"ลิป"เด็กกำพร้าที่ถูกน้ำป่าลิขิตชีวิต

ในห้อง 'ข่าวทั่วไป' ตั้งกระทู้โดย NoOTa, 2 มิถุนายน 2006.

  1. NoOTa

    NoOTa Super Moderator ทีมงาน ผู้ดูแลเว็บบอร์ด

    วันที่สมัครสมาชิก:
    14 มิถุนายน 2005
    โพสต์:
    20,112
    กระทู้เรื่องเด่น:
    335
    ค่าพลัง:
    +64,406


    [​IMG]

    "ผมคิดถึงแม่ คิดถึงยาย ผมเกลียดน้ำป่าที่มันพัดพาทุกอย่างไปจากผม" เสียงพูดคละกับเสียงร่ำไห้ของเด็กชายวัย 11 ขวบ ที่ต้องเสียแม่และยายไปในเหตุการณ์น้ำป่าและดินโคลนพัดถล่มในจังหวัดอุตรดิตถ์

    แม้วันนี้น้ำป่าจะไม่มีแรงซัดบ้านเรือน ดินโคลนจะไม่มีพลังกวาดชีวิตของผู้คนแล้ว แต่คนในพื้นที่ยังคงหวาดผวาและน้ำตาก็ยังไม่เหือดแห้ง เพราะความสูญเสียที่เกิดขึ้นมันได้พรากแม่ไปจากลูก พรากผัวไปจากเมีย ทุกชีวิตไม่มีโอกาสได้ทำใจหรือสั่งลา ทุกอย่างเกิดขึ้นเพียงแค่ชั่วพริบตาเดียว

    "ลิป" เด็กชายกฤษณุพัฒน์ อินช้อย นักเรียนชั้น ป.5 โรงเรียนวัดแม่เฉย เด็กน้อยจากบ้านแม่เฉย ต.ด่านนาขาม อ.เมือง จ.อุตรดิตถ์ คือ หนึ่งในหลายร้อยคนที่ถูกน้ำป่าลิขิตชีวิต

    จากเด็กชายที่มีแม่และยายให้ความรัก ความอบอุ่น วันนี้เขาไม่เหลือใครเลย ...

    "คืนนั้นน้ำป่าไหลมาประมาณเที่ยงคืน ผม แม่ ยาย นอนหลับกันหมด แต่ได้ยินเสียงชาวบ้านร้องตะโกนโวยวายว่าน้ำป่ามาแล้ว แม่จึงปลุกผมกับยายให้รีบหนี แต่ยังไม่ทันได้ออกจากบ้านน้ำป่าก็พัดเข้าในบ้าน บ้านพังหมด ทุกคนลอยไปกับกระแสน้ำที่ไหลแรงมากไปไกลเกือบ 2 กิโลเมตร แม่และยายถูกน้ำพัดหายไปคนละทาง ส่วนผมไปติดอยู่กับต้นมะม่วง รอจนถึงเช้าก็ร้องเรียกให้ชาวบ้านมาช่วย"
    <TABLE style="BORDER-RIGHT: #ffffff 1px dotted; BORDER-TOP: #ffffff 1px dotted; BORDER-LEFT: #ffffff 1px dotted; BORDER-BOTTOM: #ffffff 1px dotted" cellSpacing=5 cellPadding=1 width="20%" align=right border=1><TBODY><TR bgColor=#ffe9ff><TD>[​IMG]</TD></TR></TBODY></TABLE>

    สิ่งแรกที่ลิปทำหลังจากรู้ว่าตัวเองรอดตาย คือ การเดินตามหาแม่และยายตลอดวัน ในใจของหนุ่มน้อยคนนี้คิดว่าแม่และยายคงลอยน้ำไปติดที่ไหนสักแห่ง ป่านนี้ทั้งสองคนคงเดินหาลิปกันจ้าละหวั่น

    แต่มันกลับไม่เป็นเช่นนั้น!!!

    "ผมเดินหาตลอดทั้งวันเลย จนเกือบเย็นมีคนมาบอกว่าเจอยายแล้ว ดีใจมาก ผมจึงรีบวิ่งจะไปกอดยาย แต่ภาพที่เห็นคือยายถูกห่อด้วยผ้าสีขาว ตัวซีด เย็น ยายตายแล้ว" ลิปเปล่าโฮ

    "ศพยายมีคนเอามาไว้ที่วัดแม่เฉย วันรุ่งขึ้นก็เผา ผมบวชให้ยาย 1 วัน แล้วก็สึกออกมาตามหาแม่ต่อ ยังคิดในใจอยู่เสมอว่าแม่ต้องยังมีชีวิตอยู่ แต่คงไปอยู่ที่ไหนสักแห่ง แล้วผมก็ได้ข่าวร้ายอีก เจ้าหน้าที่มาบอกผมว่าพบศพแม่แล้ว ทั้งที่ผมอยากได้ยินแค่ว่าพบแม่แล้วเท่านั้น ผมจึงพาร่างแม่ไปเผาที่วัดเดียวกับยาย ผมบวชให้แม่ต่อ เหตุการณ์ครั้งนี้เสียใจมาก คิดว่าชีวิตต่อจากนี้ไปไม่เหลือใครอีกแล้ว บ้านก็ไม่มีอยู่ เหลือเพียงน้าชายน้องชายแม่กับน้าสะใภ้ ที่ต้องสูญเสียลูกชายคนเดียววัย 6 ขวบ ไปเหมือนกัน ทุกคนยังเศร้าสลดใจยังไม่มีจิตใจจะทำอะไรในเวลานี้"
    <TABLE style="BORDER-RIGHT: #ffffff 1px dotted; BORDER-TOP: #ffffff 1px dotted; BORDER-LEFT: #ffffff 1px dotted; BORDER-BOTTOM: #ffffff 1px dotted" cellSpacing=5 cellPadding=1 width="20%" align=left border=2><TBODY><TR bgColor=#ffffe8><TD>[​IMG]</TD></TR></TBODY></TABLE>

    ทุกวันนี้ลิปอาศัยศาลาวัดเป็นที่หลับนอน หนุ่มวัย 11 ขวบ นอนกอดอัฐิของแม่และยายที่ห่ออยู่ในผ้าขาว

    ทุกเช้าที่ลืมตาตื่นลิปจะเดินจากวัดมายังบ้านที่เขาเคยอยู่กันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา ลิป แม่ และยาย แต่ตอนนี้มันเหลือเพียงเศษต้นไม้ ดินโคลน และเสาบ้านอีก 3 ต้น ที่ล้มพับอยู่

    ทุกครั้งที่มองบ้านที่เหลือเพียงซาก เด็กชายคนนี้ก็อดไม่ได้ที่จะร้องไห้คิดถึงแม่และยาย

    "ผมไม่เหลือใครแล้ว ครอบครัวเรามีกันแค่ 3 คนเท่านั้น เพราะพ่อก็ไปมีครอบครัวใหม่ตั้งแต่ผมยังเด็ก มีแม่ และยายเท่านั้นที่เลี้ยงดู ถ้าเป็นไปได้ให้ตายกันทั้งหมดจะดีกว่า ผมไม่อยากอยู่คนเดียว อยากไปหายายกับแม่บนสวรรค์"

    ตอนนี้ลิปอยากให้ทางราชการมาช่วยสร้างบ้านให้ใหม่ และอยากให้ช่วยเรื่องทุนการศึกษา เพราะลิปใฝ่ฝันอยากจะเรียนต่อในระดับสูงๆ ที่สำคัญลิปไม่อยากจะอยู่ที่นี่อีกแล้ว เพราะทุกวันนี้เพียงแค่ได้ยินเสียงฟ้าร้อง ลิปก็หวาดผวากลัวว่าจะถูกน้ำป่าพัดถล่มอีกครั้ง

    พอแล้วเขาไม่อยากเจอเจอะเรื่องเลวร้ายอย่างนี้อีกแล้ว...

    แม้เหตุการณ์อันเลวร้ายครั้งนี้จะจบลงแล้ว แต่ชีวิตของลิปยังคงต้องดำเนินต่อไป กำลังใจเท่านั้นที่จะทำให้ลิปผ่านเรื่องอันเลวร้ายครั้งนี้ไปให้ได้ พวกเราทุกคนขอเป็นกำลังใจให้ลิปลุกขึ้นมาลิขิตชีวิตในอนาคตด้วยตัวเองอีกครั้ง



    [​IMG]
     

แชร์หน้านี้

Loading...