ความร่ำรวยที่เเท้จริงในทางพระพุทธศาสนา....

พระพุทธศาสนาสอนเรื่องเหตุและผลตามความจริงที่มีอยู่ในธรรมชาติ..ผลทั้งหลายย่อมมาจากเหตุที่สมควรสอดคล้องกัน..ดังนั้น เมื่อประสงค์จะมีทรัพย์ ก็ต้องทำเหตุ..คือกุศล...มีทานและศีลเป็นหลัก..และอย่าได้เข้าใจผิดว่า ทำทาน๑บาทแล้วจะได้ผล๑บาท ..หามิได้ ทำทาน๑บาท ผลอาจมีได้แสนล้าน...จะเป็นหน่วยกหาปนะ ดอลลาร์ ยูโร รูีปี รูเบิล จั๊ต กีบ หยวน เยนetc..etc.. ก็ได้ตามถิ่นที่ตนไปเกิด..ด้วยอำนาจปัจจัยต่างๆที่ประกอบกันให้สำเร็จในทานนั้นที่ตนทำ..เช่นผู้ให้มีศีลหรือไม่ ทรัพย์นั้นบริสุทธิหรือเปล่า ปฏิคาหกหรือผู้รับมีคุณเช่นศีลหรือเปล่า เจตนาของผู้ให้เป็นอย่างไร เจือด้วยโลภะโทสะโมหะใหม..ฯลฯ..
แต่การร่ำรวยอย่างเดียวในชาติหนึ่ง ๆอาจหมายถึงการทำบุญหรือบาปได้มโหฬารในหลายทาง ..เอาแน่อะไรไม่ได้..เพราะเหตุที่ยังมีกิเลสหนาแน่นอยู่ .. ทั้งหากก็ไม่ได้ทำบุญเพื่อความมี" ปัญญา"เข้ากำักับหรือประกอบ..แล้วน่ากลัวว่าความรวยจะพาวิบัติได้มากกว่าจนเสียอีก...
คงได้เห็นข่าวตามสื่อต่างๆทั่วโลกว่า คนรวยบางกลุ่ม(โดยเฉพาะในประเทศด้อยพัฒนา..แต่ก็ไม่เว้นประเทศเจริญแล้วทั้งหลาย)อาศัยฐานะร่ำีรวยของตนทำทุจริตด้วยการซื้อเสียงเพื่อมีตำแหน่งมีอำนาจ สามารถcorruption ประเทศได้ตลอดชีพ หรืออาศัยอิทธิพลใช้อภิสิทธิ์เบียดเบียนชาวบ้าน เพราะไมรู้จักพอของตน เพียงเท่านี้ก็พาตน เข้าถึงหายนะมรรคไปอีกนับภพไม่ถ้วนเเล้ว ไม่จำต้องกล่าวถึงว่า เมื่อรวยแล้วจะใช้ความรวยนั้นไปเลี้ยงดูสาวรุ่นลูกเพื่อสนองกามตน จัดปาร์ตี้เลี้ยงเหล้ากลุ่มเพื่อนฝูง เพื่อแลกเปลี่ยน มิจฉาวาจากันตลอดงาน หรือสั่งใครๆไปสังหารคู่แข่งในที่ใหนๆ เป็นปรกติฯลฯว่าจะวิบัติแ่ก่ตนและบริวารได้เพียงใด..
เอาเข้าจริง ที่จนเสียอีก จะทำบาปสักทีก็ทำได้จำกัด เช่น จับปลาตัวสองตัวมาเลี้ยงครอบครัว (คนรวยจับได้เป็นตู้containerส่งขายทั่วประเทศและโลก ) คนจนตีชิงวิ่งราวได้วันละ๒-๓ครั้งหรือน้อยกว่า เพราะไม่ฉลาดในการหลบหนีตำรวจ ส่วนคนรวยฉลาดคบตำรวจ แถมมีเพื่อนใหญ่โตคุ้มกัน ส่งยาบ้าให้ลูกค้าข้ามโลกหรือโกงกินทั้งประเทศได้ตลอดเวลา แบบชิลชิล..etc..etc.
ที่จะนึกทำบุญบ้างก็ทำด้วยความไม่รู้ ทำเพราะเอาหน้า หาเสียง ทำเพื่อผลประโยชน์ตอบคืน ฯลฯ ยิ่งทำยิ่ง
เขลาเพราะสั่งสมสันดานมักได้ไว้จนแน่นหนา เกิดที่ใหนต้องเอาเปรียบมักมากอยากได้ไปหมด เป็นที่มาของการล่วงศีลได้ง่ายดาย....ใครจะน่าสงสารเท่าเป็นไม่มี!!..

ดังนั้นเมื่อคิดจะรวยในภพต่อไป ก็พึงรวยด้วยมีปัญญาด้วยจึงจะปลอดภัย..

พระพุทธองค์ทรงตรัสสรรเสริญการแสวงหาทรัพย์ที่ไม่มีในคำสอนอื่นใดและไม่อาจได้ฟังหรือเห็นได้ตลอดกาล ยกเว้นในยุคที่พระพุทธศาสนายังไม่เสื่อมหายไป กล่าวคือการแสวงหาอริยทรัพย์ 7 ได้แก่...

1. ศรัทธา (ความเชื่อที่มีเหตุผล มั่นใจในหลักที่ถือและในการดีที่ทำ — confidence)
2. ศีล (การรักษากายวาจาให้เรียบร้อย ประพฤติถูกต้องดีงาม — morality; good conduct; virtue)
3. หิริ (ความละอายใจต่อการทำความชั่ว — moral shame; conscience)
4. โอตตัปปะ (ความเกรงกลัวต่อความชั่ว — moral dread; fear-to-err)
5. พาหุสัจจะ (ความเป็นผู้ได้ศึกษาเล่าเรียนมาก — great learning)
6. จาคะ (ความเสียสละ เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ — liberality)
7. ปัญญา (ความรู้ความเข้าใจถ่องแท้ในเหตุผล ดีชั่ว ถูกผิด คุณโทษ ประโยชน์ มิใช่ประโยชน์ รู้คิด รู้พิจารณา และรู้ที่จะจัดทำ — wisdom)

อริยทรัพย์ เป็นทรัพย์อันประเสริฐอยู่ภายในจิตใจ ดีกว่าทรัพย์ภายนอกเพราะไม่มีผู้ใดแย่งชิง ไม่สูญหายไปด้วยภัยอันตรายต่างๆ ทำใจให้ไม่อ้างว้าง ยากจน และเป็นทุนสร้างทรัพย์ภายนอกได้ด้วย
ธรรม 7 นี้ เรียกอีกอย่างว่า พหุการธรรม หรือ ธรรมมีอุปการะมาก (virtues of great assistance; D.III.282; ที.ปา. 11/433/310) เพราะเป็นกำลังหนุนช่วยส่งเสริมในการบำเพ็ญคุณธรรมต่างๆ ยังประโยชน์ตนและประโยชน์ผู้อื่นให้สำเร็จได้อย่างกว้างขวางไพบูลย์ เปรียบเหมือนคนมีทรัพย์มาก ย่อมสามารถใช้จ่ายทรัพย์เลี้ยงตนเลี้ยงผู้อื่นให้มีความสุข และบำเพ็ญประโยชน์ต่างๆ ได้เป็นอันมาก.***

***คัดลอกมาจาก..
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต)
พระธรรมปิฎก (ประยุทธ์ ปยุตฺโต)