ทำวันนี้..ให้งดงามเถิด

ทำวันนี้...ให้งดงามเถิด


มิใช่เพราะความหวัง มิใช่เพราะจินตนาการถึงสิ่งที่ดีกว่าหรอกหรือ แม้มิอาจก้าวถึงความเป็นที่สุด แต่เพียงแค่สิ่งที่ดีกว่าก็ควรค่าให้ทุ่มเทกระทำการ....

โดย...อภิวัจ สุปรีชาวุฒิพงศ์





คุณที่รัก...

ไม่รู้ว่าป่านนี้ภาระหนักหนาที่สุมรุมอยู่นั้น จะผ่อนคลายบรรเทาลงไปบ้างหรือยัง
แต่สำหรับผม ความห่วงใยนั้นมิได้ลดน้อยลงไปแต่อย่างใด โดยเฉพาะเมื่อคุณบอกถึงภาระมากมายที่กำลังเผชิญว่า ชีวิตเดินต่อไป และนับวันจะเย็นชามากขึ้น
ผมเชื่อมั่นว่าคุณอดทนและมุมานะพยายามให้ภาระต่างๆ นั้นผ่อนคลายไป แต่ความหมายของการอดทนและพยายามนั้นเป็นอย่างไร
คุณค่าของการกระทำต่างกันยิ่งนัก ระหว่างการทำให้จบๆ ไป และการพยายามทำให้ดีที่สุด
ความเย็นชาที่กล่าวถึงนั้น อาจกัดกร่อนความหวัง ความตั้งใจ เพื่อจะทำให้ดีที่สุด
จำเรื่องที่เราถกเถียงกันในเรื่องความเป็นที่สุดได้มั้ย
คุณบอกว่า คงไม่มีสิ่งใดเป็นที่สุด เพราะเมื่อสมปรารถนากับความเป็นที่สุดแล้วก็จะอิ่มตัว และเราก็จะต้องการสิ่งใหม่ๆ อีกต่อไปไม่สิ้นสุด




ผมไม่มีอะไรจะโต้แย้ง...

สิ่งที่เกิดขึ้นในชีวิตจริงจากประสบการณ์ที่ผ่านมาอาจทำให้คุณมองอุดมคติ ความหวัง ความใฝ่ฝัน ว่าเป็นสิ่งที่ไม่มีอยู่จริง หรือความจริงกับความฝันนั้นมิอาจบรรจบกันได้ และพานคิดว่าความเป็นที่สุดนั้นไม่มีอยู่จริง

ผมเห็นด้วยว่าความเป็นที่สุดนั้นไม่สมควรมีอยู่จริง แห่งที่ซึ่งเหมาะสมกับความเป็นที่สุดสมควรเป็นจินตนาการ
เราต่างหลีกหนีจากภาวะความไม่พึงพอใจ มิใช่หรือ และจินตนาการถึงสิ่งที่ดีกว่าก็เป็นแรงผลักดันให้เราพยายามก้าวไปให้พ้นไม่ใช่หรือ
คงเป็นเรื่องน่าเศร้าที่ภาระความรับผิดชอบ ประสบการณ์ในการเติบโตเป็นผู้ใหญ่ ทำให้เราสูญเสียบางสิ่งบางอย่างที่สำคัญมาก นั่นคือความเชื่อมั่นต่อความหวัง ความใฝ่ฝัน หรือแม้แต่อุดมคติ
โลกในชีวิตจริงได้แย่งชิงเวลาของการคิดฝัน ความฉงนสนเท่ห์ การตั้งคำถามต่อโลกและสิ่งรอบตัว
การตั้งคำถามที่เป็นสิ่งผลักดันให้เรารู้สึกไม่พอใจ และพยายามไปเพื่อสู่สิ่งที่ดีกว่า ชีวิตที่ดีกว่า ภาวะที่ดีกว่า นั่นคือความใฝ่ฝันมิใช่หรือ
หากมนุษย์ไม่มีจินตนาการถึงความเป็นที่สุด เขายังคงพอใจกับการอยู่ในถ้ำ และไม่นำพาตัวเองออกมาจนถึงขณะนี้



มนุษย์คนแรกที่เดินออกจากถ้ำ คงไม่ต่างจากตัวประหลาด ผีบ้า ที่แหกคอกความคิดความเชื่อแห่งยุคสมัย แต่ล่วงมาแล้วกี่พันปี จนถึงวันนี้ ผู้คนทั้งหลายก็ล้วนเดินตามเขาออกมาจากถ้ำมิใช่หรือ

เหตุใดคานธีจึงนำประเทศชาติต่อสู้เพื่อเอกราช เหตุใดลินคอล์นจึงประกาศเลิกทาส เหตุใดโลกจึงจดจำเรื่องราวที่พวกเขาได้กระทำ

มิใช่เพราะความหวัง มิใช่เพราะจินตนาการถึงสิ่งที่ดีกว่าหรอกหรือ แม้มิอาจก้าวถึงความเป็นที่สุด แต่เพียงแค่สิ่งที่ดีกว่าก็ควรค่าให้ทุ่มเทกระทำการ

ผู้คนมักเชื่อมั่นในสิ่งที่ได้เห็น สัมผัส รับรู้สึกถึงได้ แต่แน่ใจหรือว่า มีอยู่แค่นั้น สิ่งที่ไม่เห็น มิได้หมายความว่าไม่มีอยู่จริง
สายหมอกบางมองเห็นจากที่ไกล แต่เมื่อเข้าไปใกล้ พลันพบว่าสายหมอกนั้นสลายไป และอาจพานคิดว่าสายหมอกนั้นไม่มีอยู่จริง แต่เราสัมผัสสายหมอกนั้นได้มิใช่หรือ
มิได้บอกให้คุณเพิกเฉย ละทิ้งโลกแห่งความจริง เพื่อยึดมั่นกับความฝัน เพียงแต่ขอให้เปิดใจกว้าง การแช่แข็งความคิดความเชื่อไว้กับด้านหนึ่ง|ด้านใด ไยมิใช่การพาตัวเข้ามุมอับ หากสิ่งที่เชื่อมั่นนั้นมันผิดเล่า
โลกกว้างใหญ่ ผู้คนหลากหลาย เรื่องราวเรียนรู้ไม่หมดสิ้น ความจริงเป็นสิ่งที่ต้องเรียนรู้และยอมรับ ส่วนความฝัน คือ แผนที่เดินทางครั้งใหม่ หลังจากได้สรุปบทเรียน
ได้หวังนั้นดีที่สุด และดีมากหากสมหวัง แต่แม้ผิดหวัง ความหวังก็ยังงดงามในจินตนาการ แต่สมหวังก็ใช่ว่าจะอิ่มตัว แต่จะเปลี่ยนเป็นความทรงจำ นึกถึงเมื่อไหร่ ก็ยิ้มได้อย่างมีความสุข



คุณที่รัก...
พูดมาเสียยืดยาวก็เพื่อจะบอกว่า


“วันวานได้ผ่านพ้น
พรุ่งนี้ยังมาไม่ถึง
ไยต้องกังวลเล่า
ทำวันนี้ให้งดงามเถิด”


---------------------
โพสต์ทูเดย์
ทำวันนี้...ให้งดงามเถิด

 

ขอบคุณค่ะ...............