ฆ่าสัตว์ทำบุญเป็นบาปมาก

ทำบุญได้บาปด้วยเหตุ ๕ ประการ

ดูกรชีวก ผู้ใดฆ่าสัตว์เจาะจงตถาคต หรือสาวกตถาคต ผู้นั้นย่อมประสพบาป
มิใช่บุญเป็นอันมาก ด้วยเหตุ ๕ ประการ

คือ ผู้นั้นกล่าวอย่างนี้ว่า ท่านทั้งหลายจงไปนำสัตว์ชื่อโน้นมา ดังนี้ ชื่อว่าย่อมประสพบาปมิใช่บุญเป็นอันมาก ด้วยเหตุประการที่ ๑ นี้

สัตว์นั้นเมื่อถูกเขาผูกคอนำมา ได้เสวยทุกข์ โทมนัส ชื่อว่า ย่อมประสพบาปมิใช่บุญเป็นอันมาก ด้วยเหตุประการที่ ๒ นี้

ผู้นั้นพูดอย่างนี้ว่า ท่านทั้งหลายจงไปฆ่าสัตว์นี้ ชื่อว่าย่อมประสพบาปมิใช่
บุญเป็นอันมาก ด้วยเหตุประการที่ ๓ นี้

สัตว์นั้นเมื่อกำลังเขาฆ่าย่อมเสวยทุกข์ โทมนัส ชื่อว่า
ย่อมประสพบาปมิใช่บุญเป็นอันมาก ด้วยเหตุประการที่ ๔ นี้

ผู้นั้นย่อมยังตถาคตและสาวกตถาคต ให้ยินดีด้วยเนื้อเป็นอกัปปิยะ ชื่อว่าย่อมประสพบาปมิใช่บุญเป็นอันมาก ด้วยเหตุประการที่ ๕ นี้

ดูกรชีวก ผู้ใดฆ่าสัตว์เจาะจงตถาคตหรือสาวกของตถาคต ผู้นั้นย่อมประสพบาป
มิใช่บุญเป็นอันมาก ด้วยเหตุ ๕ ประการนี้.

พระไตรปิฎก ฉบับบาลีสยามรัฐ (ภาษาไทย) เล่มที่ ๑๓
พระสุตตันตปิฎก เล่มที่ ๕ มัชฌิมนิกาย มัชฌิมปัณณาสก์

 

ทำบาปแลกบุญ จะขาดทุนเรื่อยไป

 

ไม่ฆ่าสัตว์ ไม่ทำบุญ ไม่ได้บุญ กุศลกรรมอะไรใดๆ

 

ให้ทานโดยไม่เบียดเบียนชีวิต วัตถุทานบริสุทธิ์ ได้บุญที่มีอานิสงส์มาก

 

สาธุครับ..

 

ถึงไม่ฆ่าสัตว์ ก็มีอาหารอย่างอื่นให้เลือกทำบุญเยอะแยะ

ฆ่าสัตว์ เอาเนื้อสัตว์ไปทำบุญ ก็เหมือนขายยาเสพติด หรือขโมยเงินไปทำบุญ

เหมือนคนไม่มีศีล ทำุบุญ บุญย่อมน้อยกว่าผู้มีศีล

แม้ว่าจะมีกลอุบายให้อารธนาศีลก่อนให้

แต่คนที่พยายามรักษาศีลสม่ำเสมอ และมีเมตตา มีความเห็นแก่ตัวน้อยกว่า

กับคนที่เพิ่งอาราธนาศีลก่อนให้ไม่กี่วินาที

ความสว่างไสวของจิตของผู้ที่รักษาศีลเป็นปกติ ย่อมมีมากกว่า

 

ขอขยายสักเล็กน้อยครับ

ในความเป็นจริงแล้ว การอาราทนาศีล ไม่ได้ชำระล้างผิด
คนชั่วไม่ได้กลายเป็นคนดีเมื่ออาราทนาศีล
เป็นเพียงสมมติ ที่ใช้เป็นกุศโลบาย
เพื่อให้ตั้งมั่น หลังจากอาราทนาศีลจะไม่ทำผิดอีก
แต่ถ้าหากทำผิดแล้วศีลขาด ก็มาอาราทนาใหม่
เพราะคิดว่าตนจะกลายเป็นผู้บริสุทธิ์มีศีลทันที
อย่างนี้ สีลัพรตปรามาส
ผิดจุดประสงค์ อย่างนี้ ไม่ได้อะไรเลยนอกจากมิจฉาทิฏฐิ
เหมือนพระที่คิดว่า ผิดเล็กๆปลงอาบัติได้ ไม่เป็นไร นั่นแล