สดๆ

เวลาประมาณ 3-4โมงเย็น 25/10/10

เรานอนอยู่บนเตียงใน ร.พ ได้ม่อยหลับ พอรู้สึกตัวตื่นและจะลุกขึ้น อย่างแรกเวลาคนเราลุกก็ต้องยกหัวขึ้นก่อน แต่พอเริ่มยกหัวขึ้น ระหว่างที่ขยับได้ยินเสียงร่างกายเราวืัดๆ...แกระๆ... เสียงเหมือนประมาณนี้แหละค่ะ รู้สึกว่าไม่ปรกติแล้วจึงลองขยับแขนปรากฎว่าเราขยับ แต่ร่างเรายังนิ่ง ตกใจมากคิดว่านี่เราเป็นอะไร เราออกจากร่างเหรอ!!! ด้วยความตกใจกลัวว่าถ้าลุกออกไปแล้วจะกลับร่างไม่ได้จึงทิ้งหัวลงคืน จากนั้นยังรู้สึกไม่ปรกติจึงลองหลับตาแล้วลืมตาอีก ปรากฎว่าปรกติแต่ยังตกใจอยู่ และลำเลียงเหตุการณ์ว่าเราฝันหรือเปล่า แต่ถ้าฝันทำไมเสียงนางพยาบาลที่คุยกันอยู่ข้างนอกเรายังได้ยินเขาคุยกันอยู่ต่อเนื่อง จึงคิดว่าความตายคงเป็นเช่นนี้เอง และใกล้เราอยู่แค่นี้เองสามัญชนทั่วไปไม่รู้ล่วงหน้าได้แต่เมื่อมันมาถึงก็ไม่สามารถควบคุมได้ หากหมดบุญแล้วคงกลับคืนร่างไม่ได้

ดังนั้นตอนมีชีวิตอยู่ควรทำแต่ความดี เมื่อวันนั้นของเรามาถึงจะได้ไม่เสียใจและไม่เสียดาย เพราะวันเวลาไม่สามารถย้อนกลับได้ แต่เราสามารถทำวันนี้ให้ดีได้

 

เราทุกคนไม่ควรประมาท

ชีวิตมีค่ามากนะครับ

ให้ระลึกถึงความตายไว้เสมอ

จะได้ไม่ประมาท

 

บางทีร่างกายยังไม่พร้อมนะ
เวลาตื่น ควรกลอกตาก่อนเป็นลำดับแรก
จากนั้นก็ขยับตัวพลิกซ้ายพลิกขวาบิดลำตัว ให้เส้นเอ็นตื่นตัว
แล้วค่อยกลับมาในท่าลุก
ขึ้นกับว่าคุณลุกอย่างไร

สำหรับผมใช้กล้ามท้องดึงลำตัวท่อนบนขึ้นมาจากท่านอนหงาย

 

โห............ขนาดนั้นเลยเหรอ

 

อันนี้เล่าเพียงเนื้อๆ ค่ะ เพราะคอมพิมพ์ไทยไม่ได้ ต้องเข้าพิมพ์ไทยออนไลน์แล้วย้ายมาใส่อีกที เป็็นความจริงทุกประการ แล้วก็ได้ยินทุกอย่างที่คนข้างนอกคุยกัน ช่วงที่ลืมตาแล้วรู้ว่าผิดปกตินี้ก็ได้มองดูห้องและแน่ใจแล้ว...

ถ้าเราระลึกความตายไว้เสมอว่าวันนี้เราจะตาย เราก็ควรรีบเร่งสร้างความดี ละความชั่ว ไม่ประมาท

ถ้าใครอยากรู้ลองปฏิบัติดูแล้วท่านจะไม่ลังเลสงสัยอีกต่อไป เพียงแต่ผู้เขียนเองยังปฏิบัติไม่ปะติดปะต่อ เวลาเห็นหรือสัมผัสอะไรจึงเกิดความตื่น ตกใจอยู่บ้าง แต่น้อยลงมาก นี่เองจึงเป็นเหตุให้คิดได้ว่าทำไมนักปฏิบัติหลายๆ่ท่านจึงให้กำหนดรู้ในปัจจุบันเป็นหลัก เพราะเวลามีเหตุการณ์ใดๆเกิดขึ้นจะได้ไม่ตื่นตระหนก ในเบื้องต้นจะทำให้มีสติดี พูดในทางวิทยาศาสตร์สามารถแก้ไขปัญหาหรือรับสถานการณ์ได้ทันท่วงที อีกทางนึงคือทำให้ระลึกชาติและรู้กรรมได้ เรามือใหม่เอาแค่นี้ให้ได้ก่อนเป็นดี

 

ผมก็เคยเป็นครับ ประมาณ 3 ครั้งได้ละ
มันจะแบบว่าได้ยินเสียง หวีด ๆ ขนลุกทั้งตัว และปวดกระดูกมากครับ
ขยับตัวแล้ว ยกหัวขึ้นแล้วรู้สึกว่าเรา ขยับแต่ในความเป็นจริงไม่ใช่ พอนึกขึ้นได้ก็ภาวะนา 'นะมะพะทะ' สักก็หายไปเอง ครั้งแรกกลัวมากๆ เพราะนอนคนเดียว
แต่พอครั้งที่ 2-3 เนี้ยพยามทดสอบว่า เราเป็นตะคิวหรือเปล่า..แต่ก็ไม่นะ ถ้ายิ่งคิดยิ่งลอง ก็ยิ่งปวดกระดูก แต่พอภาวะนาก็หายไปเอง