ชีวิตของคนเราก้อเพียงแค่นี้

ลมหายใจใช้ได้ทุกเวลา
หยุดใช้เมื่อได...ตายเมื่อนั้น
จิตใจของคนเราถ้าไม่มีธรรมะก็ตาย
เรียกว่า ตายจากคุณงามความดี
ตายทางร่างกายนั้นไม่วุ่นวายหรอก
แต่ตายจากคุณงามความดีวุ่นวายมาก
...เพราะตัวยังไม่ตาย
อยู่ในสังคมด้วยความวุ่นวาย เดือนร้อน
เกิดเป็นความทุกข์ เป็นปัญหาต่ิอสังคม...
...หลวงพ่อปัญญานันทภิกขุ...

 

ในสมัยรัชกาลที่ ๕ เมื่อพระยารัษฎานุประดิษฐ์ฯ (คอซิมบี๊ ณ ระนอง) ย้ายไปเป็นเจ้าเมืองตรัง เกิดปัญหาโจรผู้ร้ายชุกชุม
ท่านเห็นว่าสาเหตุเกิดจากราษฎรไม่มีอาชีพและชอบเล่นการพนัน จึงหาอุบาย แก้ไข โดยเรียกประชุมกำนันทั้งเมืองบอกว่า เจ้าเมืองชอบกินไข่ไก่
ให้กำนันไปสั่งลูกบ้านทุกคนให้เลี้ยงไก่ แต่ละครัวเรือนต้องเลี้ยงไก่ตัวเมีย ๔ ตัวและตัวผู้ ๑ ตัว
ถ้าต้องการไข่ไก่บ้านไหนต้องให้ได้บ้านนั้น ถ้าไม่ได้กำนันจะต้องรับผิดชอบ

สมัยนั้นเป็นสมัยศักดินา เจ้าเมืองมีอำนาจล้นฟ้า ชี้นกเป็นนก ชี้ไม้เป็นไม้
เพียงกล่าวเช่นนั้นพวกกำนันก็กลัวลาน ในไม่ช้า ทุกครัวเรือนในเมืองตรังก็เลี้ยงไก่ตามคำสั่ง เพื่อมิให้ชาวบ้านสงสัย
เจ้าเมืองก็เรียกไข่ไก่ตำบลละ ๑-๒ บ้านพอเป็นพิธี เมื่อเห็นว่าราษฎรเมืองตรังเริ่มนิยมเลี้ยงกันจนเป็นประเพณี ก็สั่งกำนันว่า
ต่อไปไม่ต้องเก็บไข่ไก่ไว้ ให้แล้ว ให้ฟักเป็นตัวไว้ขายได้ เท่านั้นเองเมืองตรังก็เลี้ยงไก่กันอย่างทั่วถึง
เพื่อป้องกันไม่ให้ราคาไข่ตกเพราะมีมากเกินควร ท่านก็ติดต่อกับพวกพ่อค้าใหญ่ๆ ที่ปีนังให้ส่งเรือไฟมาบรรทุกไข่ไปขายที่ปีนัง
ทำให้ราษฎรมีอาชีพเป็นปึกแผ่น

ในขณะเดียวกัน เจ้าเมืองได้สั่งให้โปลิศเข้มงวดจับกุมพวกเล่นการพนัน สั่งให้ปรับไหมแรงๆ
แล้วสอนให้เลี้ยงสัตว์ปลูกผักทำสวนครัวแทนที่จะมานั่งชุมนุมกันเล่นการพนัน
ราษฎรก็ให้ความเชื่อถือเพราะเห็นว่าเจ้าเมืองไม่ได้ปกครองอย่างเจ้านายกับข้าทาส แต่ปฏิบัติกับราษฎรอย่างลูกหลาน
การพนันและโจรผู้ร้ายที่ชุกชุมก็ค่อยๆ สงบราบคาบลง

ในสมัยรัชกาลที่ ๕ เมื่อพระยารัษฎานุประดิษฐ์ฯ (คอซิมบี๊ ณ ระนอง) ย้ายไปเป็นเจ้าเมืองตรัง เกิดปัญหาโจรผู้ร้ายชุกชุม
ท่านเห็นว่าสาเหตุเกิดจากราษฎรไม่มีอาชีพและชอบเล่นการพนัน จึงหาอุบาย แก้ไข โดยเรียกประชุมกำนันทั้งเมืองบอกว่า เจ้าเมืองชอบกินไข่ไก่
ให้กำนันไปสั่งลูกบ้านทุกคนให้เลี้ยงไก่ แต่ละครัวเรือนต้องเลี้ยงไก่ตัวเมีย ๔ ตัวและตัวผู้ ๑ ตัว
ถ้าต้องการไข่ไก่บ้านไหนต้องให้ได้บ้านนั้น ถ้าไม่ได้กำนันจะต้องรับผิดชอบ

สมัยนั้นเป็นสมัยศักดินา เจ้าเมืองมีอำนาจล้นฟ้า ชี้นกเป็นนก ชี้ไม้เป็นไม้ เพียงกล่าวเช่นนั้นพวกกำนันก็กลัวลาน
ในไม่ช้า ทุกครัวเรือนในเมืองตรังก็เลี้ยงไก่ตามคำสั่ง เพื่อมิให้ชาวบ้านสงสัย เจ้าเมืองก็เรียกไข่ไก่ตำบลละ ๑-๒ บ้านพอเป็นพิธี
เมื่อเห็นว่าราษฎรเมืองตรังเริ่มนิยมเลี้ยงกันจนเป็นประเพณี ก็สั่งกำนันว่า ต่อไปไม่ต้องเก็บไข่ไก่ไว้ ให้แล้ว ให้ฟักเป็นตัวไว้ขายได้
เท่านั้นเองเมืองตรังก็เลี้ยงไก่กันอย่างทั่วถึง เพื่อป้องกันไม่ให้ราคาไข่ตกเพราะมีมากเกินควร ท่านก็ติดต่อกับพวกพ่อค้าใหญ่ๆ
ที่ปีนังให้ส่งเรือไฟมาบรรทุกไข่ไปขายที่ปีนัง ทำให้ราษฎรมีอาชีพเป็นปึกแผ่น

ในขณะเดียวกัน เจ้าเมืองได้สั่งให้โปลิศเข้มงวดจับกุมพวกเล่นการพนัน สั่งให้ปรับไหมแรงๆ
แล้วสอนให้เลี้ยงสัตว์ปลูกผักทำสวนครัวแทนที่จะมานั่งชุมนุมกันเล่นการพนัน
ราษฎรก็ให้ความเชื่อถือเพราะเห็นว่าเจ้าเมืองไม่ได้ปกครองอย่างเจ้านายกับข้าทาส แต่ปฏิบัติกับราษฎรอย่างลูกหลาน

การพนันและโจรผู้ร้ายที่ชุกชุมก็ค่อยๆ สงบราบคาบลง


พุทธศาสนสุภาษิต

อิณาทานํ ทุกฺขํ โลเก
การกู้หนี้ เป็นทุกข์ในโลก

 

กราบอนุโมทนา สาธุ...ค่ะ

​