ถามผู้รู้เรื่องอุเบกขา

เวลาดูทีวีเห็นรายการที่ถ่ายทอดเรื่องของคนยากคนจนอดมื้อกินมื้อ
คนแก่ที่ถูกลูกหลานทิ้ง แล้วอดสงสารไม่ได้ พยายามปล่อยวาง คิดว่าเป็นเรื่องเวรกรรมของเขาแล้ว แต่ใจก็ยังนึกสงสารอยู่ตลอดเวลา เห็นแล้วหดหู่ใจเหลือเกิน อยากช่วยเหลือเขาให้พ้นทุกข์ แต่ก็ทำไม่ได้:'(

 

อยากช่วยเหลือเขาให้พ้นทุกข์...ก็ช่วยเท่าที่เราช่วยได้สิครับ.....

จะได้สร้างกรรมดี....กรรมใหม่ของเรา....

ความดีอย่างเพียงแค่อยากครับรีบทำเลย.....แต่ถ้าความชั่วอยากอย่างไรก็ให้ชลอใจไว้ก่อน.....

 

บางที่เราต้องเข้าใจ กรรมเก่าเขาทำไว้เลยเป็นแบบนี้
แต่ยังไงก็ถ้าช่วยได้ก็ช่วยๆกันไป เพื่อนมนุษย์ด้วยกัน

 

ถามผู้รู้เรื่อง อุเบกขา

ตอบ...อุเบกขาคือการวางเฉยต่อสรรพสิ่งที่เกิดขึ้น ถ้าเป็นของอริยชน จะเป็นความเฉยที่ประกอบไปด้วยตัวรู้

เวลาดูทีวีเห็นรายการที่ถ่ายทอดเรื่องของคนยากคนจนอดมื้อกินมื้อ คนแก่ที่ถูกลูกหลานทิ้ง แล้วอดสงสารไม่ได้ พยายามปล่อยวาง คิดว่าเป็นเรื่องเวรกรรมของเขาแล้ว แต่ใจก็ยังนึกสงสารอยู่ตลอดเวลา เห็นแล้วหดหู่ใจเหลือเกิน อยากช่วยเหลือเขาให้พ้นทุกข์ แต่ก็ทำไม่ได้

ตอบ...ตรงนี้เป็นธรรมชาติจิตรู้อารมณ์ เป็นเรื่องธรรมดาของผู้กำลังสร้างเมตตาบารมี แต่ถ้าเป็นจิตอริยชน จะวางเฉยได้ จะไม่ทำบุญนอกเขตศาสนา เพราะมีตัวรู้ชัดอย่างที่คุณบอกมาว่า มันเป็นเวรกรรมของเขาแล้ว คนธรรมดารู้เรื่องกรรม กับอริยะชนรู้เรื่องกรรม ความชัดเจนในตัวรู้ ก็ย่อมต้องแตกต่างกันเป็นธรรมดา ผลของรสอารมณ์ จึงได้รับแตกต่างกันไปด้วยจ้า...

 

อนุโมทนากับเจ้าของกระทู้ ที่มีจิตเมตตาต่อเพื่อนมนุษย์ เท่าที่อ่านดูไม่พบว่ามีคำถามตรงไหน

อยากจะบอกว่าเป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์ทุกคนที่มีความเมตตากรุณา บางครั้งเราเห็น เราอดสงสารไม่ได้ แต่เราก็ต้องวางเฉยด้วย แต่การวางเฉยนั้น ยังประกอบด้วยเมตตาและกรุณาเป็นที่ตั้ง คือถ้ามีโอกาส ก็ช่วย แต่....แต่ถ้ายังไม่ถึงเวลา ก็ต้องปล่อยเค้าไป

จึงเกิดคำกล่าวอย่างที่หลวงพี่เล็กท่านสอนไว้คือ มีเมตตาในอุเบกขา คือสุดท้ายพรหมวิหาร 4 มันรวมเป็นหนึ่งหมด แต่จะรวมเป็นหนึ่งอย่างไรนั้น ตัวผมเองยังไม่เก่งขนาดนั้น คงต้องไปเรียนถามหลวงพี่เล็กในข้อนี้

 

กำลังเข้าใจผิด เมตตาบารมี ไม่มีจำกัดเชื้อชาติศาสนา เปรียบเสมือนแสงอาทิตย์ที่สาดส่องไปทั่วทั้งพื้นปฐพี

 

เมตตา (จิตที่มีความรักความเอ็นดูให้กับเพื่อนมนุษย์และสัตว์โลก)
กรุณา (จิตที่มีความสงสาร และช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์และสัตว์โลกให้พ้นทุกข์)
มุทิตา (จิตที่แสดงความยินดีอย่างจริงใจเวลาเห็นเพื่อนมนุษย์และสัตว์โลกมีความสุขสมหวัง)
อุเบกขา (จิตที่วางเฉย ในสิ่งที่เราได้ทำลงไปอย่างดีที่สุด เต็มกำลังของเราแล้ว วางเฉยในสิ่งที่มันเกินกำลังของเรา)
เพราะชีวิต คือ ความทุกข์ มีความสุขน้อย มีความทุกข์มากกว่า หลาย ๆ เรื่อง ถ้าเราทำดีที่สุดแล้ว เต็มกำลังแล้ว ผลที่เกิดตามมามันควบคุมไม่ได้ ก็ต้องปล่อยวางครับ)

 

สงสารเค้าแล้วใจหดหู่ เพราะใจยังประมาท ลืมความตาย
คือขาดสติที่จะระลึกรู้ว่า เราอาจจะตายตอนนี้ก็ได้ ความตายไม่มีนิมิตเครื่องหมาย ถ้าเราตายตอนจิตหดหู่ เราก็เจ๊งเพราะตายไม่ดีต้องไปอบายภูมิ
ตกลงเราหรือเค้าที่น่าสงสาร

 

อย่าไปสงสารเขาเลยครับไม่มีประโยชน์อะไร ช่วยเถอะครับถ้าช่วยได้ อย่างน้อยแผ่เมตตาให้ก็ยังดี

 

กำลังเข้าใจผิด เมตตาบารมี ไม่มีจำกัดเชื้อชาติศาสนา เปรียบเสมือนแสงอาทิตย์ที่สาดส่องไปทั่วทั้งพื้นปฐพี....khomeraya

ตอบ...ถูกต้องครับผม...แต่ในกรณีที่ตอบคำถามไป...ต้องการเน้นประโยคที่ว่า...

"อริยชน จะวางเฉยได้ จะไม่ทำบุญนอกเขตศาสนา" จึงขอแนะนำท่านว่า...ให้ไปศึกษาพระไตรปิฎก หรือคำ ของพระอาจารย์ชั้นผู้ใหญ่ อย่างเช่น หลวงพ่อฤษีลิงดำ ท่านเคยพูดประโยคที่ผมกล่าวไปหรือไม่

ธรรมชาติของอริยชน ย่อมรู้ลึกในเส้นทางของกรรม ท่านจะไม่นำตัวเองไปขวางเส้นทางกรรมของใคร แม้ท่านมีใจอยากจะช่วย แต่ตัวรู้ที่ท่านมี ได้บอกกับท่านว่า "สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรม" ดังเช่นพระพุทธองค์ แสดงกรรมของท่านให้โลกรู้... ดั่งเช่น ผู้มีฤทธิ์มากที่สุดอย่างพระโมคคัลลานะ ท่านไม่ยอมหนีกรรมของท่านเอง ยอมให้โจรทำร้าย เรื่องราวบางส่วนเหล่านี้เอง ที่ท่านผู้รู้ ท่านบัญญัติไว้ให้เป็นบทเรียนของโลก หวังว่าหลายท่านคงจะพอเข้าใจได้

แต่ไม่ได้หมายความว่า... "เมตตาบารมี ไม่มีจำกัดเชื้อชาติศาสนา เปรียบเสมือนแสงอาทิตย์ที่สาดส่องไปทั่วทั้งพื้นปฐพี..." ไม่ถูกต้อง ยังถือว่า เป็นประโยคที่ถูกต้องในระดับของผู้กำลังบำเพ็ญเมตตาบารมีอยู่จ้า... แต่ในประโยคที่บอกไว้ "อริยชน จะวางเฉยได้ จะไม่ทำบุญนอกเขตศาสนา" ก็ถูกต้อง เช่นเดียวกันจ้า...

 

ถ้าเราช่วยได้ก็ช่วยตามกำลังคับ ถ้าอันไหนช่วยไม่ได้ก็ปล่อยวางคับ ทุกคนมีกรรมเป็นของตัวเอง ถ้าเราช่วยทางโลกไม่ได้ ก็ช่วยทางธรรมสิครับ ช่วยแผ่บุญแผ่กุศลให้เค้า ถือว่าเป็นการช่วยเหมือนกันคับ

ขออนุโมทนาด้วยนะคับ ^^