สำลักความดี

​

การอบรมเลี้ยงดูลูกนับว่าเป็นศิลปะอย่างหนึ่งของพ่อแม่ พ่อแม่บางคนมักบังคับให้ลูก ๆ เจริญรอยตามตนเพราะคิดว่าเป็นสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับลูก แต่หารู้ไม่ว่าทางเดินชีวิตนั้นมีหลายทาง คนที่ไม่ได้เดินตามทางเราใช่ว่าเขาจะเดินทางผิด ขอเพียงพ่อแม่ควรเรียนรู้เปิดใจรับฟังความต้องการของลูก น่าจะทำให้ครอบครัวร่มเย็นเป็นสุขทั้งสองฝ่าย

วันนี้ผู้เขียนขอนำเสนอกรณีศึกษาเป็นนักเรียนสายวิทยาศาสตร์ชั้น ม.๖/๑ คนหนึ่งซึ่งเคยเป็นครูที่ปรึกษาเมื่อครั้งเธอเรียนอยู่ชั้น ม.๓ และมีโอกาสไปเยี่ยมบ้านเธอจึงคุ้นเคยและรู้จักคุณพ่อของเธอซึ่งเป็นผู้ใฝ่ธรรมและรู้เรื่องศาสนาเป็นอย่างดี

"อาจารย์คะ พ่อหนูทำไมชอบบังคับหนู ห้ามไม่ให้หนูไปโน่นไปนี่บอกว่าเสียเวลา ไม่มีประโยชน์ ขนาดอ่านหนังสือนิยายยังไม่ให้อ่านบอกว่าไร้สาระจะให้หนูอ่านแต่หนังสือธรรมะ..."

"หนูต้องมองว่าพ่อหวังดีต่อหนู เพราะพ่อผ่านโลกมามากย่อมห่วงหนูเป็นธรรมดา อ่านหนังสือธรรมะก็ดีหนูจะได้มีปัญญาไงคะ"

"แต่มันเกินไปนี่คะอาจารย์ ละครก็ไม่ให้ดู แถมยังไม่อยากให้หนูเรียนหนังสือบอกว่า เรียนวิชาทางโลกเรียนไปก็เท่านั้นสู้เรียนวิชาทางธรรมไม่ได้ แล้วก็บังคับให้หนูไปบวชอุบาสิกา พอดีติดงานที่โรงเรียนหนูก็เลยไม่ได้ไป..."

"แล้วยังไงอีกคะ"

"อาจารย์คะ หนูรู้สึกว่าหนูกดดัน กลับบ้านทีไรก็เห็นแต่พ่อนั่งสมาธิ เปิดธรรมะดังไปทั้งบ้าน บางทีหนูก็รับไม่ได้เหมือนกันค่ะอาจารย์"

"อ้าว พ่อนั่งสมาธิฟังธรรม กับพ่อสูบบุหรี่ดื่มเหล้า ตีไก่ หนูว่าอย่างไหนดีกว่ากัน บางทีครูไปเยี่ยมบ้านนักเรียนก็เห็นพ่อเด็กอุ้มไก่ออกมาประคบประหงมคอยหยอดน้ำดูแลมัน... พ่อหนูทำอย่างนี้ก็ดีใช่ไหมคะ"

"ดีมันดีค่ะ อาจารย์ แต่ทำไมต้องจ้ำจี้จำไชกับหนูด้วย บางทีหนูก็รู้สึกเครียดค่ะอาจารย์"

"อย่างนี้พ่อหนูน่าจะไปบวช แล้วก็ไปเป็นพระมหาไปเลยดีไหม"
ผู้เขียนพยายามพูดเล่นให้เด็กผ่อนคลาย

"หนูก็ว่าอย่างนั้นแหละค่ะ อาจารย์"

ผู้เขียนพยายามปลอบโยนจนเด็กรู้สึกดีขึ้น แล้วก็จากไปเพราะหมดเวลาพักเที่ยง ผู้เขียนนึกถึงคุณพ่อของเด็กเมื่อสามปีที่แล้วที่มีโอกาสไปเยี่ยมเยียนถึงบ้าน ยังจำภาพการต้อนรับที่อบอุ่น เตรียมน้ำดื่ม ผลไม้หลากชนิดที่บรรจงหั่นเรียงใส่จานอย่างประณีตเพื่อต้อนรับแขกผู้มาเยือน สะท้อนให้เห็นความละเอียดอ่อนของผู้จัดทำซึ่งคือคุณพ่อนั่นเอง


ชายวัยห้าสิบเศษ ๆ เล่าเรื่องราวชีวิตแต่หนหลัง การต้องผจญกับโรคภัยบางอย่างที่รักษายาก จากคนที่เคยทำงานหนักหาเลี้ยงครอบครัวก็ทำไม่ได้ ได้แต่เพียงช่วยขับรถพาภรรยาไปซื้อผักที่ในเมืองเพื่อมาขายที่ตลาดนัดยามบ่าย และกลายมาเป็นแม่บ้านดูแลงานบ้านแทน เหตุนี้กระมังจึงทำให้มีเวลาว่างในการฟังธรรมะที่หลากหลาย แล้วได้มีโอกาสพิจารณาทุกข์ที่เกิดแก่ตน...
ผู้เขียนยังจำได้ว่าเราต่างสนทนาธรรมกันอย่างออกรสชาตินานเกือบชั่วโมง จนใกล้ค่ำจึงลากลับ ยังรู้สึกประทับใจไม่ลืมนับเป็นผู้ปกครองคนแรกที่มีโอกาสสนทนาธรรมด้วย


เหตุการณ์ครั้งทำให้ผู้เขียนได้ข้อสรุปอะไรบางอย่าง ชีวิตฆราวาสและบรรพชิตย่อมมีฐานที่แตกต่าง หากสุดโต่งเกินไปย่อมสร้างความทุกข์ให้กับครอบครัว สิ่งที่หวังดีกลับกลายเป็นประสงค์ร้ายโดยไม่รู้ตัว


สุดท้ายผู้เขียนก็ได้แต่คิดถึงธรรมะของพระอาจารย์ปราโมทย์ซึ่งท่านกล่าวไว้ว่า "อย่ายัดเยียดธรรมะให้กับเด็กและคนแก่" เพราะจะเป็นการสร้างความทุกข์ให้กับเขา และวันนี้ทำให้ผู้เขียนเข้าใจประโยคนี้แจ่มแจ้ง และรู้ว่าอาการ "สำลักความดี" เป็นอย่างไร

ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เน็ต​

ที่มาจาก ธรรมทิพย์ - หน้าต่างชีวิต - สำลักความดี​

 

อนุโมทนาค่ะ
เป็นกระทู้ที่น่าอ่านและมีประโยชน์มาก​

 

(k)มาสนับสนุนว่าเป็นเรื่องจริงค่ะ..
เด็ก ๆ ที่ถูกพ่อแม่ยัดเยียดสิ่งที่ชอบให้นั้น...
สิ่งที่ดีต่อตัวเขา อาจกลายเป็นสิ่งที่เด็กเกลียดฝังใจไปตลอดชีวิตเขาก็ได้..
เคยมีประสบการณ์ตรงที่คุณแม่พยายามยัดเยียดให้เราหัดหุงข้าว ทำกับข้าว เป็นแม่ศรีเรือน ไม่ต้องเรียนหนังสือสูงมากนัก เตรียมรอคนรวย ๆ มาขอไปเป็นศรีภรรยา เราแอนตี้..มาก ยิ่งรุกเร้า เรายิ่งไม่เอาเลยค่ะ สุดท้าย แม่เลิกบังคับ ไปบังคับน้องสาวคนรองแทน เขาก็ประสบความสำเร็จนะคะ แต่น้องสาวซิคะ หาความสุขแทบไม่ได้เลย...แต่งเพราะแม่..ไม่ได้มาจากพื้นฐานความรัก แต่งเพราะรวย..ช่วยอะไรไม่ได้เลย

(k)การจะให้อะไรใครคงต้องมีศิลปะ จังหวะจะโคลนนะ บางทีก็บอกยากว่าจะปฏิบัติอย่างไร เพราะแต่ละคนคงคิดไม่เหมืนกัน ทั้งนี้ ทั้งนั้นก็อยู่ที่บุญของเด็กด้วยนะคะ สุดท้าย..ก็ไปเรื่องบุญกรรมทำมาอีกแล้ว...

 

ขอบคุณคุณติงติงที่มาให้กำลังใจค่ะ

 

ขอบคุณคุณ ppojai
สำหรับความคิดเห็นและประสบการณ์ดี ๆ ที่ผู้ปกครองพึงตระหนักค่ะ
การเลี้ยงลูกที่บีบบังคับมากเกินไปมักสร้างความทุกข์ ความกดดันให้ลูก
แท้จริงลูกไม่ใช่ไม้ดัด แต่ควรเป็นไม้ที่เติบโตตามธรรมชาติโดยมีพ่อแม่คอยบำรุงรักษา

ขอบพระคุณ คุณน่านนะซี
ที่มาให้กำลังใจค่ะ