หลวงปู่พุธ ฐานิโย สอนภาวนา

"...นักภาวนาทั้งหลาย ในการเริ่มภาวนาในตอนต้นๆนี้ เช่น การบริกรรมภาวนา พุทโธ เป็นต้น ทำไปแล้วจิตมีวิตก วิจาร ปีติ สุข เอกัคคตา จิตสงบลงเป็นสมาธิ มีความสุขสบายเหลือล้น

พอทำจิตไปเรื่อยๆ แล้วภายหลัง จิตไม่เป็นเช่นนั้น พอกำหนดลงไปนิดหน่อยมันมีแต่ความคิด บางท่านก็เข้าใจว่าภูมิจิตภูมิใจของตัวเองเสื่อมแล้ว เมื่อก่อนนี้ภาวนาจิตสงบ แต่ขณะนี้จิตไม่สงบ จิตฟุ้งซ่าน

แต่ขอให้สังเกตให้ดี ศีลอบรมสมาธิ สมาธิอบรมปัญญา ในเมื่อศีลดี สมาธิเกิดขึ้นแล้ว สมาธิก็พลอยดีไปด้วย เรียกว่าสัมมาสมาธิ ในเมื่อสมาธิเป็นสัมมาสมาธิ เป็นอุบายให้เกิดปัญญา ดังนั้น ผู้ภาวนาซึ่งเมื่อก่อนมีจิตสงบนิ่ง ภายหลังมาทำสมาธิมากๆแล้วไม่เกิด เพียงเป็นสมาธิเพียงนิดหน่อย สงบนิดเดียวเท่านั้น แล้วก็มีแต่ความคิดเกิดขึ้นๆไม่หยุดหย่อน ก็ไปเข้าใจว่าการทำสมาธิของตนเองนั้นเสื่อมแล้ว

บางท่านก็พยายามบังคับจิตให้หยุดคิด เมื่อเกิดมีการบังคับขึ้นก็เกิดอาการปวดศีรษะ เพราะเป็นการฝืนกฎธรรมชาติที่มันจะเป็นไป เพราะฉะนั้น ขอให้ท่านพึงสังเกตให้ดี เมื่อทำจิตเป็นสมาธิเมื่อใดก็มีแต่จิตสงบนิ่งเป็นสมถะ มันก็ไม่มีความก้าวหน้า กำหนดจิตพิจารณาลงไปนิดหน่อย จิตสงบ เมื่อสงบแล้วมีความคิด อาการเช่นนี้แสดงว่าจิตกำลังก้าวหน้ากำลังอยากค้นคว้าหาความจริงในความเป็นไปของสภาวธรรม

สิ่งเหล่านี้ไม่ได้เกิดจากจิตฟุ้งซ่าน เป็นเรื่องของปัญญาที่เกิดมาจากสมาธิ เพราะเราไม่เห็นว่าจิตของเรานี้ฝึกไปได้สารพัดอย่างไม่มีขอบเขต เพราะจิตของเราไม่ได้คิดเรื่องรูป เวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณ เป็นอนิจจังทุกขังอนัตตา เราจึงสำคัญว่าจิตของเราฟุ้งซ่าน แต่แท้ที่จริง การพิจารณาธรรม รู้ธรรม เห็นธรรมนี้ ก็หมายถึงเห็นความคิด รู้ความคิดของตนนั่นเอง คือความมีสติสัมปชัญญะ

เมื่อกำหนดจิตลงไปแล้ว เกิดความคิดขึ้นมา คิดไม่หยุด เราก็ทำสติตามรู้ความคิดดังที่กล่าวแล้ว นี่แสดงว่าจิตต้องการก้าวหน้า ต้องการเดินหน้า ต้องการพิจารณาค้นคว้า ผู้ที่ปฏิบัติรู้เท่าไม่ถึงการณ์คิดว่าจิตของตัวเองฟุ้งซ่าน ก็พยายามบังคับจิตของตนเองอยู่อย่างนั้นแหละ บังคับให้มันหยุดคิด ในเมื่อบังคับแล้วมันจะไม่คิด ไม่คิดก็กลายเป็นจิตที่โง่ คำว่าสมาธิอบรมปัญญาก็ไม่เกิด เพราะฉะนั้น อย่าพยายามไปบังคับจิตให้หยุดคิด หน้าที่ของเราคือทำสติตามรู้ความคิดไป ทำสติตามรู้ไป

ความคิดนั่นแหละคือเครื่องรู้ของจิต เครื่องระลึกของสติ ความคิดเป็นฐานที่ตั้งอันมั่นคงของสติ ตราบใดที่จิตยังมีความคิด สติยังมีความระลึก สิ่งที่เราจะพึงได้จากการภาวนาคือความที่สติมีพลังแก่กล้าขึ้นจนเป็นมหาสติ เป็นสติที่มีฐานที่ตั้งอย่างมั่นคง แล้วกลายเป็นสติพละ เป็นสติที่มีพละกำลังอันเข้มแข็ง กลายเป็นสตินทรีย์ สติเป็นใหญ่ในธรรมทั้งปวง เมื่อเป็นสติพละ เป็นสตินทรีย์ เมื่อสติตัวนี้เพิ่งพลังแก่กล้าขึ้น จึงกลายเป็นสติวินโย จิตของเราจะมีสติเป็นผู้นำ แม้จะตั้งใจก็ตาม ไม่ตั้งใจก็ตาม จิตจะมีความสำนึกรู้ผิดชอบชั่วดีอยู่ตลอดเวลา ในเมื่อจิตกระทบอารมณ์อันใดขึ้นมา สติตัวนี้จะออกไปรับและพิจารณา ให้เกิดรู้เหตุรู้ผลขึ้นมา เมื่อรู้เหตุรู้ผลแล้วจิตมันก็จะปล่อยวางไปเอง..."

หลวงปู่พุธ ฐานิโย
รวมธรรมเทศนาหลวงปู่พุธ
https://youtube.com/playlist?list=PL_4BkEyJ4ugvPmcO9T_r_yNR7uf3Z9R3s

 

สาธุ มันใช่เลยกับสิ่งที่เจออยู่ กำลังเป็นสภาวะนี้เลยค่ะ อยู่ดีๆช่วงนี้เวลานั่งสมาธิแล้วจิตไม่สงบง่ายๆอย่างที่เคยทำ กำลังสับสนว่าเกิดอะไรขึ้นกับการนั่งสมาธิของตัวเองอยู่เลย เข้าใจมาตลอดว่าสมาธิเคิ่มเสื่อมถอย พยายามทั้งนั่งทั้งนอนสมาธิ ก็สงบลำบากมาก จิตมันคิดตลอด เลยไม่ค่อยได้นั่งสมาธิเลยช่วงนี้ มาดูแต่กายกับจิต

 

บทความ คล้ายๆ ที่พี่ณุลงไว้เมื่อวานป่ะคะ แต่อันนี้เคลียร์กว่า

 

ก็เหมือนกันครับ จริงๆ ให้บิ๊กแฟนต้าไปฟัง ไฟล์เต็มๆ
มาตั้งแต่กระทู้ ฟ้าแลบแล้ว ถ้าตั้งใจ ฟัง ก็ คงหาย งงและมั่นใจในแนวทางตัวเองมาขึ้น

 

เด่วกลับไปฟังใหม่ค่ะ

 

คุณแนน ถ้าเขาพลิกบทกลายเป็นคนตอบคำถาม ตอบโอหลายครั้งมากนะ แค่ติดเป็นคนขี้เกรงใจไปหน่อย

 

คนทำมามันจะยืนยัน ได้แบบนั้นแหล่ะ
เพียงแต่ ว่า การเห็นซ้ำ ยังไม่มากพอ

ถ้าเห็นซ้ำได้แบบเดิมขึ้นบ่อย ๆ
มันจะยิ่งยันพวกภาวนาไม่เป็นแต่อยากเป็นอาจารย์สอน

 

อันไหนที่แนนยังไม่เคยเห็นไม่เคยพิสูจน์มาก่อน หรือเห็นยังไม่ชัด แนนไม่กล้าที่จะสอนหรือบอกคนอื่นเลย ไม่มั่นใจเลยจิงๆ กลัวมันจะเพี้ยนไปจากความจริง ...ยิ่งศัพท์ซับซ้อน ยิ่งมึนตึ๊บ รอให้เห็นชัดทุกอย่างก่อน น่าจะกล้ากว่านี้ค่ะ