อาหารของความเป็นบัณฑิตและความพาลในใจ

อาหารของความเป็นพาลในใจ เลี้ยงด้วยอะไร? มันจึงจะเติบโตมั่นคงแข็งแรง
ส่วนอาหารของบัณฑิตในใจ ก็จะตรง
กันข้ามแต่มันคืออะไร? ควักเอา
ประสบการณ์มา
แชร์กันคับ

 

ลุงแมว ต้อง ว่า อาหารคืออะไร

อาหารเป็นยังไง ใครจะบัญญัติอาหารได้ มีมั้ย

คิดว่ามีมั้ย


ลองดู


อาหาร 4 ว่าด้วยลักษณะอาหารสี่ โดยอุปมา

อาหาร 4 ว่าด้วยลักษณะอาหารสี่ โดยอุปมา :
วิธีปฏิบัติต่ออาหารที่สี่ ในลักษณะที่เป็นปฏิจจสมุปบาท ว่าด้วยลักษณะอาหารสี่ โดยอุปมา
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ! อาหาร ๔ อย่างเหล่านี้ ย่อมเป็นไปเพื่อความดำรงอยู่ของภูตสัตว์ทั้งหลาย หรือว่า เพื่ออนุเคราะห์แก่สัมภเวสีสัตว์ทั้งหลาย.
อาหาร ๔ อย่าง เป็นอย่างไรเล่า? สี่อย่างคือ
(๑) กพฬีการาหาร ที่หยาบบ้าง ละเอียดบ้าง
(๒) ผัสสะ
(๓) มโนสัญเจตนา
(๔) วิญญาณ.
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย! อาหาร ๔ อย่างเหล่านี้แล ย่อมเป็นไปเพื่อความดำรงอยู่ของภูตสัตว์ทั้งหลาย หรือว่า เพื่ออนุเคราะห์แก่สัมภเวสีทั้งหลาย.
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย! ก็กพฬีการาหาร จะพึงเห็นได้อย่างไร?

.....................................
สมมุตินะ
ลุงแมว ลอง ลบภาพ พุทธวจนออก คิดว่าเป็น บท ความ แล้ว ไปอยู่ในหนังสือ

ของนักเขียน ที่เป็นภาษาต่างประเทศ แล้ว มาเป็นภาษาไทยให้อ่านอีกที

ลุงแมวว่าจะขายดีมะ

จากการอ่าน ที่ลบภาพพุทธวจนออก
บทความนี้ คิดได้ยังไง

ว่าอาหาร มี 4 อย่าง แยกไปจาก อาหารที่เรากินเป็นคำๆ ไปจน ละเอียดๆ
ที่ กิน ทางนามธรรม
คนที่ไม่เคยศึกษาจากพระไตรปิฎก ย่อมไม่รู้จักเรื่องราว
เพราะไม่สนใจธรรมะ สนใจแต่เรื่องทางโลก

พอ ผู้ฉลาด คิดหาทางในการสร้างรายได้ ก็ใช้ การก๊อปปี้ธรรม เอาออกมาบรรยาย
คน มีกะตัง ได้เสียตังซื้อก้ภูมิใจ ในการได้อ่าน หนังสือ ของดีจัง ชัดเจนจริงๆ อะไรแบบนี้

ผมว่า ทำขายดีเลยละ รวยเละ

อ่านต่อที่นี่

ปล.
เรื่อง ราว ที่มีมาในพระไตรปิฎก มีเยอะมาก

บางอย่างก็ถูกเอามา ทำเป็นภาพยนต์ เพียงแต่ดัดแปลง แก้ไข เพิ่มเติม
กลายเป็นเครดิตตัวเอง
จนมีชื่อเสียง ลาภน้ำตก ในโลก
ยิ่งได้ ข้าวเหนียว ส้มตำไก่ย่างนะ เปรี๊ยวปาก!!!

 

ความเคยชินความคุ้นเคย มั้งคับลุงแมว
คือจิคเคยคลุกคลีกับอะไร ก็จะไปตามนั้น
คืออาหารของจิต
จิตเป็นผู้หิวอารมณ์

 

ใช่ใช่ ใช่ คับจิตพาลกับจิตบัณฑิต
ชอบอาหารต่างรส
ต่างประเภทกัน
ใครตามสนองความต้องการของ
จิตโดยไม่ใช้ปัญญา คิดดูว่าผลลัพท์
จะเป็นยังงัย เอ้อ...

 

ปัญหาในเรื่องนี้ควรแบ่งออกเป็นสอง
หนทางห่างข้าศึกคือทิฏฐิครอง
มิให้ลำพองอันดำริจะแทรกกายวาจาใจ

ข้อหนึ่งคือบัณฑิตควรค่าอภิวันท์
รับใดพินิจพลันอันบุคคลละซึ่งกามนัย
เสพปิติจุดนัดพบบัณฑิตใจ
มีจิตไม่ห่างปฐมฌาณไม่มีเพื่อนสอง

ข้อสองคือขันธ์หนึ่งคือสัญญาใย
หากมีเมื่อใด ความต่างจะเกิดใช่คึกจะพาล
ย้อนแย้งเป็นแค่สิ่งต้องเกิดตามธรรมดา
หากไม่ยึดรับมา ความพาลจะสบช่องแต่ไหน

มีแต่ร่วมด้วยช่วยขจัดโพยภัย
อันตรายใดๆ เห็นดับแลเหตุดับ พาลสูญ

 

ท่านปราบรู้จักอาหารดี และรู้แหล่งอาหาร
ด้วยมั้ยคับ

 

สันนตาติ คือ บทตัด น้ำใจหยาบ
อาหารหยาบ แห่ง รูป นาม ตามจริง
รูปไม่เที่ยง จิตจึงตั้งขึ้นเข้าแอบอิง
แล้วระวิง สิ่งสาน อุปาทายรูปาง

พาลบาปไม่ประณตน้อม
เอะอะจิตเที่ยงมาล้างธรรมคุณ
สันติประเคนสัมพุทธการุณ
ย ภาคนั้นฟ้าเหว นิรันดร

 

จะมีใครเกินพระพุทธเจ้าไปได้

เมื่อเรารู้จากท่านบัญญัติไว้แล้ว ก็เลือกตามแต่ใจเลยฮับ

ความเพียรมีผล ความพยามมีผล

วานก่อนฟังหลวงพ่อเยื้อน ท่านบอกว่า

"พวกเราไม่เอะใจกันมั่งเหรอ ทำไมไม่ สนใจ ช่วงที่พระพุทธเจ้าจะบรรลุ

หรือ ไม่สนใจช่วงที่หลวงตาท่านจะบรรลุ

ไปสนใจแต่ช่วงที่ท่านภาวนามาอย่างยากลำบาก และใช้เวลานาน แต่ไม่บรรลุ "

ฟังแล้วเก็ทมะ

.................

นี่ครับ อาหาร ผมก็นำมาลงหลายรอบ

ปฏิจจสมุปบาท แห่งอาหารของวิชชาและวิมุตติ

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย !
เรากล่าวว่า แม้วิชชาและวิมุตติ ก็เป็นธรรมชาติมีอาหาร
หาใช่เป็นธรรมชาติที่ไม่มีอาหารไม่.

ก็อะไรเล่า เป็นอาหารของวิชชาและวิมุตติ ?
คำตอบพึงมีว่า “โพชฌงค์ทั้งหลาย ๗ ประการ” ดังนี้.

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ! เรากล่าวว่า ถึงแม้โพชฌงค์ทั้งหลาย ๗ ประการ
ก็เป็นธรรมชาติมีอาหาร หาใช่เป็นธรรมชาติที่ไม่มีอาหารไม่.
ก็อะไรเล่า เป็นอาหารของโพชฌงค์ทั้ง ๗ ประการ ?
คำตอบพึงมีว่า “สติปัฏฐานทั้งหลาย ๔ ประการ” ดังนี้.

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ! เรากล่าวว่า ถึงแม้สติปัฏฐานทั้งหลาย ๔ ประการ
ก็เป็นธรรมชาติมีอาหาร หาใช่เป็นธรรมชาติที่ไม่มีอาหารไม่.
ก็อะไรเล่า เป็นอาหารของสติปัฏฐานทั้งหลาย ๔ ประการ ?
คำตอบพึงมีว่า “สุจริตทั้งหลาย ๓ ประการ” ดังนี้.

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ! เรากล่าวว่า ถึงแม้สุจริตทั้งหลาย ๓ ประการ
ก็เป็นธรรมชาติมีอาหาร หาใช่เป็นธรรมชาติที่ไม่มีอาหารไม่.
ก็อะไรเล่า เป็นอาหารของสุจริตทั้งหลาย ๓ ประการ ?
คำตอบพึงมีว่า “การสำรวมอินทรีย์” ดังนี้.

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ! เรากล่าวว่า ถึงแม้การสำรวมอินทรีย์ ก็เป็นธรรมชาติมีอาหาร
หาใช่เป็นธรรมชาติที่ไม่มีอาหารไม่. ก็อะไรเล่า เป็นอาหารของการสำรวมอินทรีย์ ?
คำตอบพึงมีว่า “ความเป็นผู้มีสติสัมปชัญญะ” ดังนี้.

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ! เรากล่าวว่า ถึงแม้ความเป็นผู้มีสติสัมปชัญญะ
ก็เป็นธรรมชาติมีอาหาร หาใช่เป็นธรรมชาติที่ไม่มีอาหารไม่.
ก็อะไรเล่า เป็นอาหารของความเป็นผู้มีสติสัมปชัญญะ ?
คำตอบพึงมีว่า “โยนิโสมนสิการ” ดังนี้.

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ! เรากล่าวว่า ถึงแม้โยนิโสมนสิการ ก็เป็นธรรมชาติมีอาหาร
หาใช่เป็นธรรมชาติที่ไม่มีอาหารไม่.
ก็อะไรเล่า เป็นอาหารของ โยนิโสมนสิการ ? คำตอบพึงมีว่า “สัทธา” ดังนี้.

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ! เรากล่าวว่า ถึงแม้สัทธา
ก็เป็นธรรมชาติมีอาหารหาใช่เป็นธรรมชาติที่ไม่มีอาหารไม่.
ก็อะไรเล่า เป็นอาหารของสัทธา ? คำตอบพึงมีว่า “การได้ฟังพระสัทธรรม” ดังนี้.

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ! ถึงแม้การได้ฟังพระสัทธรรม
ก็เป็นธรรมชาติมีอาหารหาใช่เป็นธรรมชาติที่ไม่มีอาหารไม่.
ก็อะไรเล่า เป็นอาหารของการได้ฟัง พระสัทธรรม ?
คำตอบพึงมีว่า “การคบสัปบุรุษ” ดังนี้.

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ! ด้วยอาการอย่างนี้แล
ที่เมื่อการคบสัปบุรุษเป็นไปบริบูรณ์แล้ว ย่อมทำการได้ฟังพระสัทธรรมให้บริบูรณ์;
การได้ฟังพระสัทธรรมบริบูรณ์แล้ว ย่อมทำสัทธาให้บริบูรณ์;

สัทธาบริบูรณ์แล้ว ย่อมทำโยนิโสมนสิการให้บริบูรณ์;
โยนิโสมนสิการบริบูรณ์แล้ว ย่อมทำความเป็นผู้มีสติสัมปชัญญะให้บริบูรณ์;
ความเป็นผู้มีสติสัมปชัญญะบริบูรณ์แล้ว ย่อมทำการสำรวมอินทรีย์ให้บริบูรณ์;
การสำรวมอินทรีย์บริบูรณ์แล้ว ย่อมทำสุจริตทั้งหลาย ๓ ประการให้บริบูรณ์ ;
สุจริตทั้งหลาย ๓ ประการบริบูรณ์แล้ว ย่อมทำสติปัฏฐานทั้งหลาย ๔ ประการให้บริบูรณ์; สติปัฏฐานทั้งหลาย ๔ ประการบริบูรณ์แล้ว
ย่อมทำโพชฌงค์ทั้งหลาย ๗ ประการให้บริบูรณ์;
โพชฌงค์ทั้งหลาย ๗ ประการบริบูรณ์แล้ว ย่อมทำวิชชาและวิมุตติให้บริบูรณ์.

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ! อาหารแห่งวิชชาและวิมุตตินี้ ย่อมมีได้ด้วยอาการอย่างนี้
และบริบูรณ์แล้วด้วยอาการอย่างนี้.

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ! เปรียบเหมือนเมื่อฝนหนัก ๆ ตกลงบนภูเขา,
น้ำฝนนั้นไหลไปตามที่ลุ่ม ย่อมทำซอกเขา ซอกผา และลำห้วยทั้งหลาย ให้เต็ม;

ครั้นซอกเขาซอกผา และลำห้วยทั้งหลายเต็มแล้ว ย่อมทำบึงน้อยทั้งหลายให้เต็ม;

บึงน้อยทั้งหลายเต็มแล้ว ย่อมทำบึงใหญ่ทั้งหลายให้เต็ม;

บึงใหญ่ทั้งหลายเต็มแล้ว ย่อมทำแม่น้ำน้อยทั้งหลายให้เต็ม;

แม่น้ำน้อยทั้งหลายเต็มแล้ว ย่อมทำแม่น้ำใหญ่ทั้งหลายให้เต็ม;

แม่น้ำใหญ่ทั้งหลายเต็มแล้ว ย่อมทำมหาสมุทรสาครให้เต็ม.

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ! อาหารแห่งมหาสมุทรสาครนั้น ย่อมมีได้ด้วยอาการอย่างนี้
และเต็มแล้วด้วยอาการอย่างนี้, นี้ฉันใด;

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ! ข้อนี้ก็ฉันนั้น กล่าวคือ การคบสัปบุรุษบริบูรณ์แล้วย่อมทำการได้ฟังพระสัทธรรมให้บริบูรณ์;
การได้ฟังพระสัทธรรมบริบูรณ์แล้ว ย่อมทำสัทธาให้บริบูรณ์;
สัทธาบริบูรณ์แล้ว ย่อมทำโยนิโสมนสิการให้บริบูรณ์;
โยนิโสมนสิการบริบูรณ์แล้ว ย่อมทำความเป็นผู้มีสติสัมปชัญญะให้บริบูรณ์;
ความเป็นผู้มีสติสัมปชัญญะบริบูรณ์แล้ว ย่อมทำการสำรวมอินทรีย์ให้บริบูรณ์;
การสำรวมอินทรีย์บริบูรณ์แล้วย่อมทำสุจริตทั้งหลาย ๓ ประการให้บริบูรณ์;
สุจริตทั้งหลาย ๓ ประการบริบูรณ์แล้วย่อมทำสติปัฏฐานทั้งหลาย ๔ ประการให้บริบูรณ์;
สติปัฏฐานทั้งหลาย ๔ ประการบริบูรณ์แล้ว ย่อมทำโพชฌงค์ทั้งหลาย ๗ ประการ
ให้บริบูรณ์;

โพชฌงค์ทั้งหลาย ๗ ประการบริบูรณ์แล้ว ย่อมทำวิชชาและวิมุตติให้บริบูรณ์.

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ! อาหารแห่งวิชชาและวิมุตตินี้ ย่อมมีได้ด้วยอาการอย่างนี้ และบริบูรณ์แล้วด้วยอาการอย่างนี้, ดังนี้ แล.
________________________________
- สูตรที่ ๑-๒ ยมกวรรค ทสก.อํ. ๒๔/๑๒๒,๑๒๖/๖๑,๖๒.

 

ตามความคิดของผม การคิดบวกก็นเป็นควดหวัง
สู้เรา อารมณ์อะไรเข้ามาก็แค่รับรู้แล้วมันก็ผ่านไป การรู้มันก็มีรู้และไม่รู้ ทันก้บไม่ทัน
สิ่งนี้ผมคิดว่า สมถะก็ช่วยหนุนเหมือนกันนะ เรื่องพลังของสมาธิสมถะ
และเจริญสติ ควรทำคู่กันไป โดยทำไปโดยปราศจาการกอบโกยสะสม

 

ลุง คับ มีเรืองจะบอกคับ

 

กระมู้ว์ลุงแมว
เปิดเป็น รพ.มีเตียงสนามพร้อม
ยินดีต้อนรับผู้อพยบ เข้ามาฟื้นฟู
จิตใจทถกท่านฮับ

 

บอร์ด สาธารณะ ก็มีเป้นพักๆแหล่ะครับ

แล้วแต่วันไหน จะลง มู้ว์ไหน