พระเจ้าไม่ช่วย

ทานโดนใจเรื่อง พระเจ้าไม่ช่วย?

สมศักดิ์ เป็นผู้เคร่งศาสนา มีความศรัทธาในพระเจ้ามาก เขาหมั่นสวดมนต์ระลึกถึงพระเจ้าอยู่เสมอ อยู่มาวันหนึ่งเกิดพายุฝนฟ้าคะนอง น้ำป่าไหลหลากท่วมบ้านเมืองกะทันหัน ผู้คนต่างพากันอพยพหนีตายกันให้วุ่นวายไปหมด เพื่อนบ้านขับรถผ่านมา ตะโกนชวนสมศักดิ์หนีไปด้วยกัน แต่เขากลับปฏิเสธว่า
“ขอบใจ พระเจ้าจะช่วยคุ้มครองผมเองแหละ ไม่ต้องห่วงผมหรอก”

ระดับน้ำเริ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ สมศักดิ์ต้องอพยพขึ้นไปอยู่ชั้นสองของบ้าน วันต่อมามีเรือกู้ภัยมารับตัวเขา แต่ได้รับการปฏิเสธโดยบอกปัดไปว่า “ไปช่วยคนอื่นเถิด สำหรับผมไว้เป็นภาระของพระผู้เป็นเจ้าเอง”

รุ่งขึ้นระดับน้ำเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว สมศักดิ์ต้องพาตัวเองขึ้นไปหลบภัยอยู่บนหลังคา หน่วยกู้ภัยของรัฐส่งเครื่องบินมารับตัวเขา นักบินตะโกนบอกให้เขาไต่ขึ้นบันไดที่พวกเขาค่อยๆหย่อนลงมาจากเครื่องบิน แต่สมศักดิ์ยังยืนกรานปฏิเสธเหมือนเช่นเดิม โดยพูดว่า “ ไม่ต้องห่วงผม เดี๋ยวพระเจ้าจะมาช่วยผมเอง”

หน่วยกู้ภัยทุกคนได้แต่ส่ายหัวไม่รู้จะช่วยยังไง จึงพากันกลับไป คืนนั้นน้ำป่าไหลหลากจนท่วมหลังคาบ้าน สมศักดิ์ผู้เคร่งศาสนาพบกับความตายในคืนนั้นเอง วิญญาณของเขาล่องลอยสู่สวรรค์ และที่นั่นเขาได้พบกับพระเจ้า พระองค์ทรงทักเขาว่า “อ้าว คนดีๆอย่างเธอไม่ควรจะต้องมาตายตอนนี้ ยังไม่ถึงเวลาของเธอเลย”
“ผมก็เชื่อเช่นนั้นแหละครับ แต่ที่ต้องเป็นเช่นนี้เพราะพระองค์นั่นแหละที่ไม่ยอมมาช่วยผมเลย”
เขากล่าวด้วยความรู้สึกน้อยใจในพระเจ้าที่ตนศรัทธานับถือ
“ใครบอกว่าเราไม่ช่วยเธอ เราส่งรถยนต์ เรือ และเครื่องบินไปช่วยเธอตั้งสามครั้ง เธอต่างหากเล่าที่ไม่ยอมรับการช่วยเหลือจากเรา” พระเจ้าทรงชี้แจง

ได้ฟังเช่นนั้น สมศักดิ์ผู้เชื่อมั่นในพระเจ้าถึงกับคอตก เพราะตนปฎิเสธไม่ยอมรับการช่วยเหลือจากพระเจ้าที่มาในรูปแบบอื่นถึงสามครั้ง ต้องมาจบชีวิตก่อนวัยอันควรเพราะความเข้าใจพระเจ้าผิดแท้ๆ..เวร..จริงๆ




เขียนเล่าเรื่อง พระสุรินทร์ ก่อนการคิด

 

ศรัทธาที่ขาดปัญญาก็คงจะพาตัวเองไปพบจุดจบเช่นนี้เเล

 

นี่ถ้ารู้จักคำว่า "อัตตาหิ อัตตโนนาโถ หรือ ตนเป็นที่พึ่งของตน"..เสียก่อน ป่านนี้สมศักดิ์คงยังมีชีวิตอยู่นิครับท่านหัวมัน..เพราะคนที่มีตนเป็นที่พึ่งได้ จะไม่เสียเวลารอใครที่ใหนมาช่วยตนเลย เพราะเอาแน่อะไรไม่ได้....


เพิ่มเติมบทเต็มครับ..

อตฺตา หิ อตฺตโน นาโถ โก หิ นาโถ ปโร สิยา
อตฺตนา หิ สุทนฺเตน นาถํ ลภติ ทุลฺลภํ.
ตนแลเป็นที่พึ่งของตน, บุคคลอื่นใครเล่า
พึงเป็นที่พึ่งได้ เพราะบุคคล มีตนฝึกฝน
ดีแล้ว ย่อมได้ที่พึ่ง อันบุคคลได้โดยยาก.

 

เคยได้ยินเรื่องนี้มานานครับ สมัยเด็กเอ๊าะๆ เลยล่ะ

 

555555555 ขำดี มีคติด้วย อย่างไงๆๆ ก็ต้องช่วยตัวเองก่อนพร้อมภาวนาให้ท่านคุ้มครองให้ปลอดภัย