ทำไมผมรู้สึกเบื่อโลก ไม่อยากอยู่ !?

คราวนี้ไม่ได้ถามเรื่องสวรรค์อะไรหรอกครับ แต่เรื่องตัวเองล้วนๆ คือชีวิตผมก็ไม่ได้ย่ำแย่มีกินมีใช้ มีเงินทำบุญ มีเวลาถือศีลบ้าง ได้ดูหนังบ้าง แต่พอนั่งสมาธิได้หรือถือศีลเสร็จวันต่อมา ผมไปเที่ยวไหนก็ไม่สนุก รู้สึกว่ามันน่าเบื่อ วนไปเวียนมา พี่ๆท่านๆเคยเป็นกันไหม แล้วจะปรับใจยังไงดี ผมยังอยากอยู่ในฐานปุถุชนนะ ต้องจบแล้วหาเงินเลี้ยงพ่อแม่ก่อน TT

และแรงบันดาลใจและเป้าหมายก็หายไป คืออยากสอบปลัดอำเภอไปช่วยเหลือคน แต่พอคิดดูแล้วก็เสี่ยงต่อการทำบาปเพราะต้องช่วยตำรวจจับผู้ร้ายกลัวเบียดเบียนใคร ไม่ได้เจตนาว่าตำรวจนะ เลยทำให้เป้าหมายนี้ชะงักและแบบว่าเบื่อเลย แบบว่าอยากอยู่วัดอย่างเดียวประมาณนี้

 

ถ้าทรงอารมณ์แบบนี้ได้ตลอดเวลาซัก10ปี ค่อยมาว่ากัน

 

ไปบวชเลยคะ

 

ขันธ์มันอยู่ในโลก มันก็ทำหน้าที่ของมันในโลก

จิตที่พ้นจากขันธ์แล้ว เป็นอิสระ ไม่ต้องไปห่วงอะไรกับขันธ์ แค่คอยดูไม่ให้มันไปก่ออกุศลกรรมที่ไหนก็พอ

ถ้ายังมีความเบื่อโลก แสดงว่ายังถูกขันธ์มันหลอกเอาอยู่ มันหลอกให้เราเบื่อ อันนี้ก็ต้องฝึกให้พ้นจากอำนาจความหลอกลวงในข้อนี้ของมันด้วยเช่นกัน

 

ปรับใจโดยการนั่งสมาธิให้มากขึ้น เมื่อได้ระดับหนึ่งแล้ว จะรู้จักปล่อยวางเป็น รู้ว่าอารมณ์มันไม่เที่ยง เดี๋ยวมันก็เปลี่ยน วางใจเฉย ๆ สบาย ๆ ตามสติดูความคิดที่เกิดขึ้นว่ามันเกิดขึ้น ตั้งอยู่ ดับไปเท่านั้นพอ อย่าไปยึดมาก

 

ถ้าได้เมียสวยๆ ซัก 500 คนคอยบำเลอ แถมด้วยเงินอีก 1000 ล้าน จะอยากอยู่ไหมครับ

 

มันก็ไม่น่าอยู่หรอกครับ ถ้ายังยึดติดกับอะไรอยู่

ตอนนี้ชีวิตผมเบื่อมากเลย ต่อให้หล่อแบบเจมจิ รวยแบบแฟนเจนนี่ ก็ไม่เอาดีกว่า เพราะเงินพวกนั้นก็ไม่ได้เอาไปใช้อะไร นอกจากทำบุญ ภรรยาเราก็มีได้แค่คนเดียว มีเกินก็บาป หรือเขาเต็มใจ แต่ก็ต้องมีคนทุกข์แหละไม่ภรรยาน้อยก็พ่อแม่ภรรยาน้อย (แต่ถ้าก่อนตายมีพันล้านผมทำบุญ 80% แน่ 5555)

 

ฟังจากที่เล่ามาน่าจะเป็นเพราะเจ้าของกระทู้อาจยังทำอะไรจับจด (ขออภัยที่ใช้คำนี้) และมีความคิดฟุ้งซ่านเกินไป
จิตปกติของบุคคลทั่วไปที่ไม่ได้ฝึกทำสมาธิมาเลย จะเหมือนกับจิตที่ว่างงาน ก็จะคอยปลิวไปตามกิเลสตรงนั้นทีตรงนี้ที
ใครบอกว่าดีก็ชม ใครบอกว่าเลวก็ติ จิตจะคอยคิดเข้าข้างตนเองอยู่เสมอ ทำไมเขารวยจัง ทำไมไม่เป็นเราบ้าง เป็นต้น

จากนั้นคนเดียวกันนี้ ก็หันมาทำความสงบ ทำจิตให้จดจ่ออยู่กับกายได้พอประมาณ แต่ก็ยังคงทำกิจกรรมปกติเช่นดูหนัง
ฟังเพลง จิตที่เริ่มคุ้นเคยกับความสงบบ้าง พอถูกดึงไปทำแบบเดิม เช่นไปเที่ยวเล่น ก็จะเริ่มหงุดหงิด เบื่อหน่าย จะรู้สึกเหมือน
กับว่า อยากทำความสงบก็ไม่ใช่ อยากไปเที่ยวเล่นก็ไม่ใช่ หันไปมองอะไรก็ไม่ค่อยถูกใจไปเสียทุกสิ่งอย่าง นี่เราเป็นอะไรไปแล้ว

อย่างที่ได้บอกไปตอนต้นแล้วนะครับ หากท่านอยากมุ่งสู่ความสงบ ก็ตั้งใจปฏิบัติให้มากขึ้น ให้ก้าวหน้า แล้วต่อไปก็จะผ่านไปได้
หรือยังไม่อยากทำความสงบจริงจัง กลัวจะได้ไปนิพพานก่อน ทั้งที่ยังไม่ได้ไปเสวยสุขในเทวโลกอย่างที่ตั้งใจ (อันนี้ล้อเล่นนะครับ)

สรุปก็คืออย่าทำอะไรครึ่งๆกลางๆครับ จะอาบน้ำก็ถอดเสื้อผ้าให้หมด จะมาใส่เสื้อผ้าแล้วอาบน้ำ มันคงไม่ทำให้ร่างกายสะอาดไปได้
เป็นกำลังใจให้ท่านเดินในทางที่เหมาะสมกับตนนะครับ กลัวบาป ทำบุญ ถือศีล เป็นสิ่งที่ดีแล้วทั้งสิ้นครับ เดินหน้าไปให้สุดทาง หรือ
จะแวะกลางซอยกินกาแฟ โอเลี้ยง ก่อนก็ต้องสุดแล้วแต่ท่านครับ ถ้าตราบใดความเชื่อมั่นยังคงไม่เปลี่ยน ท่านต้องถึงท้ายซอยแน่นอน

ติให้เพื่อก่อนะครับ เห็นท่านเป็นคนพูดตรงดี, คำติคือยาขม คำชมคือยาพิษดีๆนั่นเอง ยึดมั่นถือมั่นมากเท่าใดพิษนั้นก็จะกัดกินเจ้าของ
มากขึ้นเท่านั้นครับ

ขอเจริญในธรรมทุกท่านนะครับ

 

ใช่เลยครับผมรู้สึกแบบนั้นเหมือนอะไรเปลี่ยนแปลงไปเยอะ เช่นวันนี้ถือศีล 8 วันต่อมาไปห้าง แล้วกลับบ้านผมไปไม่ถูกจริงๆมันสับสนครับท่าน

และก็หงุดหงิด เบื่อหน่ายจริงๆ เหมือนโดนGravity ทำให้ งง สับสน อยู่ๆก็คิดนู่นๆ อยู่ๆก็ชอบนี่

 

น้องไผ่คงเคยได้ยินคำพูดที่ว่า"เมื่ออยู่คนเดียว ให้ระวังความคิดเมื่ออยู่กับมิตรให้ระวังคำพูด"มาบ้างนะครับ...เพราะเหตุใดจึงต้องระวัง?..เพราะบุคคลเมื่อคิดสิ่งใดย่อมทำสิ่งนั้น และพูดสิ่งนั้นนั่นเอง..

การปล่อยใจไหลเรื่อยไปกับความคิด กลัวอะไรๆไปเสียก่อนล่วงหน้านี้เรียกว่า เป็นผู้มี"วิตกจริต" มักฟุ้งซ่านไปในเรื่องที่ทำให้ตนเข้าถึงความทุกข์หวาดผวาไปเอง ..ก็เมื่อตนเขียนนรกให้ตนกลัวไปแล้ว จะมีกะจิตกะใจอะไรที่จะคิดต่อสู้ขัดขืน ไปๆมาๆ ก็หันเข้าสู่มุมอับคือ"อยากตาย"..ทำราวกับว่าตายแล้วจะได้ไปนิพพานไม่ต้องเกิดอีก...ที่แท้ หากตายลงในเวลาเบื่อโลก จิตไม่แจ่มใส คงมองเห็นแต่ทางไปทุคติเสียละมากกว่า..แถมจะได้เกิดวนในโน้นจนเหมือนจมไม่โผล่ิออกมาได้ น่าสยอง!

ความคิดเบื่อโลกมีแต่บั่นทอนรื้อทำลายทางไปสวรรค์นิพพานไปเสียสิ้น ไฉนน้องไผ่ ผู้เจริญสติทุกวันจึงเกิดความมืดในใจได้ถึงเพียงนี้ น้องไผ่ไม่ได้รู้อนาคตตนแน่นอนมั่นเหมาะเลย แต่กลับสร้างภาพอันเลวร้ายไปล่วงหน้า มันไม่ใช่สิ่งที่เป็นจริงอะไรเลย ..สิ่งที่เกิดจริงอาจตรงข้ามกับสิ่งที่คิดกลัวไปก่อนแล้วก็ได้ เพราะตนนั่นเองที่จะขวนขวายหาทางที่เหมาะสม ..ที่ตนคิดวาดหวังไว้ ..

คนเรามีทางเลือกมากมายให้ทำ อยู่ที่ว่าตนจะเลือกหรือไม่เท่านั้น ..ที่จบนิติฯมา ไปทำอย่างอื่นประสบความสำเร็จก็มี..ใครจะรู้ว่าต่อไปน้องไผ่จะเป็นนักนิติฯให้คำแนะนำช่วยเหลือสาธารณชนมากมาย ในขณะที่มีกิจการร่ำรวยอะไรสักอย่างในภายหน้า ทั้งได้เป็นที่เคารพนับถือในคนหมู่มากด้วยความใจบุญ ..มีความน่าเคารพเพราะมีศีล..แม้วัดวาอารามแลพระภิกษุทุกทิศย่อมได้รับอุปถัมภ์บำรุงจากท่านเซอร์ไผ่...ครานั้นเธอก็เข้าถึงฐานะของผู้ที่สวรรค์ทุกชั้นต้องมาเชื้อเชิญ...!..

คิดในแง่นี้บ้างสิครับหากอยากคิด!

การคิดมากไม่ใช่สิ่งเสียหายเลยหากคิดแล้วได้สติได้กำลังใจให้กระตือรือร้นที่จะใช้ทุนคือบุญเก่าที่ส่งมาเกิดเป็นคน มาต่อทุนใหม่เพื่อการเดินทางอย่างเกษมปลอดภัยต่อในสังสารวัฏอันยาวไกล .. เราจึงควรคิดให้ไกล ไม่ใช่คิดเป็นอยู่แค่ใกล้ความตาย อันคนไม่ต้องฉลาดมากก็คิดได้...ระดับปัญญาของน้องไผ่ที่เข้านิติได้นั้น ไม่ใช่ธรรมดาเลยครับ พึงตระหนักในคุณสมบัติอันดีที่ตนมีอยู่..

แล้วคิดใหม่ให้อยู่กับความจริงในปัจจุบัน ว่าข้าพเจ้าเซอร์ไผ่ ต้องศึกษาด้วยความเพียรให้เต็มที่ จะได้มีวิชาเป็นเครื่องยังชีพ เวลานี้ไม่ใช่เวลาคิดกลัวอะไรๆ แต่เป็นเวลาเพื่อการเรียน ทำหน้าที่นี้ให้บริบูรณ์ก่อน..ขณะเดียวกันก็หมั่นเจริญกุศลทุกทาง ย่อมเป็นเครื่องสนับสนุนให้ตนได้รับความสมหวังสมปรารถนาในสิ่งทั้งหลายได้แน่ ..เชื่อมั่นในกรรมดีว่าย่อมส่งผลดีให้ตนไม่ช้าก็เร็ว แม้จะออกบวชก็พร้อมด้วยความที่สั่งสมอุปนิสสัยในการคิดขัดเกลากิเลสของตนมาอย่างต่อเนื่องเป็นปรกติ อาจสามารถพ้นทุกข์ไม่ต้องเกิดอีกหลังจากชาตินี้ก็ได้...อย่าดูถูกตนเองเป็นอันขาด..!

น้องไผ่พึงยุติความเบื่อที่มีฐานมาจากความคิดมากนี้เสีย เพราะเป็นเรื่องบั่นทอนจิตใจ ไม่มีผลดีเลย..

เป็นกำลังใจให้นะครับ..

 

พี่ดีๆเขียนดีมากเลยขอรับ มีกำลังใจขึ้นเยอะเลย
โตขึ้นผมจะเป็นข้าราชการที่ดี ให้การช่วยเหลือประชาชน ทำนุบำรุงศาสนา ผมคิดงี้ขึ้นมาเลย คำพูดพี่ดีๆทำให้ผมคิดอะไรได้เยอะเลยครับ ขอบคุณมากนะครับ พี่ดีๆ ดีดีแมน สมชื่อจริงๆครับ

ขอบคุณมากนะครับ

 

ต้องใช้อนุสสติ 10
1 การระลึกถึงพระพุทธเจ้า
2 การระลึกถึงพระธรรม
3 การระลึกถึงพระสงฆ์
4 การระลึกถึงศีล
5 การระลึกถึงการบริจาค
6 การระลึกถึงเทวดา
7 การกำหนดลมหายใจเข้าออก
8 การระลึกถึงความตาย
9 การตั้งสติไว้ที่กาย
10 การระลึกถึงความสงบ
ลองใช้วิธีนี้ดูนะคะ เบื่อมากๆๆก็ลองคิดดู ถ้าเราตายตอนนี้มันจะเป็นไงว้า.. เรามีความสุขหรือมีความทุกข์ เรายังมีไรห่วงอีกไหม เราพร้อมที่จะตายเปล่า ถ้ายังกลัวอยู่แสดงว่าเบื่อไม่จริง จิตเราก็เหมือนท่านแหละ กลุ้มจริงๆๆ ไม่รู้จะทำไร วันๆๆ ทำไมต้องตื่น ทำไมต้องนอน ทำไมต้องกิน แต่พอนำอนุสติ 10 ประการของพระพุทธเจ้ามาพิจารณาก็ทำให้พอมีความสุข ไม่ฟุ้งซ่าน นึกถึงพระพุทธเจ้าตอนท่านยังมีชีวิตอยู่ ท่านใช้เวลาทุกวินาทีในการอบรมสั่งสอนโปรดเวนัยไปทั่ว ไม่เคยปล่อยให้เวลาเปล่าปรโยชน์เลย เราแค่นำพระธรรมของท่านมาพิจารณา ว่าจริงหรือไม่ ถูกหรือไม่ คิดถึงพระสงฆ์ ที่ท่านพยายามนำพระธรรมของพระพุทธเจ้ามาเผยแผ่ เจริญรอยตามพระพุทธเจ้าเข้าสู่เส้นชัยก็อีกนับไม่ถ้วน นี่แค่คิดแค่นี้ ก็รวมสามข้อเข้าไปแล้ว ต่อไปก็ระลึกถึงศีล วันนี้เราทำไรผิดศีลเปล่า ศีล 5 ข้ออยู่ครบเปล่า ต่อไปนั่งอยู่เบื่อๆๆก็คิดว่าเราเคยทำบุญไรบ้าง นึกถึงบุญเราก็จะมีความสุข เดินไปหน้าบ้านกรวดน้ำบ้างก็ได้ 7 8 9 10 สำคัญมาก รู้ลมหายใจเข้าออก ตั้งสติไว้ที่กาย อยู่ในที่สงบ แค่นี้คุณก็จะพบกับความสุขของจิต ผลนี้นำคุณสู่สวรรค์ชัวร์ อ้อ ว่างเมื่อไหร่ก็ภาวนาอไรก็ได้ที่ตัวเองชอบ จะพุทธโธ จะสัมมาอรหัน แค่นี้จิตคุณก็ไม่มีเวลาคิดเบื่อแล้วละ ขอให้โชคดีนะคะ

 

การลังเลสงสัย โดยไม่มีจุดจบ ก็สามารถทำให้จิตห่างจากสมาธิได้เหมือนกันครับ


พอไม่มีสมาธิ ก็จะไม่ค่อยมีสติ อันนี้ก็แล้วแต่วาสนาครับ ว่าจิตจะไปจับอะไร

จับแล้วปล่อย แล้วไปจับอะไรอีก ชีวิตเรา เราน่าจะเลือกได้นะ อย่าปล่อยลอยเลย

 

ลองดูตัวเองให้แน่ก่อนครับว่า

" เบื่อ..หรือ..ขี้เกียจ " ถ้าอารมณย์เบื่อก็สามารถ

เป็นแรงขับให้ทำอะไรสำเร็จได้

แต่ถ้าขี้เกียจ..ไม่ว่าจะทำอะไร..ก็ยากที่จะสำเร็จ

บางทีมันก็แบ่งยากน๊ะครับ.

 

คุณไผ่ผมก็เบื่อครับ แต่มาคิดอีกทีมันเบื่อไม่ถึง100ปีครับระยะเวลา
ที่เหลืออยู่เราก็ทำคุณงามความดีไว้ครับ เพราะเบื่อไม่เบื่อเมื่อถึงเวลาเราก็ต้องตายครับคุณไผ่ทำความดีไว้ไม่ขาดทุนครับลองภาวนาครับพุทธโธตลอดผมฝึกสติอยูครับแต่ส่วนมากจะเผลอครับลืมภาวนาครับ

 

ตามนี่แหละครับ พอนั่งไปซักพักมันเบื่อไปหมด เหมือนจะหลงๆอยุ่แถวนี้ซักพักครับ เดียวก็ผ่านไปได้ครับ

 

ถ้ารู้แล้วว่า เบื่อเพราะขี้เกียจต้องทำยังไงถึงจะดีขึ้น

 

ทำตามหน้าที่...แต่อย่าทำตามอารมณย์ครับ.