งานศิลปะที่ประเมินค่าไม่ได้

ทำไมภาพพระอาทิตย์ตกดิน จึงดูน่าเศร้า และว้าเหว่...



ภาพยนตร์หลายต่อหลายเรื่อง มีภาพพระอาทิตย์ตกดินเป็นฉากในตอนจบ
ในช่วงอารมณ์ที่เศร้าโศก โดดเดี่ยว หรือท้อแท้... การมองพระอาทิตย์ตกดิน
ยิ่งทำให้ความรู้สึกดังกล่าว บีบเค้นหัวใจยิ่งขึ้นไปอีก

แต่หากเมื่ออยู่ในอารมณ์ที่ปล่อยวาง ภาพดังกล่าว เป็นอะไรที่งดงามยิ่ง และแฝงไว้ซึ่งสัจธรรม...

ภาพของครอบครัว พ่อ แม่ ลูก ที่วิ่งเล่นอยู่ริมหาด หรือคู่รักที่กำลังเดินจูงมือ
มองไม่เห็นรายละเอียดของสีหน้าอารมณ์...
เป็นภาพในลักษณะย้อนแสง เห็นเป็นแต่เพียงรูปร่างสีดำ มีเพียงท่าทางที่บ่งบอกถึงความรู้สึก
เป็นงานศิลปะทางธรรมชาติ ที่ล้ำลึกเกินบรรยาย...



นั่งมองอย่างเพลินตา ปล่อยอารมณ์ไปตามภาพที่เห็น... พระอาทิตย์กำลังค่อยๆ เลือนหายไปจากขอบฟ้า
หาดทรายว่างเปล่า ท้องฟ้าเริ่มมืด พระอาทิตย์ดับลงอย่างสนิท ชีวิตก็เฉกเช่นกัน.

 

เมื่อก่อน ตอนเป็นวัยรุ่น เป็นคนนึงที่ชอบมองและชอบถ่ายรูปตอนพระอาทิตย์ตกดินมากๆ ตอนนั้นมีความรู้สึกว่า ทำไมมันทั้งสวย ทั้ง อ้างว้าง เศร้า เหงาจัง (เวลาไปเที่ยวที่ไหนจะต้องตระเวนไปหาจุดถ่ายรูปพระอาทิตย์ตกดิน แล้วมันก็ให้ความรู้สึกเหมือนกันทุกที่ )

แต่พอโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่ ความรู้สึกมันเปลี่ยนไปตามวัย กลับไปมองพระอาทิตย์ตกดิน(สถานที่เดี่ยวกับที่เคยนั่งมองในอดีต) ความรู้สึกกับความคิดมันเปลี่ยนไปอีกแบบว่า เออ ชีวิตมันก้อมีเกิด มีดับ เหมือนพระอาทิตย์ขึ้น พระอาทิตย์ตก

ชีวิตใหม่เกิดขึ้นทดแทนชีวิตคนรุ่นเก่าๆ ที่นับวันจะสิ้นชีพตายตามกันไป อีกหน่อยก้อคงจะถึงทีเรามั่ง พยายามคอยเตือนตัวเองว่า วันนึงๆ เดี๋ยวมันก็หมดไป เพราะฉะนั้น จงอย่าได้ประมาท พยายามเร่งสะสมเสบียงบุญเอาไว้ก่อนตาย จะดีกว่า(ซึ่งก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่)