อนุโมทนาบุญกับคนพาล

เวลาเห็นคนพาลทำบุญ

...ที่รู้ว่าเป็นคนพาล เพราะรู้จักคนคนนั้น เนื่องจากอยู่ในชุมชนเดียวกัน
หรือเป็นคนมีชื่อเสียง เช่น เป็นนักการเมืองจอมคอรัปชั่น จอมโกง โกหกหลอกลวงปลิ้นปล้อน ไร้ศีล ไม่มีความเกรงกลัวและละอายต่อบาป


แล้วเราอนุโมทนาบุญกับคนพาล
ด้วยเห็นว่าบุญนั้นเป็นประโยชน์เป็นความดีงาม เช่นการสร้างวิหารทานวัดป่า หรือเจดีย์ ในอาณาเขตบริเวณวัดที่พระสงฆ์ท่านปฏิบัิตดี ปฏิบัติชอบ ปฏิบัติธรรมเพื่อนิพพานอย่างจริงจัง


แม้เราจะรู้ว่าทรัพย์ที่คนพาลคนนั้นนำมาประกอบบุญนั้นส่วนใหญ่ไม่บริสุทธิ์ ได้มาจากมิจฉาอาชีวะ เช่น ได้มาจากการคอรัปชั่นเงินงบประมาณของชาติบ้าง ค้าอาวุธบ้าง ค้ายาเสพติดบ้าง เป็นต้น


แต่ขณะเราอนุโมทนา เรานึกว่าเราไม่ได้อนุโมทนาในทรัพย์ที่นำมาทำบุญของคนพาลนั้น เราอนุโมทในการประกอบทำให้มีขึ้นแห่งทานนั้น

เพราะเห็นว่าทานนั้นเป็นสิ่งที่ทำขึ้นมาแล้วจะเป็นประโยชน์ในการบำรุงอายุพระพุทธศาสนา เป็นประโยชน์กับส่วนร่วม



* การอนุโมทนาบุญอย่างนี้ จะเป็นเหตุให้เราเข้าถึงการเป็นสหายของคนพาลรึเปล่าค่ะ กลัวค่ะ

 

ก็น่าจะเป็นอยู่นะ เพียงแต่ภพชาติมันไม่ทรงตัว

คนพาลในวั้นนี้จะดีในวันข้างหน้าก็ได้
คนดีในวันนี้จะพาลในวันหน้าก็ได้
คนพาลในวันนี้จะพาลอยู่ต่อไปอีกก็ได้
คนดีในวันนี้จะดีอยู่ต่อไปอีกก็ได้

เป็นสิ่งที่ไม่แน่ไม่นอน และไม่อาจจะไปรู้กระแสของกรรมได้ แต่คิดว่าตอนโมทนาบุญกุศลนั้น ถ้าในกรณีที่เราไม่รู้ต้นสายปลายเหตุว่า ใครเป็นคนพาลเสแสร้ง ใครเป็นคนดีแท้ๆ ใครมีเจตนาอย่างไร หากโมทนาด้วยใจบริสุทธิ์ก็คงเป็นเรื่องที่ไม่เกิดโทษ
แต่ถ้ารู้อยู่แก่ใจว่าเขาเป็นพาลและรู้ว่าเขาตั้งใจทำความดีเพื่อหวังผลในทางที่ไม่ดีก็คิดว่าไม่ควรจะไปโมทนา และควรจะทำอารมณ์ของเราไม่ให้เศร้าหมองให้ได้
เว้นเสียว่า คนพาลในขณะนั้นเขาตั้งใจทำด้วยใจบริสุทธิ์จริง และเราก็รู้อยู่ คิดว่าอย่างนั้นก็ควรโมทนาครับ

 

อนุโทนาบุญแล้วก็แล้วกันไป ไม่เห็นจะต้องกลัวมาเจอเป็นสหายของคนพาลเลย ไม่ได้อธิฐานของเจอกันทุกชาติหรือชาติต่อไปนี่

 

คนพาล แม้บางขณะก็มีจิตเป็นบุญกุศลได้ เรานึกอนุโมทนาเจตนากุศลของเขา ใจเราก็น้อมไปด้วยกุศล..เหตุคือกุศล ผลที่สอดคล้องคือความสุขสมปรารถนา.. ย่อมตามมา...

ส่วนการพบเจอคนพาลก็ด้วยเหตุปัจจัยที่ไม่ใช่บุญ และปัจจัยที่ตนมีตัณหาติดข้องในความเป็นพาลจึงขวนขวายแสวงหาชาวพาลเพื่อเสพส้องคบคุ้น นี้เป็นเรื่องอัธยาศัยที่ตนสั่งสมมาส่วนหนึ่ง ..ทั้งความไม่รู้เพราะไม่ได้สดับก็เป็นทางมาของการคบพาลชนได้ด้วยว่าจำแนกไม่เป็น ไม่ทราบความวิบัติแห่งการคบพาลมิตรนี้คืออีกเหตุหนึ่งที่ตนนั่นเองพาตนไปคบพาล..


เมื่อตรวจพบโดยจริงใจว่าตนไม่ได้ปลื้มยินดีในทุจริตกรรมของเขา ก็ไม่พึงกังวลอะไรๆ อย่าลืมหลักการขั้นพื้นฐานว่า"เจตนาคือกรรม"ย่อมได้แนวทางวิเคราะห์ว่าตนทำบุญหรือบาปในเวลานั้น..ผู้ไม่ละเลยโอกาสในการคิดทำบุญได้แม้เช่นนี้ ชื่อว่าเป็นผู้ฉลาดในประโยชน์ตนทุกเมื่อ..

อนุโมทนาคำถามดีๆด้วยครับ

 

[ame=http://www.youtube.com/watch?v=SbUQfvCRAy4]อื่นๆอีกมากมาย - เฉลียง - YouTube[/ame]

 

เพลงนี้ ตอนนั้น ยังแบเบาะอยู่เลยนะ อิอิ

 

งั้นเพลงนี้นะ ช่วงที่ถามไปไหม ไปไหม
ต้องบอก ไม่ไป ไม่ไป หรือ จะไป ก็แล้วแต่ลูกคู่

เพลง ไปไหม 

ไปไหม

เนื้อเพลง : ไปไหม

ศิลปิน : ศุ บุญเลี้ยง

ไปไหม-ศุ บุญเลี้ยง
...สาวเอยสาวชาวกรุงพี่หนุ่มลูกทุ่งล่ะถามนิดเถิดหนาเจ้าบอกว่ารักพี่อยากถามคนดีอีกทีแก้วตารักกับพี่ต้องหนีคุณพ่อ[รักกับพี่ต้องหนีคุณพ่อ]
ไม่มีเงินสู่ขอจะไปไหมไปไหม..
พี่จะพานั่งรถไฟลงเรือไกลข้ามทะเลกว้าง[พี่จะพานั่งรถไฟ][ลงเรือไกลข้ามทะเลกว้าง]
สู่ดินแดนที่แสนลำบาก[สู่ดินแดนที่แสนลำบาก]
ต้องอดอดอยากอยากจะไปไหมไปไหม ดนตรี..
...พ่อพี่แก่ก็แสนจนแม่พี่ขี้บ่น ล่ะน้องทนได้ไหม[พ่อพี่แก่ก็แสนจน][แม่พี่ขี้บ่นน้องทนได้ไหม]
..พ่อของพี่ไม่มีเส้นสาย[พ่อของพี่ไม่มีเส้นสาย]
มีแต่วัวกับควายจะไปไหมไปไหม.....ดนตรี
........ค่ำลงไม่มีแสงสีนานๆทีจะมีรำวง[ค่ำลงไม่มีแสงสี][นานๆทีจะมีรำวง]
ไม่มีหรอกหนาซินิม่า[ไม่มีหรอกหนาซินิม่า]
มีแต่ มโนราห์..จะไปไหม ไปไหม

 

* การอนุโมทนาบุญอย่างนี้ จะเป็นเหตุให้เราเข้าถึงการเป็นสหายของคนพาลรึเปล่าค่ะ กลัวค่ะ"

การเป็นสหายคนพาล ไม่ใช้ว่าเราจะเป็นคนพาลรึไปคลุกคลีกับคนพาลนั้น แต่คนนั้นๆอาจจะมีเมตตากับเรา รักใครเรา ถือเราเป็นเพื่อน และ ไม่ล่วงเกินเราก็ได้

 

ไม่มีใครดีร้อยเปอร์เซนต์ แม้แต่คนที่เราเห็นภายนอกว่าดีมากๆ ความจริงอาจจะเป็นคนพาล และสร้างภาพ ไม่ได้ดีอย่างที่เราคิด คนที่เราว่าดีโดยมากก็คือคนที่ให้ผลประโยชน์กับเราไม่ว่าจะด้านใดด้านนึง แต่อาจจะเป็นคนพาลสำหรับคนอีกกลุ่มก็ได้

 

คนพาลคืออย่างไร..คือคนที่ไม่มีศีล ส่งตนไปในการล่วงอกุศลกรรมบถเป็นอาจิณ เป็นผู้เข้าถึงทุจริตด้วยกาย วาจาใจทั้งในที่ลับแลที่แจ้ง ..นิยมยินดียิ่งในการเบียดเบียนตนและคนอื่น..กระทำสิ่งที่โลกติเตียนได้อย่างไม่สะทกสะท้าน ไม่มีหิริโอตตัปปะคุ้มครองตน ..อยู่ที่ใหนก็วิบัติตนและคนรอบข้างได้ตลอดเวลา

ในคติพุทธ...ขณะใดคนใด มีจิตกลุ้มรุมด้วยอำนาจกิเลสคือ โลภะ โทสะและโมหะ ขณะนั้นก็เป็น"พาลชน"ไปแล้ว..นี่คือความละเอียดของการวิเคราะห์จำแนกสัตว์ที่มีเหตุผลรองรับอย่างสุขุมคัมภีรภาพ .."โดยวิถีแห่งธรรม".. จึงเป็นศาสนาเดียวที่สามารถนำคนให้เข้าถึงความบริสุทธิ์อย่างยิ่งได้จริง ..แม้คนที่เป็นพาลในขณะหนึ่ง เมื่อได้สดับพระธรรมคำสอนของพระพุทธเจ้าก็เกิดปัญญาสามารถแก้ไขตนจนพ้นเขตพาลเข้าถึงความเป็นพระอริยะบุคคลได้อย่างน่าอัศจรรย์ เช่นพระองคุลีมาลย์อันเป็นตัวอย่างที่โดดเด่นอย่างยิ่ง..

ส่วนคนดีนั้นคือผู้มีศีล มีหิริโอตตัปปะ มีเมตตา เป็นผู้มีจิตเป็นไปกับ ทาน ศีลหรือภาวนาเป็นปรกติ มีกายกรรม วจีกรรม มโนกรรมที่สุจริต ทั้งในที่ลับและที่แจ้ง พ้นจากการเบียดเบียนตนและคนอื่นด้วยอำนาจกิเลสทั้งหลาย คือโลภะโทสะและโมหะ ..แม้คนเหล่านี้ไม่อาจช่วยเหลือนำประโยชน์ใดๆที่เป็นวัตถุให้ใครๆได้ แต่ความมีศีลของเขานั้น เป็นประโยชน์อย่างยิ่งแก่คนรอบข้างหรือผู้เกี่ยวข้อง ตลอดจนชุมชนที่เขาอาศัยอยู่ เพราะเขาเว้นได้จากการเบียดเบียนทำความเดือดร้อนวิบัติให้ใครๆได้ด้วยดี..ความสงบสันติจากการคบคุ้นคนหรืออยู่ใกล้คนเช่นนี้ย่อมมีได้ ในทุกกาล..ที่เราๆท่านๆต้องเดือดร้อนมีปัญหากับใครๆก็เพราะไม่ตนก็คนอื่นนั่นเองไม่ประพฤติตนเป็น"คนดี"ในเวลานั้น..

การจำแนกพาลหรือคนดีได้เป็นความจำเป็นอย่างยิ่งยวด..หากแยกไม่เป็นแล้ว พาตนไปคบพาลเข้า ความเสียหายประดามีย่อมหวังได้..ขอให้คิดดูว่าหากคนพาลร่ำรวยด้วยทุจริตเกิดใจดีเอาเงินมาให้เปล่าๆ๑๐ล้านในวันนี้..ใจคนรับย่อมยินดียิ่งในการรับ ทั้งเปลี่ยนความรังเกียจที่เคยมีในวิถีทางมาแห่งทรัพย์นััน กลายเป็นยินดีชอบใจความทุจริตของพาลชนนั้นเข้า.กลับเห็นว่าเขาเป็นคนดี ยินดียิ่งในกิจทุจริต ของเขา แม้ตนก็ย่อมขวนขวายยื่นมือเข้าช่วย เพราะเห็นบุญคุณเขาอยู่.

...อะไรจะตามมาเล่า?....ตนนั่นแหละจะสั่งสมความเห็นผิดนึกชอบใจการล่วงศีลไปอีกนับภพไม่ถ้วน ทั้งความยินดีพอใจในทุจริตของเขาก็เท่ากับตนได้มีส่วนร่วมในบาปกรรมล่วงศีลของเขาอีก..โดยตนไม่ได้ลงมือเองด้วยเลย..ผลบาปย่อมตั้งขึ้นทันทีแลจะคอยตามล่าตนไปอีกในมากภพ....นี่หากไม่มีแนวทางคือคำตรัสสอนของพระพุทธเจ้าแล้ว...ใครๆก็ไม่อาจรู้ว่า ลาภก้อนใหญ่ที่ได้มานั้น..คือเครื่องเบิกทางสู่อบายและเป็นเครื่องหว่านกับดักในสังสารวัฏอันหาที่สุดไม่ได้..ในสัมปรายภพของตน..ใครจะน่าสงสารเท่าคงไม่มีอีกแล้ว..

 

ไป...มารับเร็วๆ เลย..ให้ไว ไห้ไว

 

เขาว่า...
คนดีทำดีได้ง่าย ทำชั่วได้ยาก คนชั่วทำชั่วได้ง่าย ทำดีได้ยาก

คนดีเห็นความพาลในคนชั่ว
และคนชั่วก็เห็นคนดีเป็นคนพาล

ดีหรือพาลในที่นี้ ข้าพเจ้ามุ่งเน้นไปตามความหมายในทางธรรม
ไม่ได้ยึดเอาประโยชน์หรือผลตอบแทนในทางโลกมาเป็นตัวกำหนดน่ะ

เคยได้อ่านข้อความนึง... สรุปได้ว่า ความรักและความปราถนาดี
ไม่ได้หมายถึงการยอมตามใจ ให้ทุกอย่างที่เขาเรียกร้อง
บางทีหากเห็นว่าการลงโทษ หรือการขัดขวางไม่ให้เป็นไปอย่างใจเขา
แล้วจะเป็นประโยชน์ต่อเขาอย่างแท้จริง...ก็เป็นสิ่งที่ควรกระทำ

ข้าพเจ้าคิดว่าคนดี ผู้มีความละอายและเกรงกลัวต่อบาป มีจิตเมตตา
การที่เขาจะให้หรือไม่ให้อะไรต่อเรานั้น
เขาย่อมมีเหตุผลที่ถูกต้องตามธรรมเป็นพื้นฐาน
เพียงแต่เราจะหยั่งเห็นถึงเหตุผลนั้นหรือเปล่า

แต่คนชั่วนั้น ส่วนใหญ่จะทำอะไรสักอย่าง
ก็มักมุ่งเอาผลประโยชน์ ความเห็นแก่ตัวของตัวเองเป็นหลัก
แม้การกระทำนั้นจะดูดี ดูเหมือนเป็นประโยชน์แก่เรา หรือหลายๆ คนมองว่าดี

 

เอาจริงดิ
เขากลัว......
ไม่กล้า........

 

หน้าตาอย่างนี้มีอะไรให้กลัวเหรอก๊า ?

 

เขา กลัว.....ใจ ตัวเอง อะดิ คิกๆๆๆ

 

คนพาลคืออะไร
การเป็นคนพาลก็เพราะประพฤติพาลคือทำผิดศีลผิดธรรม มีจิตเป็นอกุศล แต่ว่าคนเราไม่ได้เกิดมาก็เป็นคนพาลเลย และที่คนที่คุณว่า่เป็นคนพาลก็เพราะเห็นว่าเขาทำสิ่งที่ไม่ดี มีใจขุ่นมัว แต่เขาไม่ได้เป็นพาลตลอดเวลา เวลาใดที่เขามีจิตกุศล ตอนนั้นเขาไม่ได้เป็นคนพาล แต่เป็นบัณฑิตแม้ชั่วขณะก็ตาม
ดังนั้นการที่คุณอนุโมทนาบุญก็จึงไม่ได้ผิดอะไร เพราะว่าตอนที่เขาทำบุญเขาเป็นคนดีอยู่ขณะหนึ่ง เว้นจากการเป็นคนพาลชั่วคราว ซึ่งก็เหมือนตัวคุณเองนั่นแหละ บางทีก็เป็นพาลบางทีก็เป็นบัณฑิต อยู่ที่ว่าเป็นอะไรมากกว่ากัน