ้านหนึ่งหลัง สรุปแล้วความมีอยู่เกิดจากการประสาน รวมกัน แต่เมื่่อแยกส่วนประกอบแล้ว ไหนเลยจะเป็นสิ่งที่เป็นตัว้าน ขยับมุมจิตเพื่อค้นหาความจริงกับทุกข์ชีวิตในดลก ทุกชนชั้นวรรณะที่เท่าเทียมแม้จะปฏิเสธว่าฉันไม่ต้องการ ไม่อยากได้ ไม่อยากมี ไม่อยากเป็นทุกคนก็ยังทุกข์กายทุกข์ใจทั้งนั้น แม้จะตีตั๋วดาวเทียมบินหนีไปนอกจักรวาลความทุกข์ก็จะติดตามเราไป เพราะเมื่อมีธาตุสี่ ขันธ์ห้านี้อยุ่ที่ใดก็มีทุกข์ประจำตัว ทุกข์ประจำใจ และทุกข์ประจำสังขารอยู่ที่นั้น คือทุกอย่างต้องแปรเปลี่ยนไปเป็นธรรมดาเพราะสักวันหนึ่งเราก็ต้องตายากสิ่งเหล่านี่ไป แต่ทุกข์ยังไม่สูญสิ้น ต่อให้เกิดในภพถูมิใด ทุกข์ก็ยังติดตามไป ตราบเท่ที่ยังไม่ถึงที่สุดแห่งธรรม คือ พระนิพพาน

 

ยกตัวอย่างง่ายๆ เราไม่อยากแก่ แต่ทุกขณะเสี้ยววินาทีที่หมุนไปความแก่ความชราก็เกิดขึ้นทุกขณะ นับแต่วันแรกที่ปฏิสนธิจิตเกิดมาในดลกนี้ และในความรัก เรามีสิ่งของสักอย่างที่เรารัก เราพออกพอใจในสิ่งนั้น เมื่อถึงเวลาสิ่งนั้นสูญหายไป เราก็ไม่สบายใจทุกข์ที่ใจ

เมื่อมองด้วยมุมใจที่มีธรรม แม้เราไม่อยากพลัดพรากจากคนรักในวันนี้
แต่ในวันพรุ่งนี้หรือวันถัดไปจากนั้น ไม่วันใดก็วันหนึ่งที่ต้องมีสักวันก็จะพลัดพรากจากกันอยู่ดี จึงควรเติมความรักให้กันในวันนี้ดีกว่าหากว่าวันพรุ่งนี้ความตายจักพรากรักให้จากกัน

 

ความยากเป็นสาเหตุให้เกิดทุกข์


ความใคร่ ความทะยานอยาก ความยากมีอยากเป็น ล้วนเป็นสาเหตุให้เกิดทุกข์

 

สรุปง่ายๆ ก็คือ ทุกข์เพราะไม่เป็นไปตามที่ฝจเราต้องการไม่เป็นไปตามที่จิตเราปรารถนา พึงทำความเข้าใจว่า โลกคงไม่เป็นไปตามอำนาจของใคร แม้แต่ร่างกายยังไม่เป็นไปตามอำนาจของเรา ลองบอกร่างกายนี้สิว่า อย่าเจ็บนะ อย่าตายนะ ที่สุดแล้วไซร้ทุกชีวิตก็ต้องมรณกรรม เพราะมีชาติ...ปัจจยาการก็หมุนเวียนเปลี่ยนไปอยู่อย่างนี้ที่เกิดขึ้นกับทุกีิตอย่างเท่าเทียมกัน

 

ความดับทุกข์เป็นความจริง


เมื่อมีรักก็พิจารณาในสิ่งที่รักอย่างเป็นธรรม นึกถึงพุทธพจน์บทหนึ่งที่พระพุทธองค์ได้ทรงตรัสไว้ว่า เมื่อเห็ก็พิจารณาในสิ่งที่เห็นแล้วนำมาปรับใช้กับทุกอยาตนะ คือ ตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ ที่กระทบ รูป เสียง กลิ่นรส การสัมผัส ถูกต้อง อารมณ์ ส่องให้ถึงบทแห่งธรรม นี้จะทราบชัดได้ว่าตานั้นไม่ได้ติดกับรูป เสียงนั้นไม่ได้ติดกับหู จมูกไม่ได้ติดกับกลิ่น ลิ้นไม่ได้ติดกับรส กายไม่ได้กระทบสัมผัสนอก จิตไม่ได้กระทบสัมผัสใน..

พึงพิจารณาให้ลึกซึ้งเถิด ความดับทุกข์นั้นมีอยู่ แต่ที่หาไม่เจอ เพราะใจยังถูกอวิชา ((การไม่รู้อริยสัจ)) ราคะ โทสะ และโมหะ ครอบงำอยู่นั้นเอง

 

ดีมากๆ....ขอบคุณในข้อความดีๆ นะคะ

 

อนุโมทนาครับ ด้วยนะครับ