นิสัยเก่า

คือผมไม่ค่อยไหว้คนอื่นเป็นมาแต่เด็ก(ไม่แน่ใจ) ผมก็พยายามหาเหตุผลแล้วนะ เจอพระตามที่ต่างๆผมก็ไม่ไหว้ เจ้าที่ผมก็ไม่ไหว้ เพื่อนบ้านผมก็ไม่ไหว้ รุ่นพี่ผมก็ไม่ไหว้ ศาลผมก็ไม่ไหว้ คนที่มีอายุมากกว่าผมก็ไม่ไหว้ เว้นแต่ญาติพี่น้อง ครู อาจารย์ ผมเป็นคนไม่มีสัมมาคารวะเปล่าครับ

 

ใช่ครับ ต้องปรับปรุงตัวด่วนเลย การไม่อ่อนน้อมถ่อมตน นี่มันไม่มีข้อดี ไม่มีใครชมว่าเก่งหรอกครับ ตรงกันข้าม เค้าจะมองว่าเราไม่ได้รับการอบรมสั่งสอนที่ดีพอนะครับ ของแบบนี้มันฝึกกันได้ครับ

 

ขอโทษนะค่ะ คุณอายุเท่าไหร่คะ กับการตั้งคำถามแบบนี้

 

หากอยากจะเครพบุคคลอย่าถูกต้อง ให้ลองทำตามหลักคำสอนของท่านขงจื้อครับ
สาธุ

 

ก็มีมานะถือตัวถือตนธรรมดา
ควรจะปรับปรุงตัว เพราะจะคนที่อ่อนน้อมถ่อมตนมีสัมมาคารวะเป็นคนน่ารัก

ไหว้ใครไม่เสียตังค์ สบายและง่ายดาย

 

ผมไม่รู้ว่าจะไหว้เขาทำไม ผมไม่รู้ว่าว่าเขาดียังไง แล้วผมจะไหว้เข้าทำไม

 

ก็ไม่ได้แปลกอะไรนี่ครับ คุณก็ไม่ต่างกับคนส่วนมากเลย และที่ถูก คุณพิจารณาได้ว่าใครหรืออะไรที่ควรหรือไม่ควรไหว้ การไหว้ไปทุกทุกที่ทุกแห่งหรือในบางโอกาส อาจเป็นที่มาความไม่เหมาะสม หรืองมงาย ได้ การรู้จักกาละเทศะ บุคคล เป็นเรื่องสำคัญในการแสดงออกทั้งทางกายและวาจาครับ..

สมควรแล้วครับ..

อย่างไรก็ดี การแสดงการไหว้ต่อบุคคลอื่นๆก็อาจทำได้ในบางโอกาสนะครับเช่น เพื่อนบ้านให้ของหรือช่วยเหลือเรา การไหว้ขอบคุณน่าจะเป็นกิริยาที่ดี หรือพบเห็นพระที่ดูน่าเลื่อมหรือพระที่ดูน่าเลื่อมใส พบในบางที่การไหว้ท่านจะเป็นเหตุให้เกิดในตระกูลสูง ..

เปล่าครับคุณเป็นคนปกติครับ

 

เราไม่ได้ไหว้ใครเพราะเขาดี
เราไหว้เพราะเราดี

 

ขออนุญาติ กด like > 199 ครั้ง

 

ไม่มีใครถูกไม่มีใครผิดหรอก ขึ้นอยู่กับว่าเราอยู่ในสังคมไหนแล้วเราทำตามกฎของสังคมนั้นๆหรือเปล่า หากน้องไปเกิดในประเทศตะวันตกเค้าก็ไม่ไหว้กันอยู่แล้วแต่น้องเกิดในประเทศที่เค้าไหว้กัน หากจะฝืนกฎก็คงเหมือนอยู่ผิดที่ผิดทางซะมากกว่า แต่ก็ไม่ได้ผิดอะไร อาจจะเป็นกรรมของเราที่ทำให้เกิดผิดที่ผิดทางทำให้ต้องฝืนความรู้สึกตัวเองก็ได้

 

ไม่ต้องด่าผมทางอ้อมก็ได้

 

การไหว้ เป็นวัฒนธรรมของไทยเรา
เพื่อแสดงความเคารพ ผู้น้อยเคารพผู้ใหญ่ ธรรมเนียมปฏิบัติ

รุ่นพี่ผมก็ไม่ไหว้ คนที่มีอายุมากกว่าผมก็ไม่ไหว้ ผมเป็นคนไม่มีสัมมาคารวะเปล่าครับ
หากเขาถือสา เขาก็คงว่าท่านไม่มีสัมมาคารวะ.

 

ลองอ่านดูครับ

มานถัทธสูตร ๑๕/๒๖๑

สมัยนั้น พราหมณ์ผู้กระด้างเพราะถือตัว อาศัยอยู่ในกรุงสาวัตถี พราหมณ์นั้นไม่ไหว้มารดา ไม่ไหว้บิดา ไม่ไหว้อาจารย์ ไม่ไหว้พี่ชาย.

สมัยนั้น พระผู้มีพระภาค อันบริษัทใหญ่แวดล้อมทรง แสดงธรรมอยู่.

ขณะนั้นพราหมณ์ผู้กระด้างเพราะถือตัว คิดว่า พระสมณโคดมนี้ อันบริษัทใหญ่แวดล้อม ทรงแสดงธรรมอยู่ ถ้าอย่างไรเราพึงเข้าไปหาพระสมณโคดม ถ้าพระสมณโคดมจักพูดกับเรา เราก็จักพูดด้วย ถ้าพระสมณโคดมจักไม่พูดกับเรา เราก็จักไม่พูดด้วย.

ลำดับนั้น พราหมณ์ผู้กระด้างเพราะถือตัว จึงเข้าไปใกล้พระผู้มีพระภาค ครั้นเข้าไปใกล้แล้ว จึงยืนอยู่ ณ ส่วนข้างหนึ่ง. ขณะนั้นพราหมณ์ผู้กระด้างเพราะถือตัว คิดว่า พระสมณโคดมย่อมไม่รู้อะไร จึงใคร่จะกลับจากที่นั้น.

ลำดับนั้น พระผู้มีพระภาคทรงทราบความคิดของพราหมณ์นั้น จึงตรัสกะพราหมณ์ด้วยคาถา (คำกวี) ว่า

"ดูก่อนพราหมณ์ ความถือตัวมีแก่ใครในโลกนี้ ก็ไม่เป็นของดีเลย. ท่านมาด้วยความต้องการอันใด ก็พึงกล่าวความต้องการนั้นเถิด"

ลำดับนั้น พราหมณ์นั้น คิดว่า พระสมณโคดมย่อมรู้จิตของเรา จึงหมอบลงแทบพระบาทของพระผู้มีพระภาคด้วยเศียรเกล้า ณ ที่นั้น แล้วจุมพิตพระบาทของพระผู้มีพระภาคด้วยปาก เอามือนวดฟั้น (พระบาท) ประกาศนามของตนว่า "ข้าแต่พระโคดมผู้เจริญ ข้าพระองค์คือมานถัทธะ ข้าพระองค์คือ มานถัทธะ (ผู้กระด้างเพราะถือตัว)."

ลำดับนั้น ที่ประชุมนั้นก็เกิดความรู้สึกอัศจรรย์ใจว่า "น่าอัศจรรย์หนอ เรื่องไม่เคยมี มามีขึ้น พราหมณ์ผู้นี้ไม่ไหว้มารดา ไม่ไหว้บิดา ไม่ไหว้อาจารย์ ไม่ไหว้พี่ชาย ก็แต่ว่าพราหมณ์นี้กลับทำความเคารพอย่างยิ่งเห็นปานนี้ในพระสมณโคดม."

ลำดับนั้น พราหมณ์นั้นนั่งบนอาสนะของตนแล้ว จึงกราบทูลพระผู้มีพระภาคด้วยคาถาว่า

"ไม่ควรทำความถือตัวในใคร ? ควรมีความเคารพอย่างไร ? ควรนอบน้อมใคร ? ควรบูชาอย่างดีต่อใคร ?"

พระผู้มีพระภาคได้ทรงภาษิตพระคาถาตอบว่า

"ควร มีความเคารพในมารดา ในบิดา ในพี่ชาย ในอาจารย์เป็นที่สี่ ท่านควรนอบน้อมและบูชาอย่างดีในพระอรหันต์ ผู้สงบเย็น ผู้ทำหน้าที่เสร็จแล้ว ผู้ไม่มีกิเลสที่ดองสันดาน. ผู้ละมานะได้ ไม่กระด้างเพราะอนุสัยนั้น๑ เป็นผู้ยอดเยี่ยม."

(พราหมณ์ผู้กระด้างเพราะถือตัว ก็ประกาศตนเป็นอุบาสกถึงพระรัตนตรัยเป็นสรณะตลอดชีวิต)