รวมประสบการณ์แปลกเสียงใคร? / หรือเพียงฝัน?

จำได้ว่าตัวนอนหลับอยู่ น่าจะสว่างแล้ว นอนตะแคงข้างอยู่ในห้องนอน แล้วจู่ๆเหมือนรู้สึกตัว (คล้ายครึ่งหลับครึ่งตื่น)แล้วได้ยินเสียงคนพูดเป็นเสียงผู้ชาย พูดว่า " จะไปหรือยัง มารับแล้ว" ตอนนั้นรู้สึกตกใจมาก สมองกำลังคิดว่าเสียงใคร แต่ก็ต้องตกใจกว่าคือ มีเสียงตัวเองตอบออกไปแบบไม่ได้คิดและไม่รู้ว่าตอบออกไปได้ยังไงว่า "ยังห่วงแม่และน้องอยู่" แล้วดิฉันก็ลืมตาขึ้น แบบว่าหัวใจยังเต้นตุ๊บๆ เพราะตกใจอยู่เลย
เป็นประสบการณ์ที่แปลกมาก อยากรู้ว่ามันคืออะไร?

 

จะว่าถ้าหมดอายุไขหรือยมบาลมารับตัว ก็ไม่น่าจะต้องถามว่าจะไปหรือยัง เลยคิดไม่ออก เพราะได้ยินแต่เสียงไม่เห็นตัว จะว่าฝันก็มั่นใจแน่ๆว่าตอนนั้นรู้สึกตัวแล้วเพียงแต่ไม่ได้ลืมตา .
ยังมีอีกเรื่องที่แปลกเหมือนกัน หลายปีก่อนเคยตื่นมากลางดึก คล้ายๆครึ่งหลับขึ้นตื่น แล้วรู้สึกว่าได้ยินเสียงประตูเปิดและปิดเบาๆ จากนั้นก็รู้สึกเหมือนเตียงมันยวบลงคล้ายมีคนนั่งอยู่ข้างหลังดิฉัน ตอนนั้นดิฉันนอนตะแคงเหมือนกัน ซักพักได้ยินเสียงผู้หญิงเรียกชื่อใครก็ไม่รู้ออกแนวโบราณๆแต่ความรู้สึกบอกว่าเป็นดิฉัน เธอบอกว่า "ขอโทษด้วย ที่ทำให้เป็นแบบนี้ " ในใจของดิฉันก็งง คิดในใจว่า ขอโทษเรื่องอะไร แล้วเธอเป็นใคร ถามแบบคิด แต่ไม่มีเสียงตอบเลย แล้วดิฉันก็ตื่น

 

อาจจะเป็น เสียงรถโรงเรียน มารับเด็กข้างๆบ้าน นะครับ

 

อยากบอกว่าแถวบ้านไม่มีรถโรงเรียนนะคะ แล้วเสียงที่ได้ยินก็ดังใกล้ตัวมาก แถวเสียงที่ดังตอบไปอีกละ?

 

อาจจะเป็นผี มายืมความคิดคุณขณะนอน
ถ้าเป็นอาการใจสั่นแสดงว่า เค้ากดคุณหลับ ควรจะสวดมนต์ภาวนาก่อนนอน

ที่ตกใจคือเค้าต้องการให้คุหณตกใจ

ถ้าตกใจใจสั่นอย่าเพิ่งเลิกกลัว ให้รู้ว่ากลัว และ กำหนดรู้ว่ากลัวเป็นทุกข์

 

ให้กลัวำปเบยคิดไปต่างไนาไเลย แค่ให้กำหนดรู้ว่าทั้งหมดนี่ทุกข์
แก้คำผิดครับ ให้กลัวไปเลย คิดฟุ้งไปเลย ใช้สวดมนต์ในใจแทน สวดกลัวๆนั้นแหละ
ผีถ้ามีความดีอยู่บ้างจะละอายที่ทำคุณ
แต่เค้าจะยังไม่กลัว ให้สวดมนต์ เช่นคาถาอิติปิโส
บ่อยๆ กำหนดว่าจัะสวดจนหลัว และทันที่ที่ตื่น จัะตื่นกลางดึก หรือตื่นแบ้วลุกไปไม่นอนต่อ
ใหกำหนดใจว่าทันทีทีตื่นจะสวดอิติปิโสเสมอ สะดุ้งตื่นก็สวดทันที
จนกบับต่อ เค้าถึงจะกลัว ไม่งั้นผีได้ใจ

 

ดรณีคล้านกุมารทอง กินความคิด
เค้ามาเรียกผู้หญิงคนนั้นที่ขอโทษคุณ
ผีจะกินความคิดคุุณเป็นอาหาร
ผีคนที่มาเรียกอาจจะทราบว่า ผีผู้หญิงที่กินความคิดคุณทำบาป
เค้าเลยมาเตือนผีผู้หญิงผีผู้ได้สติรีบออกจากความคิดใคุณเบยใจสั่น
ขออภัยใช้โทรศัพท์พิมพ์ อ่านยากกน่อยนะครับ
คือผูผู้หญิงรีบร้อนออกจากความคิดคุณไวไป คุณเลยใจสั่น

 

ลองสวดคาถาจักรพรรด์ ลองใช้กูเกิ้ลหา
เวบ วัุ่ ิ
วัดถ่ำเมืองนะ

 

มีด้วยเหรอคะ ผีกินความคิด ยังไม่ค่อยเข้าใจ ช่วยอธิบายเพิ่มเติมด้วยค่ะ
แล้วคุณบุญยงคิดว่าทั้งสองเรื่องเกี่ยวกันหรือคะ . แบบว่าเวลาห่างกันประมาณห้าปีได้ แถมดิฉันก็ยังใช้ชีวิตปกติ อาจจะมีฝันร้ายบ้างแต่ก็ไม่เคยเจอผีเลย ส่วนใหญ่ถ้าฝันเห็นผีมักจะต่อสู้กับผีตลอด แพ้บ้างชนะบ้างตามอัตภาพ แบบฝันทั่วไป

 

ไม่หรอกครับ เสียงที่ได้ยินน่ะ คุณหลอนสร้างไปเอง ตอนผมป่วยเป็นโรคซึมเศร้านั้น ผมก็ได้ยินเสียงนี้บ่อยๆ ทุกๆอย่างต้องรู้แจ้งเห็นจริง ไม่ใช่รู้สึกมาจากตัวเองแล้วเชื่อ

ผมมีตอนนั่งสมาธิแล้วเห็นผีเปรต นั่นคือไม่ใช่อะไรหรอกครับ ภาพที่ผมเองจงใจจะสร้างขึ้นมา ผมอยากเห็นผีผมก็เห็นได้เพียงมโนเท่านั้น

ทุกอย่างนั้นขึ้นอยู่กับจิตเราจะไปทางไหน ส่วนผีมากินความคิดอันนั้นเพ้อเจ้อใหญ่แล้วครับ ความคิดจะลดลงหรือมากขึ้นอยู่ที่ตัวเรา การกระทำของเรา ก่อเกิดเป็นกรรม (ผลของการกระทำ)

เราเลือกจะคิดมากไปเอง ผลกรรมคือ คิดมากจนเสียสติ เราเลือกจะไม่เคารพสมมุติ ปล่อยห้องนอนเป็นฝุ่น ผลกรรมที่ได้รับคือ ฝุ่นที่เข้ามาในทางเดินหายใจ หายใจไม่สะดวก

เราเลือกที่จะทำร้ายกาย ดื่มเหล้า สูบบุหรี่ ผลกรรมคือทำสุขภาพเสื่อมโทรมโรคภัยรุมเร้า

เลือกนอนดึกหรือ ได้ กรรม คือ ติ่นสายงัวเงีย

ให้มองที่ความเป็นจริงตามปัจจุบัน ไม่ควรจะไปมองไกลอะไรนอกตัวเกินไปน่ะครับ

อืมพิจารณาดู

 

คงเป็นเสียงกระซิบลวง ถ้าเข้าหลงไปก็จะติดกับดักแบบดิ้นไม่หลุดเป็นแน่

[ame=http://www.youtube.com/watch?v=nPlBBLc6vno]Linkin Park - What I've Done [Official Music Video] [With Lyrics] [Full HD 1080p] - YouTube[/ame]

 

ผมก็เคยครับก่อนจะแต่งงาน เป็นเสียงกระซิบที่ชัดมาก ...... เสียงที่ได้ยินพูดว่า " ท่านพร้อมแล้วหรือที่จะเข้าสู่ห้วงแห่งกรรม " ผมก็ตอบกับเสียงนั่น "เราพร้อมที่จะเข้าสู่ห้วงแห่งกรรม " แค่นี้ครับที่เจอมาแล้วผมก็เลยมาเล่าให้ทุกคนในครอบครัวฟัง ก็ยังไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นเสียงใคร............

 

ขอบคุณสำหรับความคิดเห็นทั้งหมดนะคะ ความคิดเห็นของเพื่อนๆในเว๊บทำให้รู้สึกได้เปิดโลกมากขึ้น
ไหนๆก็เล่าแล้วขอเล่าต่ออีกซักเรื่องแล้วกันนะคะ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเสียงปริศนาที่ได้ยินแต่เป็นความฝันค่ะ
ย้อนกลับไปประมาณ15ปีก่อน ตอนนี้ดิฉันอายุ34แล้วค่ะ ตอนนั้นยังอยู่ในวัยเรียน แบบว่าต้องไปอาศัยบ้านป้าอยู่เพื่อเรียนหนังสือ และป้าเป็นคนธรรมมะธรรมโมมาก ก็เลยติดนิสัยชอบตักบาตรตอนเช้า และสวดมนต์ก่อนนอน ส่วนนั่งสมาธิจะนั่งบ้างตามโอกาส เพราะรู้ตัวดีว่า ถ้าไม่มีอาจารย์สอน ตัวเองอาจจะคุมไม่อยู่ หรือออกนอกแนวปฎิบัติ ที่สำคัญเกรงใจผีด้วย555
เรื่องของเรื่องมีอยู่ว่า วันนั้นตื่นนอนตามปกติ ทำงานบ้านจนมานั่งกินข้าว รู้สึกเกิดอาการง่วงเป็นกำลังเหมือนคนนอนไม่พอ วันนี้มีเรียนบ่าย เลยบอกป้าว่าง่วงนอนเดียวขอนอนก่อนแล้วจะมาล้างจานให้นะ
ป้าก็ไม่ว่าอะไร แล้วแกก็ขับรถออกไปข้างนอก ดิฉันง่วงหนัก เลยนอนที่แคร่ในห้องครัวนั่นเอง ตอนนั้นประมาณ9โมงเห็นจะได้ นอนหลับก็หลับสนิทเลย
แล้วก็ฝันว่า ได้ยินเสียงคนร้องให้ช่วย เยอะมาก ย้ำนะคะว่าเยอะมาก เหมือนดิฉันจะไปอยู่ที่ไหนซักแห่ง แต่ไม่เห็นตัวเองนะ ที่นั่นมืดแบบสลัวๆ เป็นเหมือนลานกว้างที่ไม่เห็นพื้นดิน มีหมอกบังอยู่ แล้วพอดิฉันเพ็งมองก็เห็นแขนคนโผล่ขึ้นมา เยอะมาก พร้อมกับเสียงที่ร้องว่าช่วยด้วย ซักพักดิฉันก็ได้ยินเสียงคนจำนวนมากกรีดร้องมาจากทิศเบื้องหน้าที่มองไม่เห็น พร้อมๆกับเห็นคนวิ่งแตกฮือ เหมือนกำลังหนีอะไรมาทางดิฉัน ไม่มีใครสนใจใคร เหมือนหนีเอาชีวิตรอด เสียงกรีดร้องแบบเจ็บปวดก็ดังอยู่เรื่อยๆ ในตอนนั้นดิฉันก็เห็นใครก็ไม่รู้ในมือถือดาบกำลังวิ่งฟันคนมาทางดิฉันตอนนั้นดิฉันตกใจมาก มันรู้สึกวูบแล้วตื่นทันที
แต่มันไม่จบแค่นั้นนะซิคะ เพราะพอตื่นตามันก็หนักอีก ลืมตามาไม่ถึงสองวินาที หลับต่อ ตอนนั้นหัวใจยังเต้นโครมครามอยู่แบบว่าคุมตัวเองไม่ได้ แล้วพอหลับอีกเห็นเลย ผู้ชายตัวใหญ่ผิวดำแดงกระเดียดไปทางดำ นุ่งผ้าแบบชายโบราณ นุ่งผ้าแดง ยืนมองตาเขม็นอยู่ปลายเท้า เท่านั้นแหละดิฉัน( ในความรู้สึก)พยายามดิ้นเพื่อให้ตัวเองตื่นลืมตาให้ได้ บอกตรงๆนะคะ พอเห็นรู้สึกกลัวมากๆ แปลก แล้วดิฉันก็ฝืนตัวเองลืมตาได้ แต่พอลืมปุ๊ปตาเจ้ากรรมก็ปิดปั๊บ คราวนี้ไปโผล่ โน่นเลย บนท้องฟ้า
เห็นท้องฟ้ามีแต่เมฆ และในกลุ่มเมฆ มีใครก็ไม่รู้ยืนรอยู่ (เหมือนเดิมค่ะไม่เห็นร่างตัวเองเห็นแต่ภาพตรงหน้า)ผู้ชายคนนั้นแต่งชุดขาวทั่งชุดแบบหนังจักรๆวงศ์
สวมชฎา แล้วเหมือนจะได้ยินเสียงตัวเองเรียกเทพองศ์นั้น (ชื่อจำไม่ได้แล้ว เพราะออกแนวโบราณ แต่เทพองศ์นั้นบอกว่าเค้าไม่ได้ชื่อนี้ แล้วก็บอกชื่ออีกชื่อกลับมา (จำไม่ได้เหมือนกัน) แต่ที่แปลกคือเสียงของดิฉันเป็นเสียงผู้ชายนะตอนเรียกเทพองศ์นั้น แล้วพอเทพองศ์นั้นบอกชื่อ เค้าก็รำให้ดู แต่ที่แปลก ช่วงที่หมุนตัว เทพองศ์นั่นกลับกลายเป็นผู้หญิงใส่ชุดสีแดงแต่มองไม่เห็นหน้านะ เพราะรำหันหลังอยู่
พอหมุนตัวกลับมากลายเป็นเทพผู้ชายอีกองศ์ที่สวมชุดสีเดียวกับองศ์แรก แต่ความรู้สึกบอกเป็นอีกองศ์ พอรำเสร็จดิฉันก็ตื่น แบบอาการง่วงหายเป็นปริบพริ้มเลยค่ะ จำได้แม่นเลย ดูนาฬิกาแล้วเที่ยงพอดี

 

วันนี้นึกได้อีกเรื่องค่ะ เป็นเรื่องแปลกที่เกิดขึ้น แต่อาจคิดมากไปเองก็ได้
คือเรืองมีอยู่ว่า สมัยทำงานใหม่ๆได้ไปเที่ยวกับแฟนที่หนองคาย ออกจากระยอง เกือบหกโมงเช้าไปถึงหนองคายก็เย็นแล้วค่ะ (ระหว่างทางหยุดเที่ยวด้วย )หลังจากนั้นก็หาที่นอนพัก กะว่าตอนเช้าจะข้ามไปลาวโดยนั่งรถโดยสารไป พอเช้าก็นั่งรถตุ๊กๆไปลงที่ท่ารถข้ามฝั่ง แล้วนั่งรถเมล์แบบเปิดประทุนต่อ ตั๋วก็5000กีบต่อคน (สิบบาทไทย) เหตุเกิดตอนนี้แหละค่ะ ที่ดิฉันกลับแฟนไม่ได้นั่งคู่กัน แปลกมาก เพราะตอนที่ขึ้นรถ รถว่างที่นั่งยังไม่มีใครนั่ง ดิฉันขึ้นก่อนแฟน เลยหาที่นั่งติดริมหน้าต่างอยู่ติดทางลงรถด้านหลัง กะให้แฟนนั่งข้างๆ แต่เขาดันไปนั่งด้านหน้าโน่นแหนะ หลังจากนั้นใครต่อใครก็พากันขึ้นรถจนเต็ม ดิฉันก็คิดในใจแทนที่จะมานั่งด้วยกันเสือกไปนั่งซะตรงนั่นแนะ โอเคไม่ว่ากัน
พอรถออก ดิฉันก็มองแต่ทัศนียภาพด้านนอก ข้างๆดิฉันมีผู้หญิงมานั่งคู่ จู่ๆ ผู้หญิงคนนั้นก็ถามดิฉันว่า มาจากไหน? บอกตรงๆนะ ดิฉันไม่อยากหันไปตอบเลยเพราะรู้สึกกลิ่นปากเธอคนนั้นแตะจมูกมาก ดิฉันนั่งคอแข็งเลย ได้แต่เฉยมองไปนอกรถ เธอคนนั้นก็ถามขึ้นอีกว่ามาจากไหน คราวนี้ดิฉันเลยตอบไปว่า กรุงเทพ ทั้งๆที่จริงๆมาจากระยอง เธอก็ชวนดิฉันคุยต่อไปว่า แล้วมาทำอะไร ดิฉันก็ตอบไปว่ามาเที่ยว ถึงตอนนี้รถมันก็วิ่งมาถึงสะพานข้ามแดนแล้ว ผู้หญิงคนนั้นก็พูดต่อว่า ตรงนั้นมีน้ำตกเห็นไหม บอกตรงๆนะคะดิฉันไม่เห็นมือที่เธอชี้ให้ดิฉันมองน้ำตกหรอก แต่ความรู้สึกมันบอกว่าเธอกำลังชี้ไปที่ภูเขาฝั่งลาวลูกหนึ่ง .แล้วเธอก็ย้ำกับดิฉันว่า นั่นไงน้ำตกเห็นไหม ปากของดิฉันตอบว่าเห็น แต่ตาของดิฉันมองไม่เห็นอะไรเลย นอกจากต้นไม้กับแม่น้ำโขงเนี่ย ถึงตอนนี้ผู้หญิงคนนั้นก็พูดต่อว่า เห็นแล้วอย่าลืมไปละ ก็พอดีรถจอดเพราะต้องยื่นหนังสือผ่านแดน พอยื่นเสร็จดิฉันก็กะว่าจะดูหน้าผู้หญิงคนนั้นเสียหน่อย แต่ขอโทษรอจนรถออก ไม่มีใครรมานั่งข้างดิฉันเลย คนยืนก็ยืนไป ที่นั่งตรงดิฉันว่างไม่เห็นมีใครมานั่งไม่รู้ผู้หญิงคนนั้นหายไปไหน หรือว่าอาจจะไม่ได้ขึ้นรถมา ดิฉันเห็นคุณตาคนนึงผมขาวทั่งศรีษะมองมาที่ดิฉันแกนั่งตรงเครื่องยนต์ตรงเกียรรถ ดิฉันคงไม่นึกสงสัยหรอกว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร ถ้าเธอไม่ถามว่าเห็นไหมน้ำตกตรงนั้น แล้วไอ้ที่พูดว่าอย่าลืมไปละอีก พอลงจากรถ ดูป้ายแล้วเห็นมีสถานที่ท่องเที่ยวที่เผ็นน้ำตกอยู่จรืงๆ แต่ต้องนั่งรถไปอีก30-40กิโล .(จำไม่ค่อยได้) แต่สรุปไม่ได้ไปหรอก เที่ยวเฉพาะในเวียงจันทร์เท่านั้นค่ะ ใครเคยข้ามสะพานแล้วเห็นน้ำตกบ้างคะ ช่วยแชร์บอกด้วย

 

เรื่องที่ได้ยินเสียงน่ะ ในความเห็นผมคิดว่าจะจริงหรือไม่จริงนั้น ก็ขอให้แค่รู้ไว้แค่นั้นพอ รู้ก็พอ จริงก็รู้ ไม่จริงก็รู้ ไม่ควรจะมองต่อยอดไปอีก หรือไม่ควรเก็บมาคิดว่าเราวิเศษลึกลับหรือมีเซ้นท์อะไรทั้งนั้น

บางคนได้ยินแล้วรู้แล้ว แต่ต่อยอดไปหลงว่าตัวเองวิเศษบรรลุถ้าจริงก็คือจริงไป ถ้าไม่จริงนี้แหละหลงทางสุดๆเสียเวลายิ่งถ้าหลงไปไกลแล้วไม่มีใครพากลับมานี่ยิ่งถลำไปใหญ่

ดังนั้นรู้แล้วก็ปล่อยไว้เฉยๆเถอะครับ อย่าไปบ้าพวกริวจิตสำผัสกับเจมส์ญาณทิพย์มากเลย ไม่ได้เท่ห์เหมือนในหนังหรือการ์ตูนหรอกครับ

 

ขอบคุณ คุณปัญญา ณC นะคะที่เตือนสติ เรื่องเกิดมานานมากแล้วคะ สมัยอายุยี่สิบกว่าๆ ปัจจุบันก็สามสิบกว่าแล้ว แต่ละเรื่องที่เล่าก็ห่างกันหลายปี ไม่คิดว่าตัวเองมีความพิเศษอะไรหรอกค่ะ เพียงแต่เห็นว่าเรื่องที่ประสบมันแปลกดีเลยอยากเล่าให้เพื่อนๆได้ฟังบ้าง เป็นคนไม่เคยปฎิบัติอะไร เพราะรู้ตัวเองบุญไม่ถึง ใช้ชีวิตธรรมดา เหมือนคนทั่วไปนี่แหละค่ะ >#<" ก็ถือว่าฟังสนุกๆนะคะ ส่วนที่ตั้งคำถามในตอนท้ายเพราะคิดว่าบางทีเราอาจสายตาสั้นเลยมองไม่เห็น (สายตาสั้นตั่ง600ค่ะ) เลยลองถามดู.

 

เรื่องปฎิบัติอ่ะ ถ้าหมายถึงปฎิบัติธรรมการเจริญสติ การทำสมาธิ นั้น คุณมีโอกาสคุณก็ทำได้ครับ เรื่องมีบุญไม่บุญไม่เกี่ยวครับ คุณสามารถที่จะทำได้ตอนนี้ ปัจจุบันนี้คุณก็ได้สร้างบุญใหม่แล้วครับ

ผมเองก็ไม่ได้เก่งกาจรู้รอบอะไรมากมาย แค่พอเข้าใจแล้วแชร์ให้คุณตามนี้

ผมเองก็ใช้ชีวิตแบบคนธรรมดาทั่วไปน่ะ ไม่ได้ใช้ชีวิตวิเศษจากคนธรรมดาที่ไหน หิวเป็น ง่วงเป็น เจ็บเป็น สบายเป็น ทุกข์เป็น สุขเป็น ดังนั้นปฎิบัติถูกทางเราจะไม่หลอนไม่หลงหรอกจ๊ะ

 

คงเป็นเรื่องสุดท้ายแล้วคะที่คิดออก เรื่องนี้เกิดขึ้นสมัยไปเที่ยวบ้านรุ่นพี่คนหนึ่งที่แม่กลอง(555อย่าคิดลึกนะคะ เป็นรุ่นพี่ผู้หญิงค่ะ นับถือเจอกันที่ทำงาน)แต่รุ่นพี่กับที่บ้านเป็นประเภทนอนดึก พอมีแขกมาที่บ้านคราวนี้จัดฉลองกันใหญ่ แต่ดิฉันเป็นประเภทนอนเร็วค่ะ จำได้ว่าสปายแก้วเดียวนั่งตั่งแต่หนึ่งทุ่มยันสี่ทุ่มไม่หมดแก้วพอสี่ทุมครึ่งไม่ไหวง่วงเป็นกำลัง เลยขอเจ้าของบ้านนอนก่อน รุ่นพี่ก็ไม่ว่าอะไรบอกให้ไปนอนในห้องชั้นสองค่ะ ดิฉันขึ้นไปนอนคนเดียว บรรยากาศในบ้านพอให้หวาดๆอยู่เหมือนกัน เพราะไม่ได้เปิดไฟทุกดวง เมื่อเดินขึ้นบันไดไปจะพบกับหิ้งอะไรไม่ทราบอยู่บนชั้นสอง(ไม่ได้มองเพราะตรงนั้นแสงไฟไม่ค่อยสว่าง ประกอบกับง่วงนอนด้วย ดิฉันเลยเข้าห้องนอนเลย ทุกคนในครอบครัวรุ่นพี่นั่งดิ้งกันอยู่ข้างบ้าน .
ก่อนนอนก็ตามมารยาท ก็ต้องสวดมนต์ขอขมาก่อน ดิฉันนอนไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ แต่เหมือนจะฝันเห็นอะไรบางอย่างวูบเข้ามาทางประตูห้องที่ปิดไม่สนิท(แต่จำได้ว่าก่อนนอนปิดสนิท) พอฝันเห็นเงาอะไรไม่รู้วูบเข้ามาทางประตู ทีนี้ก็รู้สึกเหมือนครึ่งหลับครึ่งตื่น
ในตอนนั้นเองดิฉันก็รู้สึกเหมือนใครเอาอะไรมาสะกิดที่ขา สะกิดอยู่สองสามครั้งแต่ในครั้งสุดท้ายนี่แรง ดิฉันเลยลืมตามอง(มันเหมือนกลับไปฝันอีก)พอมองไปที่ปลายเท้าเห็นเลยค่ะ คนแก่ในมือถือไม้เท้า แกนุ่งผ้าขาวม้าตัวเดียว และแกนั่นแหละเอาไม้เท้าเขี่ยขาดิฉัน .พอแกเห็นดิฉันมองแกก็ยิ้มให้ แต่ว่าดิฉันซิค่ะ ไม่รู้เป็นอะไรยกขาจะถีบแก แต่พยายามถีบอย่างไรเท้าก็ไปไม่ถึงตัวแกซักที .เหมือนมันติดอะไรไม่รู้ แล้วดิฉันก็ตื่น พอตื่นแทบใจหายเพราะเห็นประตูมันแง้มอยู่เหมือนในฝันเลย แทบจะลุกลงไปสมทบกับพวกข้างล่าง ถ้าบังเอิงไม่หันไปเห็นแม่รุ่นพี่นอนอยู่ด้วยเสียก่อน555
จากการสันนิฐานคาดว่าที่ประตูมันไม่ได้ปิดเหมือนก่อนนอนน่าจะเกิดจากแม่รุ่นพี่ พอตอนเช้าเล่าให้รุ่นพี่และแม่รุ่นพี่ฟัง คุณแม่รุ่นพี่บอกว่าน่าจะเป็นตาทวดงะ ดิฉันรู้สึกเสียใจมากที่แสดงกริยาก้าวร้าวกับท่าน .แต่ก็โล่งอกที่ไม่ได้เล่าตอนยกเท้าจะถีบท่านกับคนในครอบครัวของท่าน
นึกแล้วเศร้าใจจริงๆ "ขอโทษนะคะ ตอนนั้นคุมตัวเองไม่ได้จริงๆ)

 

หวังว่าเรื่องที่พิมพ์ให้เพื่อนๆอ่านจะเป็นประโยชน์บ้างไม่มากก็น้อยนะคะ แต่ละท่านจะตั่งข้อสังเกตไปทางใด นั่นก็แล้วแต่วิจารญาณของแต่ละท่าน ทางผู้พิมพ์ขออนุโมทนาด้วย ขอบคุณทุกๆความเห็นที่แตกต่าง Thank you.

(สิ่งที่คิด อาจเป็นเพียง เส้นผมบังภูเขา แม้ตัวเราเองก็ไม่อาจเข้าใจความคิดของตัวเราเอง จนกว่าจะหลุดออกจากกงกรรมกงเกวียน)

 

เจอแบบนี้อย่าไปตามที่เขาบอก ถ้าไปจะกลับบ้านไม่ได้เหมือนหลงอยู่ในเมืองลับแล แม้แต่สามีก็จะหาคุณไม่เจอด้วย เพราะคนที่มาบอกคือผีที่เป็นเจ้ากรรมนายเวรเขารออยู่จะมาพาคุณไปให้หลง ให้ใครหาตัวคุณไม่เจอ ในที่สุดก็จะตายอยู่แถวๆนั้นล่ะ

ใครที่เคยคิดว่าผีมาหลอกกลางวันไม่ได้ อันนี้ไม่จริงนะ เขามาได้ มาในรูปคนนี่แหละ ส่วนมากจะมาหลอกพาเราไป แล้วบังตาไม่ให้ใครเห็น ฉะนั้นเวลาไปที่แปลกๆก็อย่าไปคนเดียว ใครแปลกหน้าชี้ให้เราไปหรือเดินนำหน้าพาเราไปไหนก็จำไว้อย่าไปกับเขา..

ส่วนที่หลับแล้วฝันว่ามีคนมาบอกว่าจะไปกันหรือยัง อันนี้ถ้ายังไม่อยากตายก็อย่าไปรับปากเขาว่าจะไป ก็พูดแบบที่คุณพูดน่ะถูกแล้ว ว่ายังไม่ไปเพราะยังห่วง..อยู่ ก็ว่าไป
ก็อาจเป็นไปได้ว่า บุญที่คุณทำสะสมไว้ดีแล้ว ทำให้สามารถเลื่อนชั้นไปอยู่ในภพภูมิอื่นที่ดีกว่าในโลกมนุษย์ ซึ่งจะไปอยู่เดี่ยวนี้เลยก็ได้หากพอใจจะไป หรือจะพอใจอยู่ต่อจนสิ้นอายุขัยก็ได้
แต่ถ้าคนที่มารับนุ่งผ้าเตี่ยวหยักรั้งสีแดง รัดต้นแขนรัดศรีษะด้วยผ้าแดง อันนี้เขาจะพาไปสำนักพยายม
เพราะบุญกับบาปอาจพอๆกัน