วิธีช่วยวิญญาณ...ผู้ที่ฆ่าตัวตาย

ถาม : การสวด " สมเด็จพ่อองค์ปฐม "จะช่วยวิญญาณผู้ที่ฆ่าตัวตายได้มั๊ยค่ะ
ช่วยได้มากน้อยแค่ไหน ต้องสวดกี่รอบค่ะ ?

ตอบ : คนที่ฆ่าตัวตายนั้น ส่วนใหญ่มีจิตไม่ผ่องใสเป็นเหตุ ด้วยเหตุนี้นั่นเอง
ที่จำเป็นต้องแยกจิตของความเศร้าหมองออกเป็นหลายระดับจิตนะ ผู้ที่ฆ่าตัว
ตายส่วนใหญ่นั้นเป็นเพราะอำนาจแห่งเศษกรรมเก่าบีบบังคับ จึงคิดฆ่าตัว
ตายด้วยเหตุการณ์ หรือสถานการณ์ต่างๆ บีบคั้นแตกต่างกันไป ด้วยเหตุนี้
ต้องดูที่จิตใจของผู้ที่ฆ่าตัวตายในขณะนั้นเป็นหลักว่า ฆ่าตัวตายด้วยเหตุผล
กลใดจึงต้องทำเช่นนั้น...ถ้าจิตเศร้าหมองมากๆ ก็จะมีม่านกรรมแห่งความ
เศร้าหมองแห่งจิตปิดกั้น ไม่ให้จิตนั้นพัฒนาหรือมีสติพอที่จะรับพลังความดี
จากผู้อื่นได้ เพราะกรรมบีบบังคับเช่นนั้น แต่ถ้าจะพูดให้เข้าใจ...จะแบ่ง
ระดับจิตแห่งความเศร้าหมอง พอสังเขปออกเป็น 3 ระดับ


ระดับ 1 จิตเศร้าหมองมาก ( จิตหดหู่ ดุจนำ้ที่ถูกจอกแหนปกคลุม แสงของ
อาทิตย์ย่อมสาดส่องไม่ถึงนำ้ฉะนั้น ) จึงนำจิตหลังความตายลงสู่ทุคติอบาย
ภูมิเป็นเปรตชนิดหนึ่ง โดยไม่มีโอกาสรอรับบุญความดีจากผู้อื่นที่ส่งให้ จิต
ดวงนั้นต้องจมอยู่กับความเศร้าหมองแห่งความคิด ที่มืดสนิทจนหาทางออก
แห่งแสงสว่างไม่ได้ จิตดวงนั้นต้องรอวันเวลาจนกว่าจิตดวงนั้นจะสำนึกแห่ง
จิตตนเองได้ นั้นแหละถึงจะไปสู่ภพภูมิที่สูงขึ้น และสามารถรับบุญความดี
เพิ่มเติมเสริมแต่งจิตจากผู้อื่นที่ส่งให้ต่อไป...และไปสู่สวรรค์ชั้นใดชั้นหนึ่ง...


ระดับ 2 ความเศร้าหมองแห่งจิตระดับกลาง รับผลในทุคติอบายภูมิ รอการ
ตัดสินบุญ บาปยังสำนักท่านพยายมราช จนกว่าจะมีการไต่สวนจิตเพื่อหา
ความดีอยู่นั้น ถ้ามีญาติส่งบุญความดีสูงๆให้ เช่นบุญที่เกิดจากการภาวนา
พระนามของพระพุทธเจ้า พระองค์ใดพระองค์หนึ่ง หรือบุญที่ออกจากการนั่ง
สมาธิ ( ระดับอุปจารฌานเป็นขั้นตำ่ )ใหม่ๆ แล้วตั้งจิตส่งบุญความดีให้ ผู้ที่ฆ่า
ตัวตายที่มีจิตเศร้าหมองในระดับนี้จะสามารถรับบุญความดีไปสู่สวรรค์ชั้นใด
ชั้นหนึ่งต่อไป...


ระดับ 3 จิตเศร้าหมองระดับเล็กน้อย จะได้รับความทุกขเวทนาเป็นจิตของ
สัมภเวสี ประมาณ 3-5 วัน ก็มีสิทธิ์รับบุญความดีจากจิตมนุษย์ผู้มีความดีได้
ทั้งที่เป็นญาติและมิใช่ญาติที่มีดวงความดี มีความสามารถที่จะส่งบุญความดี
ฉุดช่วยไปสู่สวรรค์ชั้นใดชั้นหนึ่งได้ รวมทั้งสามารถรับบุญความดีจากญาติที่
มีสติปัญญาฉลาด ในการทำบุญให้ทานในเขตพุทธศาสนา ส่งบุญที่มีความดี
สูงส่งให้ได้ เช่นบุญที่เกิดจากการถวายสังฆทานแด่หมู่สงฆ์ที่ปฏิบัติดีปฏิบัติ
ชอบเท่านั้น , บุญเกิดจากการบวชพระภิกษุเพื่อเข้าสู่เส้นทางแห่งการปฏิบัติดี
เท่านั้น , บุญเกิดจากการสร้างพระพุทธรูป ( หน้าตัก 3 นิ้วขึ้นไป จนถึง 35
นิ้ว )...ถวายเป็นรูปเปรียบความดีพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ( ตั้งจิตอธิษฐานถวาย
เป็นพระประธานไว้ในโลกในจักรวาล ) แล้วตั้งจิตส่งบุญที่ได้รับอานิสงส์นั้น
ส่งให้เฉพาะโดยตรงถึงผู้ที่ฆ่าตัวตายทันที ก็จะฉุดช่วยไปสู่สุคติภูมิสวรรค์ชั้น
ใดชั้นหนึ่งต่อไป...


ทั้ง 3 ระดับจิตความเศร้าหมองนี้ ถ้ามีกรรมอื่นๆ ผสมเช่น กรรมฆ่าคนฆ่า
สัตว์อื่นให้ต้องตาย หรือให้ได้รับความลำบาก ทุกข์ทรมาน หรือคดโกง
หลอกลวง ลักโขมย ปล้น ฆ่าผู้อื่น ถ้าผู้ฆ่าตัวตายต้องมีกรรมร่วมเหล่านี้เข้า
ไปผสม รวมกับจิตใจที่เศร้าหมองจากการคิดฆ่าตัวตาย...มีสิทธิ์ตกนรกขุม
อื่นๆต่อไป...


และสำหรับมนุษย์ผู้มีจิตยึดมั่น...มั่นคงในความดีอยู่แล้ว แต่มีกรรมอุปฆาตมา
ตัดรอนชีวิต ทำให้จิตคิดเบื่อหน่่ายอยากตายจากโลกนี้...แล้วฆ่าตัวตายด้วย
วิธีใดวิธีหนึ่งสำเร็จสมประสงค์ จากจิตที่มิได้เศร้าหมองเพราะมีความทุกข์ใด
ใด เป็นเหตุ จิตผู้ฆ่าตัวตายประเภทนี้ สามารถนำจิตหลังความตายไปสู่สุคติ
ภูมิ...สวรรค์ชั้นใดชั้นหนึ่งได้...

( จาก " ถาม - ตอบ ปัญหากับท่าน ช ฉบับที่ 14 " )
_____________________________

โปรดใช้วิจารณญานนะครับ

ผู้ใดมีข้อสงสัยหรือต้องการทราบรายละเอียดเพิ่มเติม สามารถเข้าไปดูได้
ที่ ท่าน ช นิพพานชาตินี้กันเถอะ : นิพพานชาตินี้เท่านั้น
และ นิพพานชาตินี้กันเถอะ

 

ได้ความรู้มากเลยครับ ขอบคุณเจ้าของกระทู้ด้วยครับ

 

ขออนุโมทนา กับท่านเจ้าของกระทู้ ด้วยค่ะ ที่นำเรื่องนี้มาให้ความรู้




" ขอให้ท่าน จขกท. จงเจริญในธรรมยิ่งๆขึ้นไปนะคะ สาธุ "

 

กำลังอยากทราบเรื่องนี้อยู่พอดี ตัวดิฉันเองไม่คิดจะฆ่าตัวตาย แต่คิดอยากตาย และพยามปลีกตัว ออกหากจากการสังสรรค์รื่นเริงทุกกรณี เพราะ เวลาเข้าไปอยู่ในจุดนั้น คนอื่นอาจจะมีความสขแต่ดิฉันกลับเศร้า เพราะคิดถึงคนรักที่ตายจากไป ซึ่งดิฉันเชื่อว่าถ้าวิญญาณเขาไม่โดนกฏแห่งกรรม ตีกรอบให้ไม่ให้มาหาดิฉันได้ หรือ นึกถึงดิฉันได้ แต่หากเป็นจากจิตมโณสำนึกของเขาเองแล้ว ดิฉันเชื่อว่าเขาต้องไม่อยากไปไหน และมาวนเวียนอยู่กับเราเพราะว่า เขาพูดเองว่า ถ้าตายก็จะมาอยู่ด้วย

 

รู้สึกเห็นใจท่าน DuchessFidgette ที่ต้องเศร้าเพราะคนที่ท่านรักต้องจากไป
ผมเองก็เคยเศร้าทำนองเดียวกับท่าน แต่ต่อมาผมก็คิดว่าถ้าผมยังผูกตัวเอง
อยู่กับความเศร้า คนที่จากไปแล้วเมื่อรับรู้ได้..เขาคงไม่มีความสุขที่รู้ว่าเรายัง
เศร้าและไม่มีความสุข ผมหวังให้เขามีความสุข จึงยอมรับความจริงว่า เป็น
ธรรมดาอยู่เองที่ว่าเมื่อมีพบก็ต้องมีพรากจาก แต่ละดวงจิตต่างก็มีวิถี และ
มีกรรมเป็นของตน ไหนๆก็อยู่กันคนละภพแล้ว สู้ปลดปล่อยทั้งจิตเราและจิต
เขาให้เป็นอิสระดีกว่า

ปลดปล่อยจิตเราออกจากความเศร้า ความอาลัยทั้งหมด เพราะจิตที่เศร้า
ที่หมองนั้นไม่เป็นคุณกับเรา เราและเขาได้มีโอกาสมาเจอกันถึงแม้จะเป็นเพียง
ระยะเวลาสั้นๆก็ดีพอแล้ว เพราะเรากับเขาสร้างกันมาแค่นี้ ควรพอใจแล้ว

ปลดปล่อยจิตของเขาไม่ให้ต้องมาห่วงอาลัยในเรา ให้เขาได้ไปตามคติกรรม
ของเขาได้อย่างอิสระ

เมื่อปล่อย เมื่อวางลงได้แล้ว ผมก็ตั้งต้นชีวิตที่เหลืออยู่ให้มองไปข้างหน้า
ไม่จมอยู่กับอดีต ตามดูตามรู้จิตของตนและพยายามอบรมจิตตนให้เบิกบาน
ผ่องแผ้วในทุกปัจจุบันขณะให้ได้ ( ทำได้บ้าง ไม่ได้บ้าง ก็พยายามไปเรื่อยๆ
ครับ หุ หุ..) แล้วก็ระลึกถึงคำสอนของพระพุทธองค์เสมอๆที่ว่า
" สิ่งทั้งหลายทั้งปวงไม่ควรยึดมั่นถือมั่น " ตัวเองมีหน้าที่อะไรก็ทำไป
ทำอย่างเต็มกำลังความสามารถ แต่ไม่ยึดติด

ชีวิตของแต่ละคนบนโลกนี้ จริงๆแล้วไม่มากเลย เอาเวลาทุกๆวินาทีมายัง
ประโยชน์แก่จิตตนให้เจริญงอกงามยิ่งๆขึ้นไปดีกว่าครับ

นำมาเล่าสู่กันฟัง หากท่านใดไม่ชอบ ผมก็ขออภัยนะครับ

นิพพานชาตินี้กันเถอะ

 

เศษกรรมอะไร ทำไมผมถึงอยากฆ่าตัวตาย เพราะอะไรกัน