พระโพธิสัตว์กวนอิม

โอ ซาบซึ้ง
ยึดมั่นในความดีจนถึงที่สุด
น่าถือเป็นตัวอย่าง

 

"กวนอิม" คือผู้คอยฟังในความทุกข์คนอื่น


.

 

นะโม ไต่ซือ ไต่ปุย กวงซีอิม ผ่อสัก
อนุโมทนามิ
เมตตาธรรมค้ำจุนโลก

 

นำ โม ไช ชิ่ว ไช หงั่ง บู หง่าย ตั่ว ปี ซิม ทัว ลัว หนี ต้า เปย กวง ซี อิม ผู่ สัก ^_^

 

ซาบซึ้งและศรัทธาในตัวท่านเจ้าแม่ เรื่องของท่านเคยเห็นมาแว้บๆเหมือนกัน ท่านเป็นพระมหาโพธิสัตว์น่าเคารพบูชายิ่ง บารมีครบแต่ยังคงสงสารต้องการช่วยเหลือมนุษย์อยู่น้ำใจประเสริฐแท้

 

คุณของพระพุทธเจ้าหาประมาณมิได้<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-comfficeffice" /><o></o>​

<o> </o>​

คุณขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า นั้นเป็นอเนกอนันต์หาประมาณมิได้ ที่ทรงได้บำเพ็ญบารมีมายาวนาน ทรงได้อุบัติมาเพื่อจะได้มาประกาศความเป็นจริง เรื้อยกขนคนทั้งหลาย เหล่าเวไนยสัตว์ที่กำลังทุกข์ทรมาน ไม่สามารถที่จะหาทางออกไปได้ ความเมตตาของพระองค์ที่ทรงมีมานานแสนนาน ไม่ไช่มีแค่ชาตินี้นะ แต่มีมาตั้งแต่พระองค์ทรงตัดสินใจว่าพระองค์จะบำเพ็ญบารมี บำเพ็ญบารมีเพื่อการรู้แจ้งเห็นจริง ถ้าจะย้อนเอาความเมตตาที่พระองค์ทรงมีก็ต้องย้อนนับไปหลายอสงไขย กัปป์ ไม่ใช่แค่ชาตินี้ที่พระองค์ทรงอุบัติเกิดเป็นชาติสุดท้าย <o></o>​

นานมาแล้วทั้งสมัยที่พระองค์ทรงเป็นมนุษย์ แล้วก็เป็นสัตว์เดรัจฉาน ดวงจิตที่พระองค์ทรงตั้งมั่นที่จะพยายามทำทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อจะได้ช่วยเหลือพื่อนร่วมเกิดแก่เจ็บตายอย่างเราๆท่านๆเนี่ยให้มีโอกาศพ้นจากความทุกข์ โดยพระองค์เพียรอยู่พระองค์เดียว พบทุกขเวทนาอย่างมากด้วยพระองค์องค์เดียว มีจิตใจทุ่มเทกับการหาความรู้ยิ่งด้วยพระองค์แต่เพียงองค์เดียว กระทำอยู่อย่างนี้จนเหล่าบุคคลผู้เป็นหมู่ญาติก็หารู้ไม่ว่าพระองค์ทรงกระทำอะไร จนมีคนทั้งเกลียดพระองค์ รักพระองค์มากมาย แล้วก็คอยกีดกันพระองค์ก็เยอะแยะในยามที่พระองค์ทรงสร้งความดี คือสร้างบารมี เพราะฉะนั้นตลอดเวลาที่องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงได้อุบัติเกิดขึ้นแต่ละครั้งแต่ละคราวด้วยน้ำพระทัยเต็มเปี่ยมเสมอ ไม่เคยเหือดแห้งหายไปแม้นแต่ชาติเดียว ไม่ว่าชาติไหนๆ<o></o>​

ครั้งหนึ่งที่องค์สมเด็จพระผู้มีพระภาคเจ้าองค์ปัจจุบันทรงเป็นระโพธิสัตว์ สมัยนั้นเสด็จพ่อพระปทุมมุตระทรงตรัสถามพระองค์ หากว่าระยะทางตั้งแต่นี้ไปจนสุดขอบจักรวาล เต็มไปด้วยน้ำกรดที่มีเพลิงไฟเผาไหม้ สว่างจ้าแดงฉานตลอดลำน้ำยาวสุดขอบจักรวาล ที่มีสองข้างทางเป็นภูเขาไฟแดงจ้า แล้วให้พระองค์ว่ายน้ำจากนี่ไปจนสุดขอบจักรวาลจะไปใหม ?<o></o>​

พระองค์ก็ตัดสินใจอย่างไม่ลังเลสงสัยว่าต่อให้ยิ่งกว่านี้ก็จะไป ต่อให้ทุกข์แค่ไหน ทรมานแค่ไหน ร้อนเพียงใด แม้นว่าร่างกายของพระองค์จะถูกละลายไปกับความร้อนเผ่า จนแม้นแต่กระดูกก็ไม่มีอะไรจะเหลือ แล้วก็ต้องผุดเกิดขึ้นมาอีก แล้วก็ร้อนเผ่าจนเนื้อละลายกระดูกไม่มีอะไรจะเหลือ ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนนับไม่ได้ว่ากี่ครั้งกี่ครา น้ำพระทัยขององค์สมเด็จพระศาสดาก็ไม่เคยเปลี่ยน ยังมีพระทัยมั่นที่จะช่วยเรื้อยกขนสรรพสัตว์ทั้งหลายที่เป็นเพื่อนร่วมเกิดแก่เจ็บตายเหล่านี้ให้รู้ทางพ้นทุกข์ ว่ามีทางที่จะต้องพ้นทุกข์ได้<o></o>​

ในเมื่อมีมืดยังมีสว่าง มีร้อนยังมีหนาว ทั้งสองอย่างในโลกนี้เป็นของคู่กันเสมอ ในเมื่อมีเกิด มีแก่มีเจ็บมีตาย ก็ต้องมีที่ๆไม่เกิดไม่แก่ไม่เจ็บไม่ตาย นั่นคือความมั่นใจของพระองค์ไม่สงสัย เหมือนเป็นคติธรรมประจำใจพระองค์ว่าสิ่งนี้ต้องเป็นอย่างนี้ คือต้องเป็นไปได้ ในเมื่อโลกมันมีอยู่สองอย่างเป็นของคู่กัน ที่ดับจากความทุกข์ต้องมี ไม่ใช่มีแต่ทุกข์อย่างเดียวตลอดไป <o></o>​

เพราะฉะนั้นความเชื่อของพระองค์ ที่เกิดจากความคิดอย่างนี้จึงทำให้พระองค์มีน้ำพระทัยดำเนินต่อไป ไม่ว่าจะยากลำบาก หรือต้องทนกับสิ่งใดๆมากมาย ประดุจดังที่พระพุทธเจ้าได้ทรงอุปมาว่าน้ำกรดที่แดงฉานตลอดระยะที่ยาวไปตลอดสุดขอบจักรวาล แต่พระองค์ไม่ได้หวั่นไหวกับสิ่งที่เป็นกองเพลิง กองไฟเพราะอะไรรู้ไหม ?<o></o>​

ไฟเหล่านี้ต่อให้มันเผาไปกี่ล้านครั้ง กี่ล้านๆครั้ง ก็ตามเถอะมันก็เป็นการเผาชั่วระยะเวลาสั้นๆ แต่ถ้ากิเลส ตัณหา อุปาทาน และอกุศลกรรมที่เผาใจคน มันนับเป็นอย่างนี้ไม่ได้ มันไม่มีวันหยุด มันไม่มีวันถอด มันไม่มีวันดับไปได้ง่ายๆ ต่อให้ดวงจิตเหล่านี้จะต้องเวียนว่ายไปกี่ภพกี่ชาติๆ ไปเกิดเป็นอะไร ไปเสวยบนพรหมโลก เสวยบนสวรรค์ เวียนมาเป็นมนุษย์ จะเป็นพระเจ้าจักรพรรดิ เป็นมหาเศรษฐี เป็นพระราชา เป็นยาจกยากจนเข็นใจ หรือจะต้องตกเป็นสัตว์นรก เป็นเปรต เป็นอสุรกาย หรือเป็นสัตว์เดรัจฉาน จิตดวงน้อยๆดวงนี้ที่ติดอยู่กับการเคลื่อนไปไม่รู้จักจบ มันก็เอาอะไรไปด้วย ?<o></o>​

เอาอวิชชาไปด้วย เอาความโง่ที่ยึดว่านั่นเป็นเรานี่เป็นของๆเรา นี่เป็นของดี นี่คือความสุข มันติดอยู่อย่างนี้ แล้วใครจะถอดถอนออกไป ทรงกล่าวว่าสิ่งนี้มันมีกำลังมากกว่า มากกว่าเพลิงที่มันเร่าร้อน หรือแม้นแต่กระแสน้ำที่เป็นประดุจดังน้ำกรด ที่จะเผาร่างพระองค์ไปซักกี่ครั้งก็ช่างเถอะ ถ้าหากว่าเราสามารถไปพบโมกขธรรม ธรรมอันเป็นเครื่องพ้นทุกข์ได้ล่ะก็ ยินดี ยินดีที่จะให้มันประสบอย่างนั้น<o></o>​

เพราะฉะนั้นวันใดที่พระองค์ได้อุบัติเกิดมาในโลกที่พรั่งพร้อมด้วยสัพพัญญุตญาณ วันนั้นจึงเป็นวันที่เจิดจรัสมากสำหรับโลกใบนี้<o></o>​

โอวาทท่านจิตโต<o></o>​

 

โมทนาสาธุค่ะ........."กวนอิม"คือผู้คอยฟังในความทุกข์คนอื่น