สุดท้ายสังขารของจิตเขาเป็นอยู่คืออย่างไร

อย่างไรเรียกว่าจบเรื่องจิต
หรือขอรับ
จิตตานุสติทำอย่างไรให้จบ

 

สุดท้ายสังขารของจิตเขาก็คืนสู่ธรรมชาติไป หากยังไม่คืนสู่ธรรมชาติจิตเขาก็จะเก็บเกี่ยวเอามหาภูตรูปสี่ขึ้นมาปรุงแต่งสร้างภพใหม่ชาติใหม่อยู่ร่ำไปไม่จบไม่สิ้นสักที!

จิตตานุปัสสนาสติปัฎฐาน ทำอย่างไรให้จบ?
ก็ทำให้บริบูรณ์อย่างต่อเนื่องสม่ำเสมอ เท่านี้ก็จบแล้ว!

 

เราจะรู้จักเขาได้อย่างไรหรือขอรับ
ว่าเขาต้องจบสังขาร
รู้ตอนไหนมีอาการอย่างไร
หากเราปฏิบัติหรือขอรับ

 

อ้าวเขายังมีจิตอยู่
ให้เราดูเขาอยู่สม่ำเสมอ
หากไม่มีเราแล้วหรือไม่มีเขาแล้วเราควรไปดูอะไรหรือขอรับ
เพราะดูแล้วไม่มีอะไร

 

เป็นเช่นนั้นครับ หากเราปฎิบัติถูกต้อง
เราจะรู้จักเขาได้ด้วยความเป็นกิริยาจิต(โดยไม่ดัดจริต)
และจะเข้าถึงได้ไม่ยาก(ด้วยสติเป็นธรรมเอกผุดขึ้น)
หากเข้าถึงได้ยากแสดงว่าเรายังปฎิบัติไม่ได้ผล
หรือเรียนรู้ไม่ถูกต้องนั้นเอง ขอรับ

 

ที่เข้าใจว่าไม่มีอะไรให้ดูแสดงว่าเรายังเรียนรู้ไม่ถูกต้อง นะขอรับ
นั้นเป็นเพราะว่ากิเลสมันหลบใน(อนุสัย) มันตกตะกอนอยู่
เราจึงมองไม่เห็นได้ง่ายๆ
เขาทำนองว่าเรารู้อยู่ว่ายังมีกิเลส แต่มองไม่เห็น เพราะว่าเรายังดูไม่ออก

หากเรารู้และดูออกอย่างถูกต้องจริงๆแล้ว ผลที่ได้ตามมาก็คือ(ยังไม่ใช้ผลสุดท้าย)
"ความแจ่มใสเข้ามาแทนที่ความสงสัย"
จากนั้นต่อไปก็เป็นเรื่องที่รู้ได้เฉพาะตนแล้วนะขอรับ

 

ความแจ่มใสนี้อยู่ตรงไหนหรือขอรับ
เขาอาศัยอะไรอยู่

 

แจ่มใสนี้รู้สึกแจ่มใสในขณะลืมตาหรือยืนเดินนั่งนอน
ในขณะปฏิบัติหรือขอรับ

 

อาการของจิต เจตสิก สังขาระ วิญญาณ เครื่องปรุงแต่งจิต ไม่มีอะไรไปฆ่าให้มันตายได้ครับ มันเกิดมีของมันตามธรรมชาติของมันอย่างนั้น แต่การไหลเข้ามาปรุงแต่งจิตก็ตามเหตุปัจจัย การปฏิบัติที่ถูกต้องจึงไม่ใช่การจะต้องไปเข่นฆ่า หรือบังคับสังขาระวิญญาณเหล่านั้น แต่ควรสร้างปัญญาให้เกิดเพื่อจะได้ ไม่ไปยุ่งเกี่ยวกับมัน วางมันลงซะ ปล่อยมันไปตามธรรมชาติของมัน เมื่อมันไม่มีความหมายกับจิต จิตย่อมอยู่โดยลำพังได้ เป็นจิตที่สะอาดบริสุทธิ์ได้ครับ

 

ถามว่ารู้ได้อย่างไรว่า กิเลสมีอยู่ ทั้งๆที่มองไม่เห็นตัวกิเลส
อันเป็น ศรัตรูที่น่ากลัวคือศรัตรูที่ทำร้ายเราซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพราะกิเลสมันทำร้ายเรานี่แหละจึงทำให้เรารู้ว่ามีมันอยู่ แต่ยังหาไม่เจอ จะหาให้เจอก็ต้องเอาสติกลับมาช่วยตามหา หาเจอแล้ว เอาวิปัสสนาไปตามดูที่มาที่ไป สภาวะความเป็นไปให้เห็นธรรมชาติของมัน
เมื่อเห็นธรรมชาติของมันแล้ว ปัญญาจะเกิดรู้แจ้งเอง เมื่อนั้น จิตมันเลิกสนใจเองแหละครับ มันวางของมันลงได้เองครับ ก็มันไม่เที่ยงนี่ จะไปยึดอยู่ทำไมให้ได้อะไรละครับ สาธุ

 

เราอยู่ที่จิตหรือจิตอยู่ที่เรา
เราคือจิตหรือไม่
หรือจิตคือตัวเราหรือไม่

ทำไมเมื่อเบื่อกาย
ตายไปแล้วไปไหน

อะไรไป

คำถามเดิม
เมื่อเวทนาเขาตาย

เมื่อจิตเขาตาย

ทั้งสามอย่างนี้ยังอยู่กับตัวเราหรือไม่อย่างไร
หรือเรายังอยู่กับเขาอีกหรือไม่เมื่อเขากับเราไปกันคนละทาง
คือท่านละเขาหรือเขาละท่าน
หรือหายจากกันไปอย่างใดอย่างหนึ่ง
อย่างนั้นหรือไม่
เมื่อไร
ที่ไหน
วัดเวนแววายฮูฮูมฮู้ด
ถามหมดขอรับ

 

เมื่อปัญญามันเกิดมากขึ้นแล้วเพราะปฏิบัติมามากแล้ว มันก็ไม่ต้องให้สติและจิตตามไปดูอะไรให้เหนื่อยอีกแล้ว ดูยังไงก็เหมือนเดิม ต่างกันแค่ตัวปรุงแต่ง แต่วิถีทางกระสุนวิ่งไปเหมือนกัน ตกผลึกแล้วเช่นนี้ ไม่ต้องไปชันสูตรอะไรอีกแล้ว รู้วาง รู้วางว่างอย่างเดียวจบ ครับ ว่างๆเท่านั้นครับ

 

ละปัญญาอันนั้นเสีย
และมาสร้างปัญญาของตัวเองหรือไม่อย่างไร
หากท่านไม่ละท่านได้หมดในสิ่งที่ท่านอยากจะได้
แต่ท่านจะไม่ได้สิ่งเดียวที่ท่านอยากได้หรือไม่อย่างไร
หากท่านมาทางธรรม

คนที่มีปัญญาเอาไปใช้ในทางที่ผิด
มีหมวก
มีธนูอยู่ในมือ
พระพุทธองค์ท่านกล่าวไว้อย่างไรขอรับ

 

ละเมื่อได้มาอย่างสมบุรณ์แล้ว
ไม่ใช่ละเมื่อยังไม่มีขอรับ
หรือไม่อย่างไร

 

เมื่อกายสังขารยังไม่ดับ เวทนาทั้งหลายยังเกิด สัญญา สังขาระ วิญญาณมันก็ยังเกิดของมันแต่มันละกันแล้วหย่าขาดจากกันแล้วก็ต่างคนต่างอยู่ครับ

แต่หากายสังขารดับ ไปแล้ว ก็มีสภาวะคล้ายๆกัน แค่ไม่มีรูปกายมาปรุงแต่งอายะนะมันดับไปแล้ว แต่ สัญญาเวทนา สัญญาสังขาร สัญญาวิญญาณมันก็ยังประกอบอยู่กับจิต แต่ต่างคนต่างอยู่ไม่ยุ่งเกี่ยวกันเพราะมีปัญญารู้ทันแล้ว หย่าขาดจากกันแล้วครับ ไม่ขอข้องเกี่ยวนับญาติกันอีก ครับ เช่นนี้ จิตก็ไม่ไหลไปไหนไม่โง่อีกแล้ว จึงไม่เวียนว่ายตายเกิดอีกครับ

 

เราหรือจิตที่จะต้องไม่เวียนว่ายตายเกิดอีก
เราคือจิตหรือไม่
จิตคือเราหรือไม่
จิตเขาคืออะไร
เราคืออะไร

 

เมื่อดับเวทนาได้
แล้วสังขารของจิตเป็นอย่างไร
เขายังไม่ตายดิ้นได้อย่างไร
เขาตายแล้วดิ้นไม่ได้ตายอย่างไร
เหมือนคนที่ตายไปจากร่างแต่มีอีกสิ่งหนึ่งที่หลุดออกไปจากร่างกายนี้
สิ่งที่หลุดไปนี้เรียกอะไร

 

ธรรมชาติของจิต เป็นเพียงตัวผู้รู้ มีสติคือระลึกรู้ หากไม่มีอะไรมาปรุงแต่งหรือมีการปรุงแต่งแต่ระลึกรู้ปล่อยวางไม่เข้าไปข้องเกี่ยว จิตก็จะอยู่อย่างธรรมชาติอิสระหลุดพ้นจากการเวียนว่ายเพราะไม่มีอะไรปรุงแต่งนำพาไปได้นั่นเอง

เวทนาปัจจุบันดับ เวทนาในอนาคตก็ดับ แต่สัญญาเวทนาในอดีตที่ประอบอยู่กับจิตยังไม่ดับและไม่มีวันดับ เพราะมันเป็นธรรมชาติส่วนที่ที่เกิดประกอบกับจิต แต่ถ้าหากจิตเหล่านั้น ฝึกฝนมามากพอดีแล้ว จิตย่อมรู้วางไม่ไปเกี่ยวข้องในสัญญาเวทนาเหล่านั้น ดังนั้นสัญญาเวทนาเหล่านั้น จึงแยกส่วนออกไปไม่สามารถประสานรวมกับจิตปรุงแต่งจิตได้อีก หรือจะกล่าวว่า สัญญาเวทนาเหล่านั้นดับไปก็ได้เช่นกันเพราะจิตวางลงไปหมดแล้วสติและจิตไม่ได้อาศัยอยู่กับอะไรมีเฉพาะความว่างนั่นเองครับ

เวทนาทั้งสุขทุกข์หรือไม่สุขทุกข์
สัญญาก็ดีทั้งดีไม่ดี สุขทุกข์ไม่สุขทุกข์
สังขาระก็ดีทั้งที่คิดว่าดีไม่ดีสุขไม่สุขทุกข์ไม่ทุกข์
วิญญาณก็ดีที่รู้บ้างไม่รู้บ้างรู้แจ้งในอาการบ้างไม่แจ้งบ้าง

นามทั้งหลายเจตสิกอื่นๆทั้งมวล ทั้งที่ดีไม่ดี รู้ไม่รู้ หรือกลางๆก็ดี
ล้วนปรุงแต่งจิตได้เสมอ หากสติและจิตไม่ไปเกี่ยวข้องนามอื่นใดๆอีกแล้ว สติและจิตดำรงว่างอยู่อย่างนี้มีปัญญาประกอบรู้แจ้งชัดแล้ว นามทั้หลายที่เกิดมีก็ดับไปเสมือนไม่มีเพราะสติและจิตไม่ได้เข้าไปเสพติดอะไรไม่ได้ร่วมสังวาสกับมันต่างส่วนต่างอยู่แยกกันออกไปจากจิตนั่นเอง

 

เมื่อเข้าใจแล้วรู้แล้ว ที่เหลือคือไม่ต้องคิดอะไรอีกแล้ว มีแต่เพียง
สักแต่ว่าฝึกฝนทำๆๆๆๆๆๆๆๆมันไปเรื่อยๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ให้จิตมันเกิดปล่อยวาง ว่างได้เองเป็นธรรมชาติของมันครับ

 

พระวจนะ"ภิกษุทั้งหลาย ความพอใจ ความกำหนัด ก้ดี ความเพลินก็ดี ตัรหาก็ดี มีอยู่ในรูป ในเวทนา ในสัญญา ในสังขาร ทั้งหลาย ในวิญญานใดใด พวกเธอทั้งหลาย จงละกิเลสนั้นนั้นเสีย ด้วยการทำอย่างนี้ รูป เวทนา สัญญา สังขารทั้งหลาย วิญญานนั้นนั้น จักเป็นสิ่งที่พวกเธอละได้แล้ว เป็นสิ่งที่มีมูลรากอันตัดเสียแล้ว ทำให้เหมือนตาลยอดเน่า ทำให้มีอยู่ไม่ได้ ทำให้เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้อีกต่อไป---ขนธ.สํ.17/236/375..