บุคคลบางจำพวกที่ไม่อาจบรรลุธรรมได้ในชาตินี้

ผมรบกวนสอบถามข้อสงสัยนิดนึงครับ ผมเคยทราบมาว่ามีบุคคลบางจำพวกที่ไม่สามารถบรรลุธรรมได้ในชาตินี้ มี
(1) ผู้ฆ่ามารดา
(2) ผู้ฆ่าบิดา
(3) ผู้ฆ่าพระอรหันต์
(4) ผู้ทำสังฆเภท (ทำสงฆ์ให้แตกกัน)
(5) ผู้ทำโลหิตุบาท (ทำให้พระพุทธเจ้าให้ห้อพระโลหิต)
(6) ผู้มีอาบัติสังฆาทิเสสติดตัว (ต้องปลงอาบัติก่อนจึงจะสามารถบรรลุธรรมได้)
(7) ผู้ที่ตำหนิ ด่าว่าพระอริยะ (จะปิดกั้นมรรคผลนิพพานในชาตินี้)
(8) บัณเฑาะก์ (กระเทย)
(9) อุภโตพยัญชนก (คนสองเพศ)
(10) พระโพธิสัตว์ผู้ปรารถนาพุทธภูมิ หรือ อนิตยโพธิสัตว์ คือพระโพธิสัตว์ที่ยังไม่เคยได้รับพยากรณ์จากพระพุทธเจ้าองค์ก่อนๆ เลย เพียงแต่มีความตั้งใจที่จะสร้างบารมีให้เต็ม ด้วยการคิดอยู่ในใจ และการเปล่งวาจา ซึ่งใช้เวลาหลายอสงไขย แต่ก็ยังไม่แน่ว่าจะได้ตรัสรู้เป็นพระพุทธเจ้าในอนาคต (จำเป็นต้องอธิษฐานลาพุทธภูมิก่อนจึงจะสามารถบรรลุธรรมได้)

ผมไม่แน่ใจว่ามันจริงเท็จแค่ไหน อย่างไร? ผมรบกวนขอความชัดเจนจากพี่ๆ เพื่อนๆ น้องๆ กัลยาณมิตรท่านผู้รู้ช่วยกรุณาแนะนำและอธิบายขยายความด้วยครับ จะได้เป็นความรู้ในทางพระพุทธศาสนาที่ดีอีกเรื่องหนึ่งเพื่อเป็นธรรมทานครับ ขออนุโมทนาครับ

ปล. หากกระทู้นี้มีบางส่วนตอนใดที่ต้องใช้วิจารณญาณสูงในการอ่าน ไม่เหมาะสม หรือ ล่อแหลม รบกวนทางทีมผู้ดูแลเว็บบอร์ด และ Moderator ย้ายกระทู้นี้ไปที่ห้อง Black Hole หรือ ลบทิ้งได้เลยครับ ขอบพระคุณครับ

 

คุณปวีครับ ผมเคยฟังเทศน์กับพระวิปัสสนาจารย์ 5 – 6 รูปในต่างกรรมต่างวาระและสถานที่ครับ ถ้าผมจำไม่ผิดท่านกล่าวตรงกันครับว่าในลำดับวิปัสสนาญาณ 16 ขั้น ผู้ใดที่ติดอยู่ในสภาวธรรมของญาณในขั้นที่ 11 สังขารุเบกขาญาณ (ญาณที่วางเฉยต่อสังขาร คือ "นามรูป") เป็นเวลานาน โดยไม่ปรากฏสภาวะธรรมใหม่ๆ และคงมีแต่สภาวะเก่าๆ เดิมๆ เนื่องมาจากเหตุ 6 ประการที่ขวางกั้นมรรค ผล และนิพพาน ดังนี้ครับ
1) เคยตั้งเจตนาปรารถนาพุทธภูมิ ถ้าใครต้องการและยังยึดมั่นในการปรารถนาพุทธภูมิอย่างแน่วแน่แล้ว จะต้องหยุดปฏิบัติเพียงแค่วิปัสสนาญาณในขั้นที่ 11 นี้เท่านั้น แต่ถ้าต้องการเดินหน้าสู่พระนิพพาน ให้อธิษฐานถอนพุทธภูมิ ทั้งที่จำได้หรือจำไม่ได้ก็ตามก่อน ต่อหน้าพระประธานเพื่อพัฒนาสู่ญาณในลำดับที่สูงขึ้นต่อไป
2) เคยผิดล่วงเกินบุพการี เช่น มารดา บิดา พระอุปัชฌาย์ ครูบาอาจารย์ ให้ได้รับทุกข์โทมนัส และเจ็บช้ำน้ำใจมาก่อน ทั้งที่ตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็ตาม ให้ทำพิธีขอขมาลาโทษ ต่อบุคคลผู้มีพระคุณเหล่านั้นเสียก่อน หากท่านได้เสียชีวิตไปแล้ว ให้ทำการขอขมาต่อหน้ารูปภาพ หลุมศพ หรืออัฏฐิ ถ้าไม่สามารถทำได้ ให้อธิษฐานต่อหน้าพระประธานโดยมีวิปัสสนาจารย์เป็นสักขีพยาน
3) เคยตำหนิล่วงเกินพระอริยบุคคลทั้งต่อหน้าและลับหลัง โดยจะทราบหรือไม่ก็ตาม นับเป็น อริยุปวาท จำเป็นต้องขอขมากรรมนั้นต่อหน้าพระประธาน
4) เคยทำศีลวิบัติ สำหรับฆราวาสให้สมาทานและรักษาศีลใหม่ ถ้าเป็นพระภิกษุที่ต้องอาบัติปาราชิกแล้ว ต้องลาสิกขามาเป็นฆราวาส แล้วปฏิบัติต่อไปก็จะผ่านญาณนี้ไปได้ แต่ถ้าต้องอาบัติที่ต่ำกว่า ก็ต้องปฏิบัติตามพระวินัยเช่น อยู่ปริวาสหรือแสดงปลงอาบัตินั้นๆ เสีย
5) เคยทำอนันตริยกรรม 5 เช่น ฆ่ามารดา ฆ่าบิดา ฆ่าพระอรหันต์ ประทุษร้ายต่อพระพุทธเจ้าถึงกับทำให้เกิดห้อพระโลหิต หรือทำให้เกิดสังฆเภท (การทำลายสงฆ์ให้แตกแยก) หากใครเคยทำอนันตริยกรรม ก็จะหยุดอยู่แค่ญาณในขั้นที่ 11นี้เท่านั้น และไม่สามารถปฏิบัติไปถึงญาณที่สูงกว่านี้ได้
6) เคยตั้งเจตนาปรารถนาเป็นพระโพธิสัตว์ เพื่อช่วยเหลือผู้คนและไม่ต้องการเข้าสู่พระนิพพาน ในกรณีนี้ให้วิปัสสนาจารย์ ถามเจตนาของผู้ปฏิบัติ หากต้องการถอนก็ให้อธิษฐานถอนได้ ถ้าบางท่านจำไม่ได้ว่าเคยทำเหตุ 6 ประการที่ขวางกั้นพระนิพพานใดไว้ในอดีต แต่มีความแน่วแน่ต่อการปฏิบัติสู่ญาณในลำดับที่สูงขึ้น เพื่อเข้าถึงพระนิพพาน ให้ผู้ปฏิบัติอธิษฐานกล่าวคำขออโหสิกรรมและคำถอนพุทธภูมิต่อหน้าพระประธานก็ได้เช่นกันโดยไม่มีผลเสียใดๆครับ

ส่วนในกรณีข้อ (8) กระเทย กับ ข้อ (9) คนสองเพศนี่อันนี้ผมไม่แน่ใจครับ รอท่านผู้รู้มาตอบครับ โดยส่วนตัวผมคิดว่าในกรณีข้อ (8) กับ ข้อ (9) นี่ก็น่าจะติดอยู่ในสภาวธรรมของญาณในลำดับขั้นที่ 11 สังขารุเบกขาญาณ (ญาณที่วางเฉยต่อสังขาร คือ "นามรูป") เหมือนกับในกรณีข้อ (1) ถึงข้อ (6) เช่นกันครับ