สมาธิมีผลต่อความจำหรือไม่

เมื่อก่อนก็สวดมนต์ก่อนนอน 2-3 บทค่ะ แต่พอมาสวดมนต์นั่งสมาธิโดยใช้เวลามากกว่าเมื่อก่อนได้ประมาณ 1 เดือนที่ผ่านมานี้ รู้สึกว่าเมื่อเวลาฝันแต่ก็จำความฝันไม่ได้ ซึ่งก่อนหน้านี้ ฝันอะไรเกิดขึ้นตื่นขึ้นมาจะจำได้เป็นส่วนใหญ่ ...ที่ตั้งกระทู้นี้เพราะไม่แน่ใจว่าเป็นผลจากการทำสมาธิรึเปล่าคะ ..ไม่ได้เสียดายหรืออยากจะจดจำความฝัน เพียงแต่รู้สึกว่า การจดจำ เปลี่ยนแปลงไปจากเมื่อก่อน เหมือนในหัวมีเรื่องให้จำน้อยลง ความเครียด ความกังวลต่าง ๆ ที่เคยเก็บ ๆ ไว้ก็น้อยลงด้วย เลยอยากจะขอความรู้จากผู้มีประสบการณ์ ขอบคุณค่ะ

 

ยิ่งมีสมาธิความจดจำก็จะดีขึ้นครับ ความจดจำนี้จะต้องเป็นในสภาพปรกตินะครับไม่ใช่ความฝัน และที่เราจดจำความฝันไม่ได้เพราะเราฝันน้อยลงหรือเปล่าอย่าสนใจในส่วนนี้เลยครับ
เจริญในธรรมครับ

 

การที่ เราเห็นรสอร่อยในการมีมิจฉาทิฏฐิ เห็นสัญญาเที่ยง เห็นสังขารเที่ยง
อันนั้น ก็เป็นผลจากเดิมที่ เป็น ปุถุชนยังไม่เคยสดับ และ ยังไม่ได้สมาทานสิกขา

แต่พอเรา สมาทานสิกขา ตั้งจิตตั้งใจ จะรู้เห็นตามความเป็นจริง ด้วยอำนาจของ
ธรรมฤทธิ์ที่เราสมาทาน แม้นจะไม่ได้ตั้งใจ หรือ ยังไม่รู้ว่า ทำไปแล้วจะได้อะไร
เพราะเลยตาเห็น

แต่ด้วย ธรรมฤทธิ์นั้น ย่อม ตีแผ่ !!! สิ่งที่เราเคย เห็นผิด ออกมา กาง แบเบอร์
อย่างหมดเปลือกให้เราได้พิจารณา

ทีนี้

สังเกตุ จิตใจในช่วง คาบลูก คาบดอก

จิตมันยัง หิวอารมณ์ ยังเพลินในรสอร่อย ยังให้ความสำคัญว่า นั่นคือเรา นั่นคือของๆเรา

มันจะ มีออกมาเรื่อยๆ เวลาที่ สำคัญว่า กำลังสูญเสียอะไรไป หรือ ได้อะไรมา

เน้นนะว่า มีส่วนสำคัญในการรู้สึกว่า " ได้อะไรมา " ตรงนี้ด้วย ทั้งสองอย่างล้วน
แต่เป็น มิจฉาทิฏฐิ สุดโต่งสองข้าง

ธรรมฤทธิ์ ไม่ใช่สมาทานเพื่อให้ได้อะไรมา หรือ เสียอะไรไป

ธรรมฤทธิ์ มีกิจเดียว คือ ตีแผ่ความเป็นจริง ให้ ผู้ภาวนา มีปฏิภาณ เอาปัญญา
อันยิ่งของตน พิจารณาลงไปให้เป็น ไตรลักษณ์

แล้วทั้งส่วนที่เสียไป หรือ ส่วนที่ได้มา ก็จะ ร่อนออก ไม่ติดไม่ข้อง และ ไม่ใช่ว่า
มันหายไปไหน มันก็วนเวียนอยู่ในส่วน ขันธ์5 นั่นแหละ แต่ ปัญญาญาณในการ
เข้าใจผิดว่า ขันธ์5 คือตน ขันธ์5 คือของๆ ตน มันจะ ตื้นเข้ามา จนเห็นชัด

พอเห็นชัด รู้ชัด ก็จะอยู่ที่การ น้อมจิตยอมรับการเห็น ซึ่ง ตรงนี้เป็นเรื่อง ของจิต
เรื่องของ ธรรมฤทธิ์อีก ไม่ใช่เพราะ เรา เขา หรือ ใคร หน้าไหน แต่อย่างใด

 

เห็นด้วยกับคุณ ฐสิษฐ์929 ครับ

เสริมอีกนิด คือ ถ้าอยากให้จดจำความฝันได้ ในขณะหลับนอนควรมีสติเข้าสู่ความหลับ(อาจใช้บทบริกรรมภาวนาควบไปด้วยก็ได้)
ไม่เพียงจดจำความฝันได้เมื่อเวลาตื่นแล้ว ยังเป็นการเจริญสมาธิช่วยให้จิตสงบได้เร็ว และยังสามารถขยายผลเชิงวิปัสสนาได้อีกด้วยครับ

 

จะบอกว่า โดน มาร กิเลส หลอกแล้วละ จขกท

คือ มันดิ้นหาทางได้ก็เลยมาลงตรงนี้ละครับ มาหลอก ออกทางนี้แทน

เรื่อง ฝันแล้วจำไม่ได้ แนะนำว่า อย่าไปสนใจครับ

หรือ ถ้าต้องการที่จะ ฝัน แล้ว จะให้จำได้ว่าฝันอะไร ให้ทำตามนี้นะครับวิธีนึงลองทำดูนะ

ตอนที่ฝันอยู่ ถ้ามีสติอยู่ ให้บังคับตัวเองให้ตื่นตอนที่ฝันอยู่ครับ แล้วจะจำได้ครับ

วิธีอื่นๆก็มี เช่น ฝันอยู่ รู้ตัวว่าฝันอยู่ ก็ให้ตั้งสติจดจำเอาไว้ให้ดีๆจนกว่าจะตื่น ก็ทำได้เหมือนกันครับ

.

ละก็สาเหตุอีกอย่างคือ บางเรื่อง จิต มันแสดงให้เห็นตอนฝัน เท่านั้น ไม่ต้องการให้รู้เวลาตื่น ตอนฝันอยู่นี่ รู้ไปหมด แต่พอจะตื่นเท่านั้นละ ตื่นปุบลืมปับทันที อยากจะบอกว่าเป็นเรื่องปรกติ ครับ อาการเหมือนนึกอะไรแล้ว นึกไม่ออก ประมานนั้นเลย


ถ้า จขกท. จะถามว่าเป็นผลจากการ ปฏิบัติ นั่งสมาธิ หรือป่าว ทำสมาธิแล้วเป็นแบบนี้ ผมก็ขอบอกว่า

ทำสมาธิ เป็น กุศลกรรม ฝ่าย บุญ ความดี ครับ ดังนั้น สร้างกรรมดี กุศลกรรม ไม่มีโทษหรอกนะครับ สบายใจได้ครับ

.
.

.

 

เป็นเรื่องปกตินะจ๊ะ
เพราะการปฏิบัติเพื่อให้รู้ แต่ความจริง สิ่งไหนไม่จริง มันก็ไม่เก็บเอาไว้หรอกครับ
ดังที่ว่าการปฏิบัติธรรมเพื่อชำระกิเลส ส่วนเกิน ออกไป ดังนั้นการลืม ไม่จดจำ ก็เป็นส่วนหนึ่งของการปฏิบัตินะจ๊ะ เพราะสิ่งไหนที่ไม่ไช่ปัญญา เขาจะไม่จดจำของเขาเอง
มีนเป็นกระบวนการชำระ สะสางเพื่อ ความสะอาด นะจ๊ะ

 

การปฏิบัติธรรม เป็นความต้องการเพื่อหลุดพ้น สมมุติบัญญัติที่ไม่จริง นั่นเอง
กิเลสตัณหา คือ สมมุติบัญญัติที่ไม่เทียง ไม่จริง ไร้สาระ เป็นภาระรุงรัง
ดังนั้น การปฏิบัติธรรมเพื่อให้เกิดปัญญา คัดเอาสิ่งที่ไม่ต้องการนี้ออกไป นะจ๊ะ

 

อย่างไรก็ตาม ขอบคุณทุกความเห็นและการแนะนำนะคะ แต่ตามที่เรียนแจ้งไปตามกระทู้หัวเรื่องว่า สมาิธิมีผลต่อความจำหรือไม่ ซึ่งไม่เฉพาะความจำในเรื่องความฝัน แต่ยังหมายถึงเรื่องราวต่าง ๆ ในชีวิตประจำวันที่รู้สึกว่า สมองจะไม่ได้จดจำเรื่องราวอะไรเยอะ ๆ เหมือนเมื่อก่อน ซึ่งมีผลทำให้ความเครียด กังวลน้อยลง และความฝันที่จำไม่ได้นี่ก็รู้สึกดีกว่าตื่นมาแล้วจำได้ค่ะ เพราะสมองจะปรอดโปร่งกว่า ดังที่แจ้งไปว่าไม่ได้ต้องการจะจำความฝันได้ค่ะ เพียงแต่ต้องการทราบว่า สิ่งเหล่านี้นั้น เป็นผลของสมาิธิหรือไม่ คือ อยากทราบว่า สมาธิจะส่งผลต่อสมองในด้านความจำหรือไม่นั่นเอง เผื่อบางท่านอาจจะทราบผลการวิจัยทางวิทยาศาสตร์เกี่ยวกับเรื่องนี้ ที่นักวิทยาศาสตร์ได้ทำการวิจัยถึงสมองของมนุษย์ในแง่ของผลกระทบต่าง ๆ

ขอบคุณคุณวงกลมจุดด้วยค่ะ สำหรับความเห็น เพราะอาจจะมีส่วนอย่างมากที่จิตจะตัด หรือ ขจัดเรื่องราวที่ไม่จำเป็นออกไปเอง ซึ่งก็เป็นผลส่วนหนึ่งจากการทำสมาธิ

 

ถ้าในแง่ วิทยาศาสตร์

สมองของ ปุถุชนไม่เคยสดับธรรม ไม่เคยอบรมจิต จะใช้ สมองส่วนกลาง

สมองส่วนกลางนั้น หากยิ่งใช้ ก็จะยิ่ง retrive ข้อมูลที่ คล้ายเดิม ได้เร็ว
ยิ่งใช้มาก ก็จะยิ่ง ใกล้เคียง ข้อมูลเดิมมาก แต่ จะไม่ใช่ ข้อมูลเดิม จาก
หน่วยเซลเดิม เพราะ เส้นประสาทของสมองส่วนกลาง เวลา ใช้ จะเกิด
การค้างของสัญญาณ ทำให้ต้องไปใช้เส้นสายอื่น ที่มี รูป หรือ นามรูป ที่
ใกล้เคียงกัน ยิ่งใช้ จำนวนเส้นประสาทเดิมก็จะ เผาไหม้ มีเขม่า มีความ
มึน ตกค้างในสมอง ส่วนหนึ่ง แต่ เขาก็ว่ากันว่า หากมันหมด มันจะไปใช้
อันใหม่ทีว่าง ซึ่งมีมากมหาศาล ( ในทางวิทย์ คนเราใช้ สมองเพียง 5%)
ที่เหลือคือ ไขมันที่ไม่ได้ใช้ประโยชน์อะไร

แต่ถ้ามีการฝึกสมาธิ สมองจะย้ายการทำงานมายัง สมองส่วนหน้า ซึ่งสมอง
ส่วนหน้าทางแพทย์จะกล่าวว่า ไม่ใช่หน่วยความจำ และ เรียกว่าเป็น "ส่วนการ
หยั่งรู้ " คือ เขาไม่เห็นการ ลั่น ของเส้นไฟฟ้าของเส้นประสาท รู้แต่มันสว่าง
วาบรวมๆ แล้วก็หายไปเลย ไม่มีการตกค้าง

ซึ่งก็พอ จะสนับสนุน เรื่องการ ใช้ปัญญาตามปัจจัย หมดเหตุก็ สละปัญญา
นั้น ไม่ต้อง จดจำไว้ เป็นเพียง การอาศัย ระลึก เป็นคราวๆ

อย่างไรก็ดี

การที่เอา ธรรมะ ไป ปะปน กับ สรีระ จัดเป็นเรื่อง เดียรถีย์วิชชา ไม่ใช่ ธรรมะ

เพราะ ธรรมะ จะต้องพิจารณาให้พ้น การเห็น สรีระ เป็นเรา สรีระเป็นจิต เนืองๆ

ถ้าไปพิจารณา สรีระเป็นจิต สรีระเป็นเรา จะผลิก แบบ นักอภิธรรมบางจำพวก
ที่ไปเข้าใจเชิง วิทยศาสตร์มากเกินไป ....กลายเป็นพวก หลงไหลการทำกาละ
คือ คิดว่า ตายก็คงจบ หากยังไม่ตาย ก็ ทำดี พูดเป็นต่อยหอย จนกว่าจะตาย

 

สมาธิ คือ สติที่แน่วแน่ การดำรงสติอยู่ยิ่งนานเท่าไร ยิ่งรู้ตัวทุกขณะเท่านั้น
คิดดูสิ หากขาดสติจะฟังอะไรก็ไม่รู้เรื่อง เขาพูดเสร็จแล้ว ยัง "หา...ไรนะ"
เพราะขาดสมาธินั่นเอง

นักเรียนที่สมาธิดี นั่งฟังครูตลอดเวลา ย่อมได้เนื้อหามากกว่าคนที่สติเลื่อนลอย
ไม่มีสมาธิ และเรียนก็ไม่ดี ได้เนื้อหาน้อย น่าจะเป็นเหตุผลที่สมควร นะครับ

 

สมาธิมีผลต่อความจำหรือไม่

+++ สมาธิ คือ ความตั้งมั่น หากตั้งอยู่กับความจำ ก็ย่อมจำได้ หากไม่ตั้งอยู่กับความจำ มันก็จะไม่ใส่ใจจำ ดังนั้นสิ่งที่สำคัญที่สุดที่ผู้ฝึกจะต้องตอบคำถามให้ได้ก่อน คือ สมาธิของผู้ถาม ตั้งมั่น "อยู่" ตรงไหน นะครับ

 

ปกติที่ทำบ่อยคือการสวดมนต์ ช่วงนี้ก็กำลังศึกษาการทำสมาธิ ยังเป็นเพียงผู้เริ่มฝึก ทุกวันนี้ฝึกไปตามการอ่านจากหนังสือบ้าง จากการฟังคลิปแนะแนวบ้าง ในส่วนของการจดจำของจขกท.นั้น จะเป็นประมาณว่าคนนั้น คนนี้ พูดอย่างนั้น อย่างนี้ แล้วยังเก็บเอามาคิดมาจำ หรือจะเรียกว่าฟุ้งซ่านประมาณนั้น บางครั้งเก็บเอางานกลับมาคิดที่บ้าน ต้องคอยจำว่างานอันไหนยังไม่เสร็จ อันไหนต้องทำก่อนหลัง ซึ่งหลังจากได้ฝึกนั่งสมาิธิ การพยายามที่จะจดจำอะไรแบบนั้นก็แทบไม่ต้องพยายามแล้ว บางครั้งมันนึกขึ้นได้โดยไม่ต้องไปขุดสิ่งที่พยายามจำขึ้นมา เลยคิดไปว่าคงเป็นผลจากการนั่งสมาธิ ที่คิดว่าเป็นสิ่งดีที่จะทำให้การใช้ชีวิตในการงานปัจจุบันง่ายขึ้น การฝึกหัดในแบบของ จขกท. ก็จะเป็นแบบค่อย ๆ ก้าวเดิน สำหรับคำถามที่ว่า การทำสมาิธิมีผลต่อความจำหรือไม่ คิดว่าพอเข้าใจบ้างแล้ว ขอบคุณทุกความเห็นอีกครั้งนะคะ

 

สมาธิมีผลต่อความจำหรือไม่

ขอตอบว่า อยู่ที่ความต้องการของเรา ใช้เพื่อจำก็ใช้รูปฌาน ใช้เพื่อลืมก็ใช้อรูปฌาน