คำว่า ช่วงขณะจิตว่าง และ จิตภาวนาอธิษฐาน แปลว่าอะไร

คำว่า ช่วงขณะจิตว่าง และ จิตภาวนาอธิษฐาน แปลว่าอะไร อยากรู้มันหมายถึงอะไรแปลว่าอะไร

 

ช่วงขณะจิตว่าง ผมคิดว่า คงเป็นช่วงที่ใจปราศจากบุญและบาป เหมือนน้ำที่สะอาดปราศจากสี
และกลิ่น- รสชาติ นะครับ ซึ่งทำได้ (แต่ไม่ใช่ง่าย) แล้วแต่ความพยายาม และบุญบารมีช่วย
สนับสนุน

ส่วน คำว่าจิตภาวนาอธิฐาน ก็แปลได้ แต่อาจจะแปลไม่เหมือนกันหรอกครับ
เพราะเป็นคำที่นักคิด นักพูด หามาใช้เพื่อให้ดูดี น่าเชื่อถือ เลื่อมใส ศรัทธา
เพราะเท่าที่ผมเคยเรียนบาลีมาไม่เคยได้แปลคำนี้เลย ดังนั้น ผมก็แปลเอาเองว่า
การตั้งใจให้มั่นเพื่อจะได้มีพัฒนาการทางจิตต์ หรือตั้งใจที่จะทำความดีให้มีในจิตใจ
(ไม่ว่าจะเป็นความดีระดับใด คือระดับชาวบ้าน หรือระดับพระอริยะ) ล่ะครับ

 

ที่เห็นได้ดีที่สุดคือ ช่วงขณะจิตว่าง เพราะเป็นบ่อย

 

จิตว่าง คือ อารมณ์ที่นิ่งแล้ว ผ่านการภาวนาจนจิตสงบ อารมณ์ไม่กระเพื่อม นิ่ง เฉย มีความสงบอยู่หลายลำดับ ศึกษาได้ในกระทู้ของอภิญญาแบบฉบับของหลวงพ่อฤาษีลิงดำก็ได้

จิตภาวนา คือ จิตเจริญในองค์ภาวนาในบทที่บริกรรมอยู่ เป็นบันไดไปสู่ความสงบของจิตว่าง

อธิษฐาน คือ ตั้งใจจะทำอย่างนั้นอย่างนี้ กำหนดให้เป็นอย่างนั้นอย่างนี้

เมื่อจิตเจริญภาวนาไปจนถึงจิตว่างแล้ว อาศัยกำลังจากจิตนั้น ถอยร่นตามลำดับของความสงบลงมาที่อุปจาระแล้วอธิษฐานสิ่งที่ต้องการ แล้วเดินจิตเข้าไปสู่ความสงบของจิตว่างนั้นอีกครั้งหนึ่ง ถอยร่นตามลำดับของความสงบลงมาเหมือนครั้งแรก อธิษฐานซ้ำเช่นครั้งแรก สิ่งที่อธิษฐานไว้ก็จะเป็นตามนั้น

เจริญธรรม

 

ครับเห็นด้วยกับคุณธรรมภัฏ สมาธินี่สำคัญนะต้องทำเอง หมั่นฝึกจิตบ่อยๆครับ บริกรรมภาวนาอยู่ ภาวนาว่า พุท-โธ จะพิจารณาภาวนายังไงก็ช่างภาวนาไปเรื่อยๆให้จิตมันทรงตัว คำภาวนาหายไปเฉย ๆ หยุดไปเอง รู้สึกตัวว่า ตายแล้ว นี่เราลืมคำภาวนาไปหรอ จริงๆแล้วจิตเราทิ้งคำภาวนาไปเอง นี่ล่ะจิตสงบแล้วจิตว่างแล้ว แต่เราอย่าล่ะนะดูจิตไปเรื่อยๆก่อน ....โดยส่วยตัวนะ เมื่อก่อนคำภาวนาหายไปเรามักจะลืมและย้อนกับไปบริกรรมภาวนาใหม่เริ่มใหม่ทุกที แต่พอหมั่นฝึกบ่อยๆจะจับจิตได้ต้องมีสติด้วยนะ ...ความเพียรเป็นตัวของท่านเองทำเองเห็นเองรู้ด้วยตัวเอง อนุโมทนา-สาธุ

 

ช่วงขณะจิต ว่างมีบ่อยมากสำหรับผมน่ะ แต่อยากได้หลายๆความคิด

 

มันว่างเพราะมันเข้าฌาน4หรือเปล่าเอ่ย แต่ต้องทดสอบอารมณ์ก่อนนะว่ามันเป็นฌาน4จริงหรือเปล่า เพราฌาน3ก็ใกล้เคียงแต่ก็ยังไม่ละเอียดพอ

องค์ประกอบของฌาน4 มีอุเบกขาและเอกัคคตารมณ์เป็นใหญ่ อุเบกขาคือปล่อยวางจากทุกข์ สุข มีแต่นิ่งและเฉย ตื้อๆ ตึงๆ

ตอนแรกก็งงว่าเราเป็นหินได้ไง แต่เล่นแบบลืมตานะครับ เดิน ยืน นั่ง ทำงานก็เข้าฌาน4เฉยเลย เป็นมาหลายปี แต่ไม่รู้ตัว ทรงอารมณ์ตามใจอยาก สนุกดี เพราะจิตไม่ปรุงแต่งมาก จะได้ไม่คิดอกุศลเพิ่ม อยากช่วยใครก็อธิษฐานเอาเลย พุ่งไปเลย นี่เป็นการใช้งานฌาน4 ที่เหลือก็เป็นของแถมที่มันรู้เอง ผุดเอง ไม่ต้องกำหนดมันก้รู้เอง แรกๆรำคาญ หลังๆชินแระ

ไม่ทราบว่าเล่นแบบหลับตาหรือลืมตาล่ะครับ ถ้าเล่นแบบหลับตาอยู่ก็ลองเอาแบบลืมตามั่ง จะได้คล่อง เพราะลืมตาเล่นยากกว่าและกันการปรามาสจากคนอื่นว่าแอบหลับได้ อยากเข้าเมื่อไหร่ นึกปุ๊บติดปั๊บ ไม้ต้องรอจับลมหายใจเหมือนตอนฝึกใหม่ๆ

ลองสังเกตุอาการทั้งทางกายและทางจิตดูว่าเป็นอย่างไรบ้าง แล้วเทียบเคียงอาการอย่างที่เป็นกับอารมณ์ของแต่ละฌาน คุณต้องอธิบายด้วยว่าอาการทางกายเป็นอย่างไร อาการทางจิตเป็นอย่างไร จึงจะสามารถวิเคราะห์และชี้แนะได้ตรงกว่านี้นะครับ

เจริญธรรมครับ

 

ก็เป็นแบบนี้อยู่บ่อยน่ะตามที่พูด อุเบกขา ไม่คิดอกุศล ทำได้ตั้งแต่ตอนที่ทำข้อสอบตอน ม.4 มานานแล้ว รับความสงบ