สอบถามการปฏิบัติตัว

เรียนท่านแม่ชีครับ ผมเองเกิดอุบัติเหตุ จนกระทั่งทำให้นิ้วชี้ซ้ายของตัวเองขาดหายไปทั้งนิ้ว ส่วนนิ้วกลาง และนิ้วนาง หมอรักษาให้แล้ว แต่ต้องบำบัดอีกหลายเดือน กว่านิ้วจะใช้งานได้ โดยที่ไม่มีนิ้วชี้ อยากทราบว่า
1. กรรมใดที่ทำให้ผมต้องเป็นเช่นนี้ครับ
2. ผมเองพยายามทำใจให้เป็นปกติ คิดว่าเป็นกรรมเก่าที่เคยได้ทำมา แต่บางครั้งก็ยังรู้สึกหดหู่ ไม่ค่อยกล้าสู้สังคม ควรใช้ธรรมมะข้อไหนมาช่วยดีครับ

รบกวนด้วยครับ

 

เมื่อรู้สึกหดหู่ให้เลิกคิดเลยครับ คิดว่าต้องทำอะไรดีกว่า เรื่องที่ไม่กล้าสู้
คนหน้าคนในสังคม อย่าไปกลัวเลยครับ ทุกคนล้วนสนใจแต่เรื่องของตน
เอง คุณไม่ต้องกลัวว่าเขาจะมองเราอย่างไร หรือจะมีใครมองเราบ้าง ถ้า
คุณกลัวก็ลองมองไปรอบๆ ดูว่ามีใครมองคุณบ้าง เอาที่สามรถเห็นคุณได้
ก่อน คุณจะพบเลยว่าถ้ามีคณเดินอยู่ 100 คน คนที่มองคุณอาจจะมีแค่
4- 5 คน แล้วคนเหล่านั้นเขาก็ไม่ได้สนใจเรื่องของคุณหรอกครับเขาก็สน
ใจเรื่องของตัวเอง ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนของคุณก็ตามเขาคงคิดเรื่องของคุณ
ได้ไม่กี่วินาทีหรอกครับ เพราะอย่างนี้มันไม่คุ้มหรอกครับที่จะไปกลัวสาย
ตาคนอื่น มาตอบให้ก่อนรอแม่ชีมาตอบให้ทีหลังนะครับ

 

ขอบคุณครับที่แนะนำแนวทางดี ๆ ให้ ขอบคุณจริง ๆ ครับ

 

คุณ Nongph คะ
ดิฉันก็เจออุบัติเหตุทางรถยนต์สูญเสียและเป็นมากกว่าคุณอีกนะคะดิฉันยังมีชีวิตอยู่ได้เลยค่ะ ดิฉันว่าทุกอย่างมันอยู่ที่ใจเราจะคิดไปนะคะ ถ้าเรามัวแต่คิดว่าเราด้อยกว่าคนอื่น ๆ เขาก็เหมือนกับว่าเราไปเพิ่มทุกข์ให้กับตัวเราเองเท่านั้นค่ะ สู้คุณมาให้กำลังใจตัวเองดีกว่าไหมคะว่า ถึงเราจะมีร่างกายไม่ครบเหมือนคนอื่น ๆ เขาแต่เราก็ต้องทำสิ่งต่าง ๆ ให้ได้เท่าเทียมคนอื่นเขาให้ได้ค่ะ กำลังใจจากตัวเองเป็นสิ่งสำคัญมากนะคะ กว่าดิฉันจะเดินได้ก็ใช้เวลาเข้าออกห้องผ่าตัดหลายปีเชียวค่ะ ตอนนี้ดิฉันก็ยังเดินไม่ตรงเหมือนคนอื่น ๆ เลยค่ะ ช่วงวิกฤติของชีวิตนั้นยามที่ดิฉันสับสน ยามที่ดิฉันหดหู่ท้อถอย ยามที่ดิฉันรู้สึกหมดกำลังใจ ดิฉันก็ต้องพยายามนำธรรมะมาใช้รักษาจิตใจตัวเองค่ะ สวดมนต์ทุกวันเพื่อให้ใจสงบไม่ฟุ้งซ่าน ดิฉันไม่ได้อ้อนวอนขอพรใด ๆ ในการสวดมนต์หรอกนะคะ ทำสักพักก็จะรู้สึกว่าความวุ่นวายในจิตใจน้อยลงจนสงบได้ค่ะ ทุกวันนี้ดิฉันก็ยังทำแบบนี้อยู่เลยนะคะ
คุณลองหันมาทำตามดิฉันสิคะ คนอื่นก็คือคนอื่นอย่าไปใส่ใจกับคำพูดคนอื่นมากนัก หันมาใส่ใจในจิตของเราดีกว่านะคะ ให้กำลังใจตัวเองให้ลุกขึ้นมาสู้แล้วทำสิ่งต่าง ๆ ให้ได้เท่าเทียมเขาอ่ะค่ะ
ดิฉันขอเป็นอีก 1 กำลังใจให้คุณผ่านอุปสรรคนี้ไปให้ได้เหมือนที่ดิฉันเคยผ่านมานะคะ สู้ ! สู้ !! yimm

 

ขอบคุณมาก ๆ นะครับ คุณ คนนอกสายตา
สำหรับกำลังใจที่ให้มา ผมจะทำให้ได้ครับ
บางครั้งผมเองยังยึดติดกับคำว่าเป็นเจ้านายคน อยู่ในสังคมที่ดี เมื่อเกิดเรื่องเช่นนี้ก็รู้สึกหดหู่ ท้อแท้ในบางครั้ง
แต่ตอนนี้ผมพยามยามคิดครับว่า เราต้องยอมรับความจริง และสู้มันไปให้ได้ ผมยังมี แม่ , พี่ ๆ , ภรรยา และลูกอีก 2 คน ที่เป็นกำลังใจอย่างดี
หลังเกิดเหตุการณ์ขึ้น เกือบจะทุกคืน ที่ผมได้นั่งสวดมนต์ก่อนนอนกับ ภรรยา และลูก ๆ ทั้งที่ก่อนหน้านี้เราไม่ได้ทำอะไรเช่นนี้เลย มีเพียงภรรยาผมคนเดียวที่ทำ อย่างน้อยสิ่งที่ดีก็ได้เริ่มขึ้นในชีวิตผมแล้วละครับ

ขอบคุณสำหรับกำลังใจที่ให้มาครับ สู้ๆ ( เหมือน Full house เลย เดาว่าคุณ คนนอกสายตา คงเป็แฟนหนังเรื่องนี้ด้วย )

 

ขออนุญาตเรียนตอบตามความรู้แห่งตนค่ะ...

..ความรู้ดิฉันอาจน้อย แต่ขอแบ่งปันค่ะ
ข้อหนึ่ง...ที่จะได้ยินท่านอาจารย์ตอบมาเวลาที่ตัวเองถาม กรรมอะไรทำให้เป็นเช่นนั้น เช่นนี้ หรือใครถาม(ต้องได้ยินกับหูค่ะ ชัดเจนดี) อาจจะตรงไปนิด ขออภัยนะคะ แต่ดึงสติดีค่ะ คำตอบ .... กรรมนั้น คือ กรรมประมาทค่ะ .... ก็อึ้ง แต่ได้สติคืนมาทันทีค่ะ...555
เพราะทุกเรื่องเกิดขึ้นเป็นธรรมดาค่ะ แต่สิ่งใดเกิดขึ้น สิ่งนั้นดีเสมอ..ก็ทำให้คุณได้หันกลับมาอยู่กับครอบครัวที่รักคุณ มากขึ้นไงค่ะ ลองนึกดูว่า ถ้าเรายังเหมือนเดิม จะหันกลับมาดูแลตัวเองอย่างนี้ไหม......ความรัก ความจริงใจของคนใกล้ัตัว สำคัญน้อยกว่าความรู้สึกที่มัวแต่แคร์คนอื่นหรือไม่ มองตัวเอง มองคนใกล้ชิด รอยยิ้มเค้าเหล่านั้น ยังมีความหมายกับคุณไหม หรือเพียงคุณมองเห็นตอนที่ตัวเองต้องลำบากกายเช่นนี้...ไตรตรองดูสักนิด..อย่ามัวแต่เห็นแก่ตัว จนลืมคนรอบข้างนะค่ะ .. หากคุณเป็นสุขได้ รอยยิ้มของทุกคนก็เป็นสุขค่ะ.....

เมื่อมันเกิดขึ้นแล้ว กรรมเก่า นั้นก็คือ กรรมในข้อหนึ่งนั่นล่ะคะ่ มันเป็นอดีตไปแล้ว หากคุณจะมองให้เห็นความจริงของชีวิต เพื่อจะได้ไม่ประมาทและใช้ชีวิตต่อไปได้ หันกลับมารักตัวเองอย่างแท้จริงดีกว่าค่ะ เมื่อคุณรักตัวเองเป็น คุณก็จะรักผู้อื่นเป็น แต่สิ่งสำคัญกว่านั้น คุณได้มีโอกาสเห็นและเรียนรู้ความทุกข์จากเหตุการณ์จริง น่าจะตอบโจทย์ชีวิตได้นะคะ ว่า เวลามีชีวิตของเราเป็นสิ่งมีค่า การได้กลับมานั้นมีคุณค่าอย่างไร ... รีบสร้างบุญ กุศลเถอะค่ะ ..ทำสิ่งดี ๆ ให้เกิดขึ้นร่วมกันในครอบครัว เป็นการช่วยเหลือกันและกันเพื่อเริ่มก้าวสู่ความพ้นทุกข์อย่างแท้จริงด้วย เพราะท้ายที่สุดที่พึ่งสุดท้าย คือ ตัวเราเองค่ะ...

มีคำสอนท่านอาจารย์มาฝากค่ะ...ชีวิตนี้สั้นนัก ความรักผิด ๆ ยิ่งสั้นกว่า
....พยายามทำค่ะ กะสือน้อยเองก็กำลังพยายามเรียนรู้และปฏิบัติค่ะ ดีค่ะที่คุณรู้ตัว รับรู้ได้ แต่ไม่รู้สึกนะคะ....ท่านอาจารย์จะมีคำหนึ่งที่บอกกล่าวย้ำเตือนเสมอค่ะ ........ เห็นทุกข์ รู้ทุกข์ แต่ไม่ทุกข์กันนะคะ...คนที่ไม่มีโอกาสได้เจอจะยังประมาทอีกมากคะ่....(y)

กล่าวมายาวละ.........สรุป กรรมนั้น คือ กรรมประมาท และเป็นกรรมเก่าที่ได้ทำมานั่นเอง และธรรมะที่แนะนำ คือ ตนเป็นที่พึ่งแห่งตนค่ะ เพราะต้องทำตนเองให้ยอมรับและอยู่กับความเป็นจริงให้ได้จ้า.........

ก็ว่ากันไป ตามแบบฉบับเจ้ากะสือน้อย จอมซน คนแรง...หากรุนแรงไปต่อการรับรู้ ขออภัยและอโหสิกรรมไว้ ณ โอกาสนี้ด้วยนะคะ

สุดท้ายนี้ ...... ขอให้ใช้หลักจิตวิทยาที่เริ่มด้วยแรงศรัทธาที่มีในตัวตนก่อนนะคะ.......ในหลักธรรม ก็มี ความศรัทธา ค่ะ
สู้ สู้นะคะ... สู้กับจิตตนนั่นละค่ะ ไม่ได้ให้ออกรบหรือเอาชนะใคร เอาชนะใจตนเองให้ได้นะจ๊ะ......ใจตนนั่นแหละ คือมารร้ายที่สุด

..............................วี๊ด วิ้ว กะสือน้อย หายตัว......สาธุจ้า

 

ยินดีและรู้สึกดีใจด้วยนะคะที่คุณน้อมรับคำแนะนำ

คุณยังดีที่ยังมีคนอันเป็นที่รักอยู่รอบข้าง สำหรับดิฉันแล้วตอนเกิดอุบัติเหตุสามีเสียชีวิตทันที
ลูกชายคนเล็กกระโหลกทิ่มเนื้อสมองทำให้สมองส่วนนั้นเสียต้องตัดออกแล้วเขาก็เป็นเจ้าชายนิทราต่อมาอีก 5 ปีค่ะ
ส่วนลูกชายคนโตตอนนั้นก็เพิ่งจะอายุ 9 ขวบเอง เขาเป็นคนเดียวที่บาดเจ็บน้อยที่สุด
ส่วนดิฉันนอนแบบไร้ชีวิตอยู่เกือบครึ่งปีได้มั้งคะรอดมาได้นี่ก็ปาฏิหารย์เหลือเกินแล้วค่ะ
ตอนที่ดิฉันรู้ตัวทุกคนก็ไม่บอกว่าสามีเสียชีวิต ทุกคนพยายามปิดกันหมด ตอนจะกลับไปพักฝื้นที่บ้านหัวหน้าฝ่ายก็ค่อย ๆ เริ่มบอก
ตอนนั้นดิฉันสติแตกไปเลยค่ะ กว่าจะพยายามนำสติมาใส่ตัวเองได้ก็ใช้วิธีทำแบบคุณและครอบครัวแหร๊ะค่ะ
พยายามสวดมนต์ พยายามดึงสติกลับมาไม่ให้กระเจิงไป ไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ เลยนะคะที่ต้องทำด้วยตัวเองคนเดียว
เดินก็ไม่ได้ เครียดมาก ๆ เลยค่ะ อยู่บ้านคนเดียวสมองก็ทำงานหนักคิดมากจนต้องขอให้หัวหน้าฝ่ายมารับไปนั่งที่ทำงาน
เพราะอย่างน้อยเจอผู้คนเยอะ ๆ จิตเราจะได้ไม่ว่างมากนัก ไม่งั้นดิฉันอาจจะไม่ได้อยู่คุยกับคุณแล้วก็ได้นะคะ
ผู้คนรอบข้างนอกจากลูกที่ยังเล็กแล้วก็มีแต่คนที่ทำงานและข้าง ๆ บ้านเท่านั้นเองค่ะ

ดิฉันต้องทำตัวให้เข้มแข็ง ไม่เคยรู้องไห้ให้ลูกเห็นเลย(แต่แอบร้องตอนอยู่คนเดียว)ต้องพยายามเป็นตัวอย่างที่ดีให้ลูกเห็น
เพราะกลัวว่าถ้าลูกเห็นแม่ท้อถอย ลูกก็จะไม่มีกำลังใจที่จะก้าวเดินต่อไปในวันข้างหน้า
ตอนนี้ดิฉันก็อยู่กัน 2 คนเท่านั้น เห็นไหมคะว่าเรื่องของคุณน่ะไม่ใช่เรื่องใหญ่เลยถ้าเทียบกับของดิฉัน

ล่าสุดดิฉันเพิ่งจะเข้ารับการผ่าตัดที่สะโพกครั้งที่เท่าไรก็ไม่ทราบเมื่อปี 51 นี่เองค่ะ คุณยังดีกว่าดิฉันมากมาย
รู้เรื่องของดิฉันอย่างนี้แล้วถ้าคุณไม่ลุกขึ้นมาสู้แล้วล่ะก็ ...น่าเสียดายความเป็นผู้ชาย น่าเสียดายตัวอย่างผู้นำที่ดีให้ลูก ๆ คุณนะคะ

ขอบุญกุศลที่ดิฉันสร้างทำมาและที่คุณกับครอบครัวสร้างทำอำนวยพรให้คุณและครอบครัวผ่านพ้นสิ่งร้าย ๆ ไปได้ด้วยดีนะคะ

 

ขออนุญาตนำเรื่องราวชีวิตนี้ ถ่ายทอดออกสู่สาธารณชนทางสถานีวิทยุคลื่นสีขาว ของทิพยสถานธรรมได้ไหมคะ.... จะได้เป็นวิทยาทานสร้างกำลังใจให้กับอีกหลากหลายชีวิตที่ท้ออยู่ในขณะนี้ ... รายการจังหวะชีวิตคิดบวกค่ะ .. วันพุธที่จะถึงนี้ 2 ก.พ. เป็นเรื่อง ความฝันตอนที่ 2 ค่ะ .....เป็นความฝันที่สร้างจากความคิดเพื่อมุ่งสู่เป้าหมายแห่งชีวิตค่ะ กับเรื่องราวนี้สามารถบ่งบอกถึงความฝันที่สร้างพลังชีวิตใหม่ด้วยแรงศรัทธาที่มีต่อตนเองค่ะ....รบกวนตอบกลับด้วยนะคะ......

นอกจากนี้ยังมีอีกรายการหนึ่งค่ะ ลองพิจารณาดูนะคะ จะให้นำออกรายการไหน...รายการเหมือนฝัน ค่ะ ......(อันนี้่ส่วนตัวกะสือน้อยแล้วคิดว่าใช่เลย เข้ากัน แต่รายการนี้จะเริ่มประมาณ 19 ก.พ.54ค่ะ..อาจนานไป) ...เป็นรายการที่จะนำเพื่อเป็นช่องทางช่วยเหลือคนที่เดือดร้อนจริง ๆ ค่ะ....ซึ่งเรื่องราวนี้จะช่วยสร้างกำลังใจแห่งการต่อสู้ชีวิตขึ้นมาได้ค่ะ....

แล้วแต่จะกรุณาค่ะ
........สาธุและอนุโมทนา... ยิ้ม ๆ ค่ะ ...กะสือน้อยจ้า

 

......ยังแอบมีมุข..........ให้รอยยิ้มนี้คงอยู่ตลอดไปค่ะ..

 

ขอบคุณสำหรับทุก ๆ กำลังใจที่ให้มานะครับ ตอนนี้ผมก็รู้สึกดีขึ้นเยอะ ยังมีบางครั้งเท่านั้นครับที่ออกจะหลุด ๆ ไปบ้าง แต่ก็น้อยแล้วครับ สามารถดึงตัวเองกลับมาได้

คุณ คนนอกสายตา ครับ ขอบคุณมาก ๆ ขอบคุณในน้ำใจที่มี สู้ต่อไปให้ได้เช่นกันนะครับ พรใดที่ดี ขอให้เกิดแก่คุณ คนนอกสายตา ด้วยครับ

 

คุณ kha_sur คะ

ดิฉันจะรู้สึกยินดีและเต็มใจอย่างยิ่งเชียวค่ะถ้าเรื่องของดิฉันจะเป็นอีกแรงหนึ่งจะที่ทำให้คนท้อแท้ หมดหวังมีพลังลุกขึ้นมาสู้ได้อีกค่ะ yimm

และขอกุศลที่คุณร่วมเผยแผ่อำนวยพรให้คุณและทุก ๆ ท่านที่กำลังมีทุกข์ไม่ว่าจะทางใจรึทางกาย พ้นทุกข์ในเร็ววันและพบกับความสุขกาย สุขใจในทุก ๆ วันของชีวิตที่จะดำเนินต่อไปค่ะ

 

คุณ Nongph คะ

ขอบพระคุณนะคะสำหรับพรที่ส่งกลับมา ดิฉันขอน้อมรับไว้ค่ะ
และขอแบ่งพรนี้ไปให้กับทุก ๆ ท่านที่กำลังเจอปัญหาทุกข์ใจทุกข์กายให้ผ่านพ้นไปได้ด้วยดีนะคะ

ตอนนี้ดิฉันสุขใจ สุขกายพอควรค่ะ มีสิ่งหนึ่งที่ดิฉันหวังที่จะเป็นสุขสุดท้ายในชีวิตนี้ก็คือ
สุขในการเข้าถึงธรรมะให้ได้อย่างเต็มจิตค่ะและคิดว่าน่าจะไม่นานนี้นะคะถ้าลูกชายของดิฉันพบทางเดินที่มั่นคงต่อไปในชีวิตของเขาค่ะ เราคนเป็นทั้งพ่อทั้งแม่ก็หมดห่วงแล้วค่ะ

 

ขอบคุณค่ะ แล้วจะนำจัดสรรออกรายการต่อไปค่ะ...สาธุจ้า