ช่วยนิดนึงนะคะ

สวัสดีค่ะ

เพิ่งเป็นสมาชิกที่นี่ไม่นาน ไม่ค่อยรู้จักใครเลย ขอฝากตัวด้วยนะคะ...

มีเรื่องจะเรียนปรึกษาผู้รู้ทุกท่านเลยค่ะ คือเคยนั่งสมาธิมาบ้าง แต่ช่วง 1 เดือนที่ผ่านมา พยายามนั่งให้บ่อยๆ เพราะรู้สึกฟุ้งซ่านและเครียดมาก

3-4 วันมานี้มีอาการแปลกๆ คือเกิดอาการขนลุก ตัวขยับโยกเดี๋ยวเอียงซ้ายเอียงขวา งอไปข้างหน้าเอนไปข้างหลังบ้างอะไรบ้าง บางครั้งก็มีภาพอะไรวูบไปแวบมา แต่ก็ไม่ชัด คิดว่าตัวเองคงไม่มีสมาธิเลยนั่งต่อไม่ได้สนใจอะไรมันน่ะค่ะ บางทีก็เหมือนรู้สึกมือลอยจากตักก็มี

ล่าสุดคือเมื่อวานนี้ พยายามนั่งไม่ให้เกิดอาการดังกล่าวตามข้างบน ซึ่งเกิดขึ้นมาชั่วครู่หนึ่ง พอพยายามนั่งต่อไปก็ไม่ได้ยินเสียงรอบข้าง แทบไม่รู้สึกว่าหายใจ อาการคล้ายคนหลับ แต่ก็ไม่ได้หลับ ประมาณนั้นน่ะค่ะ แล้วอาการโยกเยกก็หาย ตาปิดสนิทไม่ยอมลืมอ่ะค่ะ

พอลืมตาขึ้นมาแผ่เมตตาก็ยังงงๆ คือว่าเราหลับไปหรือเปล่า แต่ก็รู้ตัวว่าไม่ได้หลับ .... คือสรุปแล้วเราเป็นอะไรหรือคะ ทำยังไงดี ไม่กล้าออกไปปฏิบัติธรรมข้างนอกเลย กลัวเขาหาว่าเราบ้าน่ะค่ะ

กลุ้มใจจังค่ะ ช่วยแนะนำทีนะคะ ขอบพระคุณทุกคนค่ะ


ป.ล.ลืมบอกไปค่ะว่า ฝึกนั่งสมาธิตามหนังสือของพระอาจารย์ทั้งหลายที่เขียนไว้อ่ะค่ะ คือมีอะไรก็ช่วยชี้แนะด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ

 

เป็นอาการของปีติและที่ไม่รู้สึกหายใจ,ไม่ได้ยินเสียงรอบข้าง คืออาการเข้าสู่สมาธิ..ขอโมทนาด้วยค่ะ/ขอให้ฝึกฝนต่อไปนะคะ

 

-ปฎิบัติธรรมนี่จะนำ สุข มาให้ทุกท่าน หากปฎิบัติตามคำสอนของพระพุทธองค์ แม้สถานที่นั้นจะเป็น ทุกข์
-อาการแปลกๆเกิดขึ้นได้ทุกคน ให้สติเกาะกับคำบริกรรม กำหนดรู้อยู่ในกาย
-หากนั้งสมาธิยุงหรือมดกัด จิตเกิดตรงนั้น(อย่าเพิ่งตบยุ่งหรือมดนะ)กำหนดรู้ตรงนั้นละ สติเกิดตรงนั้นละ
-หากชำนาญในสมาธิแล้วให้พิจารณาเวทนาที่เกิดจากการโดยกัดนั้น หรือ เวทนาที่เกิดกับร่างกายก็ได้ ปัญญาเกิดจากการพิจารณาเวทนา
เจริญในธรรม ครับ

 

อาการปิติเป็นอาการที่ถามกันมาก.....ซึ่งผู้ปฏิบัติมักจะข้องใจเมื่อเกิดอาการนี้....
<O</O

<TABLE style="WIDTH: 45%; mso-cellspacing: 1.5pt; mso-yfti-tbllook: 1184" class=MsoNormalTable border=1 cellPadding=0 width="45%"><TBODY><TR style="mso-yfti-irow: 0; mso-yfti-firstrow: yes; mso-yfti-lastrow: yes"><TD style="BORDER-BOTTOM: #f0f0f0; BORDER-LEFT: #f0f0f0; PADDING-BOTTOM: 0.75pt; BACKGROUND-COLOR: transparent; PADDING-LEFT: 0.75pt; PADDING-RIGHT: 0.75pt; BORDER-TOP: #f0f0f0; BORDER-RIGHT: #f0f0f0; PADDING-TOP: 0.75pt">อาการและอารมณ์ของอุปจารสมาธิ<O</O

​

</TD></TR></TBODY></TABLE>​

<O</O

อาการของอุปจารสมาธิคือปีติได้แก่อารมณ์ความอิ่มใจเมื่อทำมาถึงตอนนี้อารมณ์
จะชุ่มชื่นมาก อารมณ์สะอาดเยือกเย็น มีความเป็นสุขอย่างยอดเยี่ยมไม่เคยพบความสุข
อย่างนี้มาก่อนเลยในชีวิตตอนนี้เวลาภาวนาลมหายใจจะเบากว่าปกติมาก อารมณ์เป็นสุข
ร่างกายของนักปฏิบัติที่เข้าถึงระดับนี้ผิวหนังจะนวลขึ้นเพราะอารมณ์ที่มีความสุขแต่อาการ
ทางร่างกายนี่สิที่ทำให้นักปฏิบัติตกใจกันมากนั่นก็คือ
๑.อาการขนลุกซู่ซ่าเมื่อเกิดอาการอย่างนี้หรืออย่างอื่นที่กล่าวถึงต่อไปจะมีอารมณ์
ใจเป็นสุขขอให้ทุกท่านปล่อยอาการอย่างนั้นไปตามสภาพของร่างกาย จงอย่าสนใจเมื่อสมาธิ
สูงขึ้นหรือลดตัวลงต่ำกว่านั้น อาการอย่างนั้นก็จะหมดไปเองอาการขนลุกพองถ้ามีขึ้นพึงควร
ภูมิใจว่าเราเข้าถึงอาการของปีติระดับหนึ่งแล้ว อย่ากังวลอาการของร่างกาย
๒. อาการของปีติขั้นที่ ๒ได้แก่อาการน้ำตาไหล
๓.อาการของปีติขั้นที่ ๓คือร่างกายโยกโคลงโยกไปข้างหน้าบ้างข้างหลังบ้าง
บางคราวโยกแรง จนศีรษะใกล้ถึงพื้น
๔.อาการของปีติขั้นที่ ๔ตามตำราท่านว่าตัวลอยขึ้นบนอากาศแต่ผลของการปฏิบัติ
ไม่แน่นัก บางรายก็เต้นเหมือนปลุกตัว บางรายก็ตัวลอยขึ้นบนอากาศเมื่อลอยไปแล้ว ถ้าสมาธิ
คลายตัวก็กลับมาที่เดิมเอง(อย่าตกใจ)
๕. อาการของปีติขั้นที่ ๕คือมีอาการแผ่ซ่านในร่างกายซู่ซ่าเหมือนมีลมไหลออก
ในที่สุดเหมือนตัวใหญ่และสูงขึ้นหน้าใหญ่แล้วมีอาการเหมือนลมไหลออกจากกายในที่สุด
ก็มีความรู้สึกว่าตัวหายไปเหลือแต่ท่อนหัว
อาการทั้งหมดนี้ เมื่อเกิดขึ้นอารมณ์ใจจะมีความสุข ฉะนั้นนักปฏิบัติให้ถืออารมณ์ใจ
เป็นสำคัญอย่าตกใจในอาการตามที่กล่าวมาแล้วนั้นพอสมาธิสูงถึงระดับฌานก็จะสลายตัว
ไปเองปีตินี้เมื่อเกิดขึ้นแล้วอารมณ์จะเป็นสุขคือถึงระดับที่สี่ ที่จะเข้าถึงปฐมฌาน ต่อไปก็
เป็นปฐมฌานเพราะอยู่ชิดกัน<O</O
<O</O

**************************************************<O</O

เข้าศึกษาได้ตั่งแต่เริ่มต้น...ทั้งหมด....ได้ที่นี่....หนังสือเล่มนี้เนื้อหาเพียงพอสำหรับผู้ที่จะปฏิบัติด้วยตนเอง....รวบรวมวิธี...และอาการทางสมาธิ...ทั้งหมด....ควรศึกษาให้เข้าใจสัก 1 รอบ(ไม่ยาวนัก)แล้วปฏิบัติได้เลย....คำถามทางสมาธิส่วนใหญ่ที่ถามในบอร์ดมักอยู่ที่นี่.......

วิธีฝึกกรรมฐานด้วยตนเองแบบง่ายๆ....โดยหลวงพ่อฤาษีลิงดำ...

http://www.palungjit.org/smati/books/index.php?cat=7 <O</O
<O</O

 

ทำอะไร ให้รู้ตัวให้มาก ให้ระลึกการกระทำให้ชัด ๆ

อย่างน้อยเราก็จะรู้ตัวได้ว่า เราหลับ หรือ ไม่ได้หลับ

เรามีสมาธิ หรือ ไม่มีสมาธิ

เมื่อมีสติชัด ความรู้สึกก็ชัด ก็จะทำให้รู้ตัวชัดขึ้น

ซึ่ง ของแบบนี้มันก็ต้องค่อยๆ ฝึกสติ คือ คอยระลึกเตือนตนว่า เรากำลังทำอะไร กำลังรู้สึกอะไร

อาการที่เราไม่รู้สึกและระลึกไม่ได้ ให้สังเกตุเวลาใกล้จะหลับ มันไหลไป มันคิดอะไรไป ปรุงอะไรไป เราจำไม่ได้ นั้นแหละ อาการของการเผลอไผล ขาดสติระลึกรู้

ทีนี้ เอาใจ จ่อ เวลาทำสมาธิ อย่าให้เผลอ

 

ถึงเจ้าของกระทู้

คุณเป็นสมาธิ การที่เป็นสมาธิก็จะรู้สึกคล้ายๆกำลังหลับแต่เราจะรู้สึกตัวตลอดเวลา

แต่สิ่งหนึ่งที่ต้องระวัง คือ คุณอาจจะนั่งแบบนี้ไม่ได้ทุกวัน เหตุเพราะพึ่งได้ใหม่ๆ

แต่หากได้บ่อยๆแล้ว คุณจะเข้าสมาธิได้ง่าย ขอให้คุณฝึกไปเรื่อยๆ

และหากว่าคุณทำได้บ่อยๆ คุณจะไม่รู้สึกถึงอารมณ์ อย่าตกใจผลมาจากสมาธิครับ

หากเป็นอย่างที่ผมกล่าว พยายามรักษาไว้ให้มั่น เพราะคุณจะเห็นทางที่นำไปสู่ที่สุดแห่งทุกข์ครับ

เมื่อจิตวางสิ่งที่ยึดถือ ก็จะเห็นว่าไม่มีอะไรให้ไขว่ขว้า สิ่งทั้งหมดเป็นเพียงสิ่งที่เกิดขึ้นมาให้รู้ ให้เห็นแล้วก็ดับไปเพียงแค่นั้น

ขอให้เจริญในธรรมครับ

 

ดั่งที่ท่านว่า-:
-สันทิฏฐิโก,
เป็นสิ่งที่ผู้ศึกษาและปฏิบัติ พึงเห็นได้ด้วยตนเอง ;
-
-โอปะนะยิโก,
เป็นสิ่งที่ควรน้อมเข้ามาใส่ตัว ;
-
-ปัจจัตตัง เวทิตัพโพ วิญญูหิ,
เป็นสิ่งที่ผู้รู้ก็รู้ได้เฉพาะตน ;
-
ฉันขอโมทนากับท่าน ผู้อยู่ในปกติธรรม

 

ขอบพระคุณทุกท่านที่แนะนำค่ะแล้วจะพยายามต่อไปค่ะ

ขอบคุณค่ะ ^__^