ผมจะทำยังไงดีกับเรื่องสัญญา สาบานที่พลั้งเผลอตลอด

ผมจะทำยังไงดีกับเรื่องสัญญา สาบานที่พลั้งเผลอตลอด

คือจะเล่าถึงอาการประหลาดให้ฟังนะครับ จิงๆก็อายนะครับ แต่ก็

อยากจะลองดูเผื่ออาจจะมีคนเป็นแบบผม คือชอบฟุ้งซ่านเรื่องสาบานครับ

เวลาเจอศาล เจอสิ่งศักสิทธิ์ จิตมานจะชอบสาบานเรื่องต่างๆๆไร้สาระมากอะ

ครับเหมือนกับจิตไปเอง ซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าการสาบานสัญญานั้นจะเป็นผลไหมเ

พราะผมไม่ได้ตั้งใจ ก็จะอธิษฐานบอกท่านต่อว่าลูกขอถอนคำสาบานที่คิดวูบ

ไปเมื่อกี้ แต่หมู่นี้เป็นบ่อยมากวเวลาเจอสิ่งศักสิทธิ์เลยกลัวผลของคำสาบาน

สัญญาที่ไม่ได้ตั้งใจ นี่จะส่งผลน่ะครับเลย อยากจะถามผู้รู้ว่า การสาบานโดยที่

ไม่ได้ตั้งใจ จิตคิดวูบไปเองแบบนี้ จะเป็นผลร้ายยังไง แก้แบบไหน ดีครับ หรือ

มีคาถา อะไรสวดแก้ไหมครับ :'(

 

ปล.เมื่อก่อนจะเป็นอาการ คิดลบหลู่สิ่งสักสิทธิ์แทนครับ แต่ตอนนี้อาการนั้นได้เกือบหาย

ขาดแล้วครับแต่เป็นอาการนี้แทน หรืออาจจะเป็นเพราะว่าผมเครียดเรื่องนี้เลยทำให้ลืม

เรื่องเก่าก็เป็นได้ครับ

 

ก็มีวิธี อย่างที่ท่านได้เข้าใจแล้วนั่นละครับ
วิธีหนีึง ก็คือ ถ้ามันสนใจอย่างอื่น ตั้งมั่นไปสนใจกับอย่างอื่น เอาความตั้งใจ บังคับความตั้งใจได้ มันก็จบ

วิธีหนึ่ง ก็รู้มันไป รู้ให้มันเกิดขึ้น ให้มันตั้งอยู่เอง ให้มันดับเอง ให้มันทำให้มันเป็นของมันเอง เราไม่เอี่ยว (แม้แต่จะอยากหรือไม่อยากให้มันเกิด) (ก็มันไม่ใช่เรา) เราไม่แตะไม่ต้องมัน บ่อยเข้า มันก็ฝ่อลงเอง(ประมาณว่ายุ ไม่ขึ้นไม่สนใจก็ไม่ยุแล้ว)

อุบายคิดยังมีหลากหลาย ในการสื่อให้เข้าใจ ในการนำไปใช้ ในจริต ลองดูอีกหลายวิธีอุบายจากท่านทั้งหลายด้วยครับ

ความตั้งมั่น กับการแค่รู้มันไป ใช้ทั้ง2ควบคู่กันไป จะตั้งมั่นในสิ่งหนึ่ง ก็ต้องแค่รู้มันไปในสิ่งอื่น จะแค่รู้มันไป ก็ต้องตั้งมั่นในการจะรู้มันไป เป็นของคู่กัน เป็นเนื้อเดียวกัน

 

มันสาบานเอง....เราไม่ได้ไปให้มันสาบานนิครับ.....

มันอยากคิด....จิตมันคิด....ก็ช่างมัน......กลับมาบ้านสวดมนต์ถ้าติดในใจก็ถอนเลยครั้งเดียว...พร้อมกับขอขมาพระรัตนตรัย.....

 

สวดมนต์ทุกวันเช้าเย็น ระลึกถึงคุณพระรัตนตรัย และกราบขอขมาตั้งแต่พระพุทธเจ้า พระธรรม พระสงฆ์ จนถึงสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย ตลอดทั้งบิดามารดา ครูอาจารย์ท่านผู้มีพระคุณ ท่านผู้มีศีล ท่านผู้มีธรรม ตลอดทั้งเจ้ากรรมนายเวร ...

ที่ข้าพเจ้าได้เคยประมาทพลาดพลั้ง ด้วยความหลง ด้วยกิเลส ด้วยตัณหา อุปทาน อกุศลกรรม ด้วยเจตนาและไม่ได้เจตนา (ตลอดทั้งคำสาบาน และสัจจะวาจาอันเป็นมิจฉาทิฐิ ที่ไม่ตรงต่อคำสอน ของพระศาสดา)ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน ขอพระรัตนไตร บิดามารดา ครูอาจารย์ ท่านผู้มีพระคุณ สิ่งศักดิ์สิทธิ์ และท่านผู้มีศีล มีธรรม ตลอดทั้งเจ้ากรรมนายเวร ทั้งหลายเมตตาอดโทษให้แก่ข้าพเจ้านับตั้งแต่บัดนี้ ตราบเข้าสู่นิพพาน

บัดนี้ข้าพเจ้าขอถึงซึ่งพระพุทธเจ้า พระธรรม พระอริยสาวก เป็นสรณะของข้าพเจ้า สระณะอื่นของข้าพเจ้าไม่มี
และข้าพเจ้าจะ ปฏิบัติตามพระธรรมคำสั่งสอนเพื่อ ละความหลง กิเลส ตัณหา อุปทาน อกุศลธรรม ยังกุศลให้ถึงพร้อม และขอมอบกายถวายชีวิตเพื่อทำให้แจ้งเพื่อพระนิพพาน



ทำได้ทุกวันกรรมทุกอย่างจะคลายตัว มีพระรัตนไตรเป็นที่พึ่ง จิตอ่อนน้อม โอนอ่อนควรแก่การงาน ตั้งจิตอยู่กับเจตนาอันเป็นกุศลในการกระทำในปัจจุบันกรรม ละความยึดถือการกระทำที่ได้ก้าวล่วงไปในอดีต ลองทำดูนะครับ กล่าวเป็นภาษาไทยก็ได้ ให้ออกมาจากใจน้อบน้อม และเห็นโทษภัยในการไม่สำรวม ระวัง การกระทำ คำพูด และความคิด ก็จะเกิดประโยชน์อย่างยิ่ง ถ้ากำลังใจสูงขึ้นก็ควรแผ่เมตตาและอุทิศกุศล ก็จะทำให้ใจท่านเป็นสุขยิ่งขึ้น ...


ผมปฏิบัติเช่นนี้มาเป็นประจำจนเป็นกิจทุกครั้งในการสวดมนต์เช้าและเย็น และแนะนำมาพอเป็นตัวอย่างที่พอเห็นผลขึ้นกับใจตัว คลายอุปทานในการกระทำที่ล่วงไปแล้วได้บ้างตามกำลังใจ ....

 

ผมคิดว่าเป็นการปรามาส สิ่งศักสิทธิ์ เหมือนเดิมแหละครับ จากแต่ก่อนจะคิดหลบหลู่ทันที

แล้วเปลี่ยนมาเป็นการสาบานแทน ก็คิดว่าเป็นการปรามาสพระรัตนตรัย

วิธีแก้ก็สวดมนต์สมาทานศีล ๕ และขอขมาพระรัตนตรัยทุกวันครับ

 

ส่งผลแน่นอน เพราะกรรมมันเกิด ตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็ตาม แก้ได้โดยต้องฝึกสติให้รู้เท่าทันความคิด พูดง่ายแต่ทำยาก ต้องปรึกษาท่านผู้รู้ ก็คือพระสุปฏิปันโนค่ะ การตามรู้ขันธ์ 5 และวิธีจัดการ รูปขันธ์ นามขันธ์ สัญญาขันธ์ สังขารขันธ์ วิญญาณขันธ์ ดิฉันไม่สามารถอธิบายได้อย่างลึกซึ้ง เพราะกำลังศึกษาอยู่เหมือนกัน

 

ครับ ตอนนี้อาการเริ่มดีขึ้นแล้ว แต่อยากถอนพวกขำสัญญาที่เราพลั้งเผลอไป ทำไงดีครับ

หรือแค่สวดมนขอขมาก็เพียงพอแล้ว

 

ถ้าเผลอบ่อย ก็แก้ด้วยการฝึกสติให้มากขึ้น เผลอแล้วรู้ตัวบ่อย ๆ วันนึงพยายามทำความรู้สึกตัวให้ได้หลาย ๆ ครั้ง เป็นร้อยเป็นพันครั้งยิ่งดี (ไม่ต้องถึงขนาดนับครั้งนะ)

ถ้ารู้แล้วยังทำ เอาไม่อยู่ แสดงว่า จิตขาดกำลัง อ่อนแอ สมาธิน้อย อ่อนซ้อม ก็ฝึกสมาธิให้มากเข้าไว้ จะได้มีแรงต้านทานกิเลสได้มากขึ้น

ถ้าจะให้ละได้เด็ดขาด มีสติ มีสมาธิแล้ว ก็ต้องรู้จักพิจารณา สาวหาเหตุหาผล ทำความเข้าใจ เราเผลอเราหลงพลาดพลั้งเผลอสติไปได้อย่างไร หลงคิดหลงฟุ้งซ่านเป็นทุกข์ไปได้อย่างไร เราก็พิจารณาตรงนั้น หาต้นตอของทุกข์ จิตสงบแล้วค่อยหา ถ้าจิตยังไม่สงบ ยังไม่ตั้งมั่นพอ จิตใจยังอ่อนไหว เปลี่ยนแปลงไปตามอารมณ์ สติไม่อยู่กับปัจจุบัน หรือถึงรู้อยู่กับปัจจุบันแต่จิตใจยังอ่อนแอ อ่อนไหวต่ออารมณ์ ยังเมามันในการคิดตามอารมณ์ จิตยังไม่ปกติก็อย่าเพิ่งไปเสียเวลาคิดพิจารณา เพราะไม่มีประโยชน์อะไร ยิ่งคิดยิ่งพิจารณาะยิ่งมีแต่พาให้หลงหนักยิ่งขึ้นไปเท่านั้นเอง..ให้หมั่นทำความสงบให้มากก่อนนั่นแหละดี ไม่ต้องกลัวว่าจะติดสุข ไม่ต้องคิดมากนะ...

 

ถ้าคุณสวดมนต์ก่อนนอน ลองสวดบทยอดพระกัณฑ์ไตรปิฎกต่อท้ายบทสรรเสริญพระพุทธคุณ พระธรรมคุณ พระสังฆคุณ ดูซิคะ สุดยอดมนต์เลย เมื่อสวดเสร็จก็นั่งสมาธิ แล้วแผ่เมตตาให้ตัวเองก่อน แล้วจึงแผ่เมตตาให้กับสิ่งที่เราล่วงเกิน ลบหลู่เอาไว้ ลองทำบ่อยๆ แผ่เมตตาให้ตัวเองบ่อยๆ อาการที่เป็นอยู่จะค่อยทุเลาเบาบางและหายไปในที่สุด เพราะว่าเมตตาธรรมค้ำจุนโลก ทัศนคติที่ไม่ดีหรืออคติต่างๆ ที่คุณเคยมีกับสิ่งที่คุณล่วงเกินบ่อยๆ จะได้เบาบางลง ลองดูนะคะ เอาใจช่วยค่ะ

 

สิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายเป็นเครื่องระลึกของใจเพื่อไม่ให้ประมาทพลั้งเผลอให้เกิดความเสียหายแก่ตน ผลร้ายที่เกิดแบบทำให้เป็นนั่นเป็นนี่คงไม่มี แต่ความเสียหายที่เกิดกับตนที่เป็นคนทำอะไรก็ไม่สำเร็จนั้นมีแน่ ทำอะไรก็ต้องมีข้อแม้นั้นมีแน่ วิธีแก้คือไม่ว่าจะทำสิ่งใดควรต้องคิดไตร่ตรองเหตุผลของการทำสิ่งนั้นๆ ถ้ายังไม่สำเร็จก็แปลว่า เรายังไตร่ตรองหาเหตุผลที่แท้จริงในตนเองนั้นยังไม่เจอ เพราะยังขาดความพยายามในหลายๆสิ่ง ต้องมีสติทุกๆการกระทำและความคิด แม้มันจะพลาดไปเพราะความที่ยังรู้ไม่เท่าถึงแต่ด้วยสติที่มีอยู่ก็ยังดีกว่าทำสิ่งใดไปโดยขาดสติพิจารณาไตร่ตรอง

 

อ้างอิง:
<TABLE cellSpacing=0 cellPadding=6 width="100%" border=0><TBODY><TR><TD class=alt2 style="BORDER-RIGHT: 1px inset; BORDER-TOP: 1px inset; BORDER-LEFT: 1px inset; BORDER-BOTTOM: 1px inset">ข้อความดั้งเดิมโดยคุณ dangcarry
เอ๊ะ รู้สึกว่าเคยถามท่านเก่ง ไปครั้งหนึ่ง ที่ห้องพุทธภูมิ ว่าท่านปราถนาพุทธภูมิหรือ
วันนี้จะขออนุญาติถามว่าท่านปราถนาพุทธภูมิ หรือเปล่าค่ะ
ถ้าไม่สะดวกตอบก็ไม่เป็นไรน่ะค่ะ แค่อยากถามอ่ะค่ะ
</TD></TR></TBODY></TABLE>
รู้แล้วช่วยให้อะไรๆมันดีขึ้นก็ดีอยู่นะ แต่มันเป็นไปไม่ได้เลยเพราะเรื่องแบบนี้ใครคิดเองได้ก็เท่ากับว่าเสียรู้กิเลส เหมือนกับไอ้พวกที่ปฏิบัติพออ่านออกเขียนได้สักหน่อยมันก็จะคิดว่าตนเองเป็นอริยะบุคคล ซึ่งเป็นเรื่องที่ไม่ดีเท่าไรสำหรับผลการปฏิบัติ เหมือนกับคนที่บอกว่าผมนั้นปราถนานรกภูมินั่นแหละ พ่อแม่เขาไม่ได้สั่งไม่ได้สอน ครูบาอาจารย์เขาก็ไม่ได้สั่งไม่ได้สอน ว่าควรทำตัวอย่างไร แถมยังเอารูปหลวงตาบัวมาใช้แล้วยังปฏิบัติตัวอย่างคนขาดการอบรมสั่งสอนเที่ยวไปสอนคนนั้นคนนี้ด้วยโวหารต่างๆนานา แต่ที่จริงปัญญาและภูมิธรรมนั้นมีเท่าหางมด คงรู้นะหางมดคืออะไร(มันไม่มีไง) คุณแดงผมจะปราถนาอะไรก็ตามถ้าต้องการรู้ว่าอะไรอย่างไรก็ใช้การพิจารณาด้วยตนเองดีกว่า เพราะถึงผมบอกว่าผมปราถนาแต่การกระทำต่างๆมันไม่ใช่ก็ไม่น่าจะเกิดประโยชน์อะไรกับคุณ เช่นเดียวกับไอ้พวกมารศาสนาทั้งหลายที่ปากก็บอกว่าตนนั้นดุจดังอริยะบุคคลมากล้นด้วยปัญญา แต่ทั้งการกระทำ คำพูดจิตใจล้วนอยู่ในอเวจีทั้งนั้น จึงไม่มีความดีที่เป็นของตนจริงๆเลย คงไม่ต้องบอกนะว่าใคร คนที่ดีแต่พูด และใช้คำพูดเพื่อให้คนอื่นเสียหายนั้นมันก็เป็นเพียงภูมิหนึ่งที่ต้องรอส่วนบุญส่วนกุศลเท่านั้นเอง เพราะหลงคิดว่าทำสมาธิด้วยมิจฉาทิฐิจะได้กุศล อกุศลกรรมทั้งหลายไม่อาจตามได้ นั่นเพราะมันเป็นพวกมิจฉาทิฐิมันจึงได้ไม่รู้ตัวว่า มันเป็นอยู่และเป็นไปด้วยความหลงในสิ่งต่างๆ ด้วยตัวของมันเองเท่านั้น คุณแดงก็อย่าประมาทแล้วกันนะฟังได้แต่อย่าเชื่อให้พิจารณาเอาครับ ไอ้คนนั้นหนะที่ใช้รูปหลวงตามาบังหน้าหนะถ้าอยากจองเวรให้ถึงชาติสุดท้ายก็อธิฐานเอานะ ถ้าไม่อยากทำอย่างนั้นก็ไปกราบหลวงตาบ้างนะความชั่วในใจที่เป็นเหมือนหอกคอยทิ่มแทงคนอื่นมันจะได้หายไปบ้าง (วิญญาณไม่ดีๆ มันจะได้ออกไปจากจิตใจบ้าง)<!-- google_ad_section_end --> <!-- / message -->

 

สัญญา ไม่เที่ยงครับ อนิจัง ทุกขัง อนัตตา