จุลศีล

จุลศีล
๑. เว้นขาดจากการฆ่า มีความกรุณา หวังประโยชน์แก่สัตว์ทั้งปวง
๒. เว้นขาดจากการลักทรัพย์ ของที่เขาไม่ได้ให้
๓. เว้นขาดจากการเสพเมถุนธรรม
๔. เว้นขาดจากการพูดเท็จ กล่าวเฉพาะคำสัตย์
๕. เว้นขาดจากการพูดคำส่อเสียด กล่าวแต่คำที่ทำให้เกิดความพร้องเพรียงกัน
๖. เว้นขาดจากการกล่าวคำหยาบ กล่าวแต่คำที่ทำให้คนส่วนมากรักใคร่พอใจ
๗. เว้นขาดจากการเพ้อเจ้อ พูดให้ถูกกาละเทสะ พูดแต่คำจริง พูดเชิงอรรถ พูดอิงพระธรรม พูดอิงพระธรรม
พูดอิงพระวินัย พูดคำที่มีหลักฐาน มีที่อ้างอิง มีที่กำหนด ประกอบด้วยประโยชน์ โดยกาลอันควรกล่าว
๘. เว้นขาดจากการพรากพืชคาม และภูตคาม
พืชคาม ได้แก่ พืชพรรณที่พรากจากที่แล้วยังเป็นได้อีก ( มีชีวิต )
ภูตคาม ได้แก่ พืชพรรณที่ขึ้นอยู่กับที่
๙. ฉันหนเดียว เว้นขาดจากการฉันในราตรี งดจากการฉันในเวลาวิกาล
๑๐. เว้นขาดจากการขับร้อง ฟ้อนรำ ขับกล่อมประโคมดนตรี และดูการละเล่นอันเป็นข้าศึกแก่กุศลธรรม
๑๑. เว้นขาดจากการทัดทรง ประดับและตกแต่งร่างกายด้วยดอกไม้ ของหอมและเครื่องประทินผิว
๑๒. เว้นขาดจากการนั่งและนอนบนที่นอนอันสูงใหญ่ ภายในยัดด้วยนุ่นและสำลี
๑๓. เว้นขาดจากการรับเงินและทอง
๑๔. เว้นขาดจากการรับธัญญาหารดิบ ( ข้าว ข้าวโพด ข้าวสาลี )
๑๕. เว้นขาดจากการรับเนื้อดิบ
๑๖. เว้นขาดจากการรับสตรีและกุมาร
๑๗. เว้นขาดจากการรับทาสชาย – หญิง
๑๘. เว้นขาดจากการรับแพะ และแกะ
๑๙. เว้นขาดจากการรับไก่และสุกร
๒๐. เว้นขาดจากการรับ ช้าง โค ม้า และลา
๒๑. เว้นขาดจากการรับไร่นาและที่ดิน
๒๒.เว้นขาดจากการประกอบการทูตและการรับใช้
๒๓.เว้นขาดจากการประกอบการซื้อขาย
๒๔.เว้นขาดจากการโกงด้วยตราชั่ง การโกงด้วยของปลอม และการโกงด้วยเครื่องตวงวัด
๒๕. เว้นขาดจากการรับสินบน การล่อลวง การตลบตะแลง
๒๖. เว้นขาดจากการตัด การฆ่า การจองจำ การตีชิง การปล้นและการกรรโชก

( พระสุตตันตปิฏก ) เล่ม ๑ ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค