นิทานปรัมปรา....จากความทรงจำอันเลือนลาง

นิทาน เรื่องนี้ ไม่ได้มีเจตนาใดๆ เกี่ยวกับใคร ผู้ใดทั้งสิ้น แต่งจากจินตนาการ ล้วนๆ
หากเกิดปัญหา กรุณาลบได้ ตามสมควร .......

เรื่องเล่าจาก อดีตกาล..............ก่อนถึงรอบของความเสื่อม<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-comfficeffice" /><o></o>
<o> </o>
กาลครั้งนึงนานมาแล้ว ณ ดินแดนพิเศษ แห่งนึง<o></o>
พวกเราอยู่กันอย่างสงบสุข<o></o>
อยู่อย่างสงบสุข มาตราบนานเท่านาน<o></o>
ตราบนานเท่านาน<o></o>
นานเท่านาน<o></o>
นานจน มีเทพ กลุ่มนึง เกิดความสงสัยในตัวเอง<o></o>
ว่า ความสุข คืออะไร<o></o>
<o> </o>
ดังนั้น เทพเหล่านั้น จึงไปเข้าพบ ผู้เป็นใหญ่แห่งดินแดนพิเศษ<o></o>
<o> </o>
“ท่าน ครับ...........ดินแดน ที่เราอยู่นี้ ช่างน่าอยู่เสียเหลือเกิน<o></o>
ไม่มีความริษยา ไม่มีกิเลส ไม่มีตัณหา ไม่มีทุกข์ <o></o>
แต่ การไม่มี ทุกข์ ทำให้ ผมลืม ความหมายของคำว่า ความสุขที่แท้จริงไปแล้วครับท่าน<o></o>
การดำรงอยู่นับชั่วกับชั่วกัลป์ ของเรา มันนานเสียจน ผมลืมไปแล้วว่า<o></o>
ความสุขที่แท้จริงนั้นคืออะไร”<o></o>
<o> </o>
เทพผู้เป็นใหญ่ พยายามอธิบาย, บรรยายความหมายของความสุข ให้กับ บรรดาเทพทั้งหลาย<o></o>
แต่ไม่มีผู้ใดเข้าใจแม้แต่น้อย<o></o>
เพราะ เทพทั้งหลาย ดำรงอยู่แบบ ไร้การปรุงแต่งมานานเสียเหลือเกิน<o></o>
<o> </o>
ท่านเทพผู้เป็นใหญ่ จึงได้จัด ประชุมครั้งใหญ่ขึ้น เพื่อหาหนทางให้บรรดาเทพทั้งหลาย เข้าใจ ความหมายของความสุข<o></o>
<o> </o>
แล้วทางออก ของปัญหานี้ ก็คือ<o></o>
การสร้าง ดินแดงจำลองขึ้นที่หนึ่ง ที่เรียกว่า “โลก”<o></o>
<o> </o>
โลกที่ถูกสร้างขึ้นนี้ เผื่อเปิดโอกาส ให้เทพ ทั้งหลาย ลงมาเรียนรู้ และ สัมผัส อารมณ์ต่างๆ ที่ถูกปรุงแต่งขึ้น<o></o>
ไม่ว่าจะเป็น <o></o>
<o> </o>
-กิเลส<o></o>
-ตัณหา<o></o>
-ราคะ <o></o>
-อิจฉา<o></o>
-ริษยา<o></o>
-โลภ<o></o>
-โกรธ<o></o>
-หลง<o></o>
<o> </o>
แต่มีข้อแม้ คือ<o></o>
1. ทุกการกระทำ จะต้องมีผลของการกระทำ<o></o>
2. การหลุดพ้น และกลับสู้ ดินแดนพิเศษ (กลับบ้าน) จำเป็นต้องค้นพบ ความสุขที่แท้จริง เท่านั้น<o></o>
3. ผู้ที่ไม่สามารถ ค้นพบความสุขที่แท้จริง จะหายไป ในรอบของความเสื่อม<o></o>
<o> </o>
เมื่อ โลกใบนี้ ถูกสร้างเสร็จ<o></o>
บรรดาเหล่า ทวยเทพ ก็พากัน ลงมายังโลก เพราะคิดว่า การค้นพบ ความสุขที่แท้จริง เป็นเรื่อง่ายดาย<o></o>
แต่กลับ มีส่วนน้อยเท่านั้น ที่ได้กลับบ้าน<o></o>
ส่วนใหญ่ กลับหมกมุ่น อยู่ในอารมที่ถูกสร้างเป็น อุบายไว้ เพื่อให้รับรู้ถึง ความสุขที่แท้จริง<o></o>
<o> </o>
แต่นานวันเข้า .........ยิ่งมีคนกลับบ้านได้น้อยลง<o></o>
น้อยลง<o></o>
น้อยลง<o></o>
<o> </o>
ท่านเทพผู้เป็นใหญ่ เลยต้องจัดประชุมอีกครั้ง เผื่อหาทางออก<o></o>
และทางออก คือ<o></o>
<o> </o>
ในทุกๆ รอบของความล้มเหลว <o></o>
<o> </o>
เทพอาสา จะลงมายัง “โลก” <o></o>
เพื่อเป็นผู้ชี้นำทางให้กับ บรรดาผู้หลงทางทั้งหลาย กลับสู้ดินแดนพิเศษ (กลับบ้าน) อีกครั้ง<o></o>
<o> </o>
แต่ ช่างน่าโชคร้ายเหลือเกิน ที่ เทพอาสา สามารถชี้นำ ผู้หลงทางได้เพียงส่วนน้อย เท่านั้น<o></o>
บรรดา ผู้หลงทาง ที่ยังเวียน ว่าย ตาย เกิด <o></o>
ยังมีอยู่มากมาย<o></o>
และทำร้าย โลก มากขึ้น<o></o>
<o> </o>
สุดท้าย เทพผู้เป็นใหญ่ ต้องหาทางออกอีกครั้ง<o></o>
และทางออก สุดท้าย คือ การทำร้ายล้างโลก <o></o>
<o> </o>
ในทุกๆรอบของความเสื่อม<o></o>
<o> </o>
แต่ เทพผู้เป็นใหญ่ <o></o>
ไม่ได้ใจร้ายขนาดนั้น…..<o></o>
<o> </o>
ก่อนท่านทำลาย โลกใบนี้ ท่านจะ ปลุกความทรงจำ ของบรรดา ทวยเทพ<o></o>
หากเทพเหล่า นั้น ไม่ได้ถูก อารมปรุงแต่งเกาะกิน จิตใจจนหนาเกินไป<o></o>
เทพ ทั้งหลาย จะเข้าใจ<o></o>
ความสุขที่แท้จริง (ก่อนลงมาโลก) <o></o>
และจะกลับบ้านได้ ใน โอกาสสุดท้าย<o></o>
<o> </o>
แต่หากเทพทั้งหลาย หมกมุ่น กับ อารมปรุงแต่ง จนไม่สามารถ นึกถึง ความสุข ในครั้งยังเป็นเทพ<o></o>
ก็มิ อาจเข้าใจ ถึงความสุขที่แท้จริง<o></o>
และจำเป็นต้องหายไป ในรอบของความเสื่อม (กฎข้อที่สาม)<o></o>
<o> </o>
แต่สุดท้าย โลก ก็จะถูกสร้างขึ้นมาใหม่ อีกครั้ง<o></o>
เพราะ ในทุกๆรอบ ของความว่างเปล่า<o></o>
จะมี บรรดา ทวยเทพ ตั้งคำถาม เรื่องความสุข อีกครั้ง<o></o>
<o> </o>
ท่านทั้งหลาย<o></o>
ก่อนถึงรอบของความเสื่อม ที่จะเกิดขึ้น<o></o>
อย่ามัวหลง ยึดติด กับ อารมปรุงแต่ง อยู่อีกเลย<o></o>
หาทางกลับบ้านกันเถอะ......................<o></o>
บรรดา ทวยเทพ ทั้งหลาย<o></o>

 

เหมือนเราทุกคนคือ AF

ผม AF 954621110358741125

 

มันเป็นอจินไตย

สิ่งที่ปัญญาพวกเราทำได้คือ

คาดเดาไปต่างๆนาๆ

โดยไม่มีวันที่จะรู้ความจริงเลย