ทานสูตรเกี่ยวกับการเป็นสหายของเทวดาชั้นยามา

ที่ท่านสอนว่าทำบุญด้วยการอยากสืบทอดต่อจากบิดามารดา ทำบุญด้วยความกตัญญู....จึงเป็นสหายแห่งเทวดาชั้นยามาภูมิ << ผมไม่ได้ลอกมาเป๊ะๆนะครับ

แล้วถ้าพ่อแม่เข้าไม่ชอบทำบุญ แต่เขาชอบทำบุญ แล้วอยากไปสวรรค์ชั้นนี้ เขาจะไปได้ไหม
แล้วสวรรค์ชั้นยามาเป็นอย่างไร สภาพแวดล้อมรายละเอียด หายากมาก ส่วนใหญ่ไม่มีรายละเอียดเลย

ตอนนี้ผมถือศีล 8 วันพระครับ ถือมาหลายวันพระแล้ว คาดว่าคงทำไปเรื่อยๆอาจมีหยุดบ้าง และปฏิบัติ กุศลกรรมบถ 10 อยู่แทบทุกวันครับ จึงเอาบุญมาฝากนะครับ ผมก็อยากไปชั้นยามานะครับ ไปรอพระศรีอาริย์ แล้วเสวยสุขเสร็จมาเป็นสาวกของท่าน นี่คือความคิดผมนะครับ

สาธุๆๆครับ

 

ถ้าอยากไปสวรรค์จริงมันสำคัญที่จิตสุดท้าย ถ้ามีสัมมาทิฐิจะไปสวรรค์ ถ้าเป็นมิจฉาทิฐิก็ไปนรก ถึงแม้จะเป็นผู้ทำดีมามาก แต่ถ้าจิตสุดท้ายจิตเป็นมิจฉาทิฐิก็ลงนรก นอกจากนี้ยังมีเรื่องของบาปที่ให้ผลเป็นทุกข์ที่เราเคยสร้างไว้ด้วย ส่วนบุญที่ทำจะให้ผลในชาตินี้หรือชาติต่อไป ลงนรกเสร็จค่อยไปสวรรค์อยากได้แบบนั้นไหมล่ะ ถ้าไม่อยากต้องฝึกทำจิตใหีเป็นสัมมาทิฐิ เพื่อที่ตอนตายจะได้ไปภพภูมิที่ดี

  [๖๑๒] ดูกรอานนท์ ในบุคคล ๔ จำพวกนั้น บุคคลที่เป็นผู้มักทำชีวิต สัตว์ให้ตกล่วง ฯลฯ มีความเห็นผิดในโลกนี้ ตายไปแล้ว เข้าถึงอบาย ทุคติ วินิบาต นรก นี้ เป็นอันว่า เขาทำกรรมชั่วที่ให้ผลเป็นทุกข์ไว้ในกาลก่อน หรือ ในกาลภายหลัง หรือว่ามีมิจฉาทิฐิพรั่งพร้อม สมาทานแล้วในเวลาจะตาย เพราะ ฉะนั้น เขาตายไป จึงเข้าถึงอบาย ทุคติ วินิบาต นรก ก็แหละบุคคลที่เป็นผู้ มักทำชีวิตสัตว์ให้ตกล่วง ฯลฯ มีความเห็นผิดในโลกนี้นั้น เขาย่อมเสวยวิบาก ของกรรมนั้นในชาตินี้ หรือในชาติหน้า หรือในชาติต่อไป ฯ           
   [๖๑๓] ดูกรอานนท์ ในบุคคล ๔ จำพวกนั้น บุคคลที่เป็นผู้มักทำชีวิต สัตว์ให้ตกล่วง ฯลฯ มีความเห็นผิดในโลกนี้ ตายไปแล้ว เข้าถึงสุคติโลกสวรรค์ นี้ เป็นอันว่า เขาทำกรรมดีที่ให้ผลเป็นสุขไว้ในกาลก่อนๆ หรือในกาลภายหลัง หรือว่ามีสัมมาทิฐิพรั่งพร้อม สมาทานแล้วในเวลาจะตาย เพราะฉะนั้น เขาตาย ไปจึงเข้าถึงสุคติโลกสวรรค์ ก็แหละบุคคลที่เป็นผู้มักทำชีวิตสัตว์ให้ตกล่วง ฯลฯ มีความเห็นผิดในโลกนี้นั้น เขาย่อมเสวยวิบากของกรรมนั้นในชาตินี้ หรือในชาติ หน้า หรือในชาติต่อไป ฯ              
[๖๑๔] ดูกรอานนท์ ในบุคคล ๔ จำพวกนั้น บุคคลที่เว้นขาดจาก ปาณาติบาต ฯลฯ มีความเห็นชอบในโลกนี้ ตายไปแล้ว เข้าถึงสุคติโลกสวรรค์ นี้ เป็นอันว่า เขาทำกรรมดีที่ให้ผลเป็นสุขไว้ในกาลก่อนๆ หรือในกาลภายหลัง หรือว่ามีสัมมาทิฐิพรั่งพร้อม สมาทานแล้วในเวลาจะตาย เพราะฉะนั้น เขาตาย ไป จึงเข้าถึงสุคติโลกสวรรค์ ก็แหละบุคคลที่เว้นขาดจากปาณาติบาต ฯลฯ มี ความเห็นชอบในโลกนี้นั้น เขาย่อมเสวยวิบากของกรรมนั้นในชาตินี้ หรือในชาติ หน้า หรือในชาติต่อไป ฯ              
[๖๑๕] ดูกรอานนท์ ในบุคคล ๔ จำพวกนั้น บุคคลที่เว้นขาดจาก ปาณาติบาต ฯลฯ มีความเห็นชอบในโลกนี้ ตายไปแล้ว เข้าถึงอบาย ทุคติ วินิบาต นรก นี้ เป็นอันว่า เขาทำกรรมชั่วที่ให้ผลเป็นทุกข์ไว้ในกาลก่อนๆ หรือ ในกาลภายหลัง หรือว่ามีมิจฉาทิฐิพรั่งพร้อม สมาทานแล้วในเวลาจะตาย เพราะ ฉะนั้น เขาตายไปจึงเข้าถึงอบาย ทุคติ วินิบาต นรก ก็แหละบุคคลที่เว้นขาด จากปาณาติบาต ฯลฯ มีความเห็นชอบในโลกนี้นั้น เขาย่อมเสวยวิบาก ของกรรม นั้นในชาตินี้ หรือในชาติหน้า หรือในชาติต่อไป ฯ           
   [๖๑๖] ดูกรอานนท์ ด้วยประการนี้แล กรรมไม่ควร ส่องให้เห็นว่า ไม่ควรก็มี ให้เห็นว่าควรก็มี และกรรมที่ควรแท้ๆ ส่องให้เห็นว่าควรก็มี ให้เห็น ว่าไม่ควรก็มี ฯ

 

เมื่อก่อนไปปฏิบัติธรรมที่วัดสังฆทาน(ตอนปิดเทอม) พยายามปฏิบัติธรรมแบบตั้งใจมาก อยู่หลายวัน ก็ไม่มีความก้าวหน้าอะไร ก็นึกขึ้นมาว่า "เราก็ปฏิบัติธรรมมาเกิน 7 วันแล้ว ทำไมไม่มีความก้าวหน้าอะไรเลย ทำไมสมัยพุทธกาลแค่ 7 วันก็บรรลุอรหันตผลกันแล้ว เรานี่สงสัยจะแย่มาก" แล้วอยู่ ๆ ก็มีเสียงหลวงพ่อสนอง(ทางวัดเปิดเทปให้ฟัง) ท่านก็เทศน์ให้ฟังว่าที่สมัยก่อนบรรลุอรหันตผลใน 7 วันนั้น เพราะแต่ละท่านได้สั่งสมบารมีกันมาดีแล้ว มาเต็มในชาติสุดท้ายที่บรรลุอรหันตผลนั้นเอง ได้ยินแล้วก็คลายความสงสัยไปเยอะ ก็ตั้งใจว่าในชาตินี้จะสะสมบารมีให้ได้มากที่สุดเท่าที่ทำได้ บารมีเต็มเมื่อไหร่ก็ไปนิพพานเมื่อนั้นล่ะค่ะ

ที่เล่านี่อาจจะไม่เกี่ยวกับคำถามของน้องสักเท่าไหร่ แต่อยากบอกว่าน้องพยายามทำให้ดีที่สุดเท่าที่ตนเองทำได้เถอะค่ะ อย่าไปยึดมากว่าต้องไปสวรรค์ชั้นไหน ยึดมากเป็นการทำทานโดยหวังผล คิดเสียว่าตามกำลังบุญที่ทำนะคะ คิดได้อย่างนี้อาจไปสวรรค์ชั้นสูงกว่ายามาภูมิก็ได้ค่ะ

อยากรู้เรื่องสวรรค์ชั้นต่าง ๆ ทำไมไม่ลองไปฝึกมโนมยิทธิดูล่ะคะ อาจให้คำตอบที่น้องสงสัยมานานก็ได้ค่ะ

 

ถ้าทำบุญเพื่อหวังผลของบุญ หวังจะขึ้นสวรรค์ ท่านก้อไปได้แค่ชั้น1ครับ สวรรค์ยิ่งชั้นสูงยิ่งเบาบางจากกาม ถ้าอยากได้บุญมากท่านต้องทำตามหลักครับ คือก่อนทำ ขณะทำ หลังทำ ท่านต้องปลื่มในบุญ ตลอดเวลาที่นึกถึงครับ ไม่ว่าจะเล็กน้อยก้อตาม นี้คือหลังของบุญ แต่ถ้าท่านทำเพราะหวังบุญขึ้นสวรรค์หวังสบายในภพชาติหน้า ยากครับเพราะท่านทำไปเพราะความยากในกามและโลภ (กามในที่นี้คือตาหูจมูกลิ้นกายใจนะครับ) ท่านต้องทำบุญรักษาศีลเจริญภาวนาเพราะ ต้องการชำระจิตใจให้ใสสะอาด กายใจท่านก้อจะเบาครับ ทำทานเพราะลดความโลภ รักษาศีลเพราะลดความโกรธ นังสมาธิเพราะลดความหลงครับ แล้วจิตใจท่านจะเบา ยิ่งอยากไปสวรรค์มีศักดิ์ใหญ่โตยิ่งใจหนักครับ ท่านต้องทำบุญเพื่อเป็นบารมีคิดว่าเกิมมาเพื่อเพาะบารมีให้แก่รอบขึ้นไปเรื่อย ไม่หวังสวรรค์ไม่หวังพรหม หวังชำระจิตใจตัวเองอย่างเดียวเท่านั้น ถ้าท่านทำได้อย่างนี้ กายใจ จิต ท่านก้อจะเบา ได้ทั้งบุญได้ทั้งบารมี อาจจะเลือกเกิดชั้นไหนก้อได้ครับ เพราะบุญเราเยอะแล้ว ถ้าท่านหวังพบ พระศรีอริยะเมตไตร ท่านน่าจะไปชั้นดุสิตนะครับ อีกอย่างแล้วท่านจะพบนักบำเพ็ญบารมี มาสั่งสอนท่านด้วย และท่านอาจจะลงมาเกิดพร้อมตั้งความปรารถนาเป็นพุทธสาวกของพระศรีอริยะเมตก้อเป็นได้ครับ เอาพอแค่แค่นี้ก่อนเดี่ยวยาว ขอบคุณที่รับฟังขอบคุณครับ

 

มี 2 เรื่องจะเล่าให้ฟังนะครับ

เรื่องแรกพี่ที่เว็บธรรมะอีกฝั่งหนึ่งบอกว่าทำบุญแล้วตั้งจิตอธิษฐานให้ไปสวรรค์ชั้นยามาได้ด้วย

เรื่องที่สองผมฝันว่ามีเทวดามาบอกว่าอยากมาอยู่ชั้นยามาให้ทำบุญแล้วคิดว่าสืบทอดประเพณีของพระพุทธศาสนาแล้วจะได้อยู่ยามาภูมิ ไม่เห็นภาพ ได้ยินแต่เสียงเป็นความรู้สึกครับ

 

ทำไมถึงอยากไปชั้นยามา ไม่ไปนิพพานไปซะเลย ศึกษาให้ถึงแก่นศาสนาจะอยากมาวนอยู่ทำไม กับสวรรค์ ตราบใดที่ตัดกามไม่ได้ ก็จะวนอยู่กับกการเวียนว่ายตายเกิด

 

ศึกษาถึงแก่นเรื่องนิพพานแล้วครับ แต่ยังปฎิบัติจนละไม่ได้

 

ผมชอบให้ทานเพราะรู้สึกชอบเสียส่วนใหญ่นะ
ทำแล้วยิ้มได้ รู้สึกดีอ่ะ ปลื้มใจ และก็ได้สืบต่อศาสนา มันเข้าหลายอันอ่ะครับ 5555+