ห้ามขายของในวัดของพระพุทธเจ้า

ถาม ทำไมท่านอาจารย์ต้องห้ามการขายของในวัด?

ตอบ วัดนี้ของพระพุทธเจ้าจะมีการค้าขายอะไรไม่ได้ ฉะนั้นจึงไม่ให้ค้าขายอะไรในวัด แม้แต่ขายอาหาร ขอให้ไปขายนอกวัด หรือริมวัด หรือที่ที่มันเหมาะสม อย่ามาขายในที่ที่ถือกันว่า เป็นลานวัด ซึ่งแสดงให้เห็นว่า ในวัดมีการค้าขาย

ที่ห้ามนี้ยังดีกว่านะ พระเยซูเตะเลย พระเยซูเตะกระจาดเงินของผู้ซื้อขายเงิน ขายของในโบสถ์ มีคนเอาของไปขายในโบสถ์ แลกเงินในโบสถ์ พระเยซูเตะกระจายหมดเลย นั่นรุนแรงเท่าไรล่ะ คิดดูสิ เรายังไม่รุนแรงถึงขนาดนั้น

จึงได้ห้ามว่า อย่ามาขายของในวัดของพระพุทธเจ้า แม้แต่จะขายหนังสือธรรมะก็ไม่ควร แม้แต่จะขายเทปบันทึกเสียงของอาตมาเองก็ไม่ควร ถ้ามันมีลักษณะเป็นการค้าขายแล้ว อย่ามาค้าขายในวิหาร หรือในลานวัด ให้เป็นการแสดงว่า วัดนี้เป็นที่ค้าขาย

ถาม ทำไมสวนโมกข์ไม่มีการจำหน่ายหนังสือเสียเอง เพื่อสะดวกแก่ผู้มาไม่ต้องเที่ยว ซื้อหาที่นั่นที่นี่?

ตอบ คำตอบก็อย่างเดียวกันแหละ เพราะที่นี่มันเป็นวัด มันทำการค้าขายอะไรไม่ได้ และมันไม่ใช่หน้าที่ของวัด ไม่ใช่หน้าที่ของสวนโมกข์ ที่จะต้องขายหนังสือ มันไม่จำเป็น ถ้าขายอะไรได้ ขายหนังสือได้ ไม่เท่าไรก็ขายก๋วยเตี๋ยวได้ วัดจะขายก๋วยเตี๋ยวเสียเอง ขายกาแฟเสียเอง มันจะเป็นอย่างไร ที่อื่นใครจะทำก็ตามใจ ที่นี่ไม่ทำหรอก จะไม่ถึงกับขายก๋วยเตี๋ยว ขายกาแฟ…

ลูกศิษย์ทั้งหลาย ขอให้คำว่า ลูกศิษย์ทั้งหลาย คือผู้ที่ชอบ และ รักใคร่ เลื่อมใส อย่าได้คิดหากิน กับอนุสาวรีย์ของอาจารย์เลย ลูกศิษย์ทั้งหลาย อย่าได้ใช้อนุสาวรีย์ของอาจารย์เป็นเครื่อง หากินเลย อาตมาจะมีสวนโมกข์ก็ดี มีหนังสือก็ดี มีรูปปั้นก็ดี มีอะไรก็ดี ท่านทั้งหลายอย่าได้ใช้ สิ่งเหล่านั้น เป็นเครื่องมือหากินเลย มันจะตกหนักไปกว่าเดิม…

(คัดจากบางส่วนของคำบรรยายล้ออายุเมื่อ ๒๗ พฤษภาคม ๒๕๒๖)
แผนกโสตฯ โรงมหรสพทางวิญญาณ สวนโมกขพลาราม ไชยา สุราษฎร์ธานี