นั่งสมาธิแล้วรู้สึกเหมือนตกจากที่สูง ประสบการณ์ตรง

พอดีไปอ่านเจอกระทู้เก่าๆเกี่ยวกับเรื่องนี้ แล้วนึกได้ว่าสมัยหนุ่มๆเราก็เคยเจออาการแบบนี้เหมือนกัน
เลยมาเล่าให้อ่านกันเล่นๆนะครับ

ผมไม่ค่อยมั่นใจนะครับว่าอาการแบบนี้มันเกิดได้ยังไง เพราะว่าตั้งแต่หนุ่มยันแก่ ผมเจออาการนี้แค่สองครั้งเท่านั้น

คลับคล้ายคลับคลาว่า น่าจะเกิดจากง่วงแล้วไปนอน แต่นอนยังไงก็ไม่หลับ ก็เลยลุกมานั่งสมาธิประชดมันซะเลย
ซึ่งจริงๆสมัยไฟยังแรงก็ทำแบบนี้บ่อยอยู่ แต่อาการนี้ก็อย่างที่บอกนะครับ เจอแค่สองครั้งแค่นั้น

ครั้งแรกตอนที่เจออาการนี้ อยู่ดีๆก็รู้สึกคล้ายกับว่ากำลังนั่งอยู่บนขอบหน้าผาสูง แล้วอยู่ดีๆหน้าผาก็หายไปเฉยๆ
ตามด้วยความรู้สึกเหมือนกับกำลังร่วงลงพื้นจริงๆ

ตอนนั้นไม่ได้กลัวนะครับ เพราะเคยอ่านหนังสือแล้วเจอเรื่องนี้มาก่อน
ในหนังสือ พระท่านอธิบายว่า สมาธิได้แต่สติหลุด สติตามสมาธิไม่ทัน เลยเกิดอาการนี้ขึ้น
ซึ่งลองนึกย้อนหลังดูแล้วก็น่าจะจริงเพราะ ดันไปนั่งสมาธิประชดชีวิตตอนกำลังง่วงนอนอยู่

พออาการที่รู้สึกเหมือนตกจากที่สูงมันเกิดขึ้น ผมก็พยายามประคองสติเอาไว้
แต่ประคองสติของผมคือ ทิ้งลมหายใจไปแล้วนะครับ ไปตามดูอาการตกแทน
ตามไปซักพักนึงมันก็ยังตกไม่หยุดซะที รู้สึกเหมือนร่วงไปเรื่อยๆ ไม่มีจุดหมาย
ขนหัวลุก เสียวสันหลังวาบเป็นระยะๆ เหมือนกำลังร่วงจากที่สูงอยู๋จริงๆ

สุดท้ายก็ทนต่อความสงสัยไม่ไหว ต้องลืมตามาดูว่ามันจะตกไปไหนกันแน่
ปรากฎว่า มันก็อยู่ที่เดิมตรงนั้นแหละ ไม่ได้ตกไปไหนหรอก

ผ่านไปอีกหลายไปดีดัก จากหนุ่มน้อย กลายเป็นหนุ่มใหญ่ จนลืมเรื่องนี้ไปแล้วนะครับ
ก็ได้มีโอกาสเจออาการแบบนี้อีกครั้ง

ก็เหมือนเดิมนะครับ ง่วงแต่นอนยังไงก็ไม่หลับ ก็เลยประชดชีวิตด้วยการลุกมานั่งสมาธิ

แต่คราวนี้ไม่เหมือนคราวที่แล้วนะครับ
ครั้งแรกผมสงสัยว่ามันกำลังตกจากที่สูงจริงหรือเปล่า ก็เลยลืมตาขึ้นมาดู
แต่คราวนี้ มั่นใจแล้วว่า มันเป็นแค่ความรู้สึกว่ากำลังตกจากที่สูงเท่านั้น แต่ร่างกายก็ยังนั่งอยู่ที่เดิมแน่นอน

พออาการตกจากที่สูงมันเริ่มขึ้น ผมก็วางอารมณ์เหมือนกับกระโดดบันจี้จั๊มป์ (ไม่เคยโดดของจริงนะครับ)
ปล่อยมันร่วงเต็มที่ไปเลย แล้วเอาสติตามดูมันไปเรื่อยๆ ว่ามันจะไปสุดที่ไหน

พอมันร่วงไปสักพัก ก็มีความรู้สึกเหมือนกับว่า ค่อยๆมีแรงต้านดันขึ้นมาจากด้านล่าง มากขึ้น มากขึ้น ทีละนิด ทีละนิด
ความเร็วในการตกจากที่สูงก็ค่อยๆ ช้าลง ช้าลง ทีละนิด ทีละนิด
จนสุดท้ายก็แลนดิ้งลงพื้น แบบรู้สึกว่าค่อยๆสัมผัสพื้นทีละนิด ทีละนิด แบบนิ่มนวลสุดๆ แล้วอาการก็หายไป

ตอนที่ลืมตาขึ้นมาตอนนั้นเข้าใจเลยว่า ทำไมคนเขาถึงไปกระโดดบันจี้จั๊มป์กันเยอะแยะ
ขนหัวลุก เสียวสันหลังวาบเป็นระยะๆ ตื่นเต้นดี
หลังจากวันนั้น หลายครั้งที่นั่งสมาธิ ก็ยังแอบหวังอยู่ลึกๆว่า จะเจออาการแบบนี้อีก
แต่ก็อย่างที่บอกนะครับ จากวันนั้นยันแก่ ก็ไม่เคยเจออีกเลย

ไม่รู้ว่า เป็นผลจากการที่ฝึกสมาธิไปด้วย ฝึกสติไปด้วย หรือเปล่า
เป็นไปได้ว่า พอสติสตังมันดีขึ้น ก็เลยทำให้ไม่เจออาการแบบนี้อีก

ใครนั่งสมาธิแล้วเจออาการนี้ ไม่ต้องกลัวนะครับ
ร่างกายเราไม่ได้ตกไปไหน เป็นแค่ความรู้สึกเฉยๆ
บิลท์อารมณ์โดดตามอาการมันไปเลย ความเร็วในการตกมันจะค่อยๆ ช้าลง ช้าลง ทีละนิด ทีละนิด แล้วหยุดไปเองแบบนิ่มนวลครับ