เมื่อนิพพานแล้วไปไหนครับ

เมื่อนิพพานแล้วไปไหนครับ

และเมื่อพระพุทธเจ้าปรินิพานแล้วท่านไปอยู่ที่ใดครับ

ขอบพระคุณล่วงหน้าครับ

 

เรามีขันธ์5 แต่เราไม่บังคับบัญชาขันธ์5 ได้ เราไม่ใช่ขันธ์5 ขันธ์5 ไม่ใช่เรา
เราเป็นผลผลิตของขันธ์5 ขันธ์5 มีอิทธิพลต่อเรา(ขันธ์5 มีโทสะ พาลให้เรามีโทสะ)
เรามีในโลกนี้ เมื่อเราตื่น
เรามีในโลกความฝัน เมื่อเราหลับฝัน
เราไม่มีเลย ไม่ว่าโลกไหนๆ เมื่อเราหลับสนิทไม่ฝัน
แต่ทุกขณะ ที่เราตื่น เราหลับ เราฝัน เราไม่ฝัน ขณะนั้นขันธ์5 ทำหน้าที่เกิดดับของมันต่อไป ไร้การบังคับบัญชาจากเรา
ขันธ์5 มีมาก่อนที่จะมีเรา จุดกำเนิดของขันธ์5 ครั้งแรกในสังสารวัฏฏ์นี้ไม่มี แต่รู้ว่ายาวนานมากมาแล้ว(ไม่มีเบื้องต้น)
เราตายไป ขันธ์5 มันก็ยังคงทำหน้าที่เกิดขึ้น ตั้งอยู่ดับไป ท่องเที่ยวไปในสังสารวัฏฏ์ ไม่รู้เบื้องปลาย ว่าจะสิ้นสุดยุติเมื่อไร (ไม่มีจุดจบ)
ขณะที่เราตาย การเกิดดับของขันธ์5 ผละจากร่างกายของเรา ไปเกิดดับที่อื่นตามกระแสแห่งบุญกรรม
เราจะเกิดขึ้นอีกหรือไม่ บอกไม่ได้ อาจแล้วแต่เหตุปัจจัย (แต่ขันธ์5 สืบต่อไปแน่นอน)
เราอาจตายแล้วสูญ (แต่ขันธ์5 สืบต่อไปแน่นอน)
เราอาจตายแล้วเกิดอีก
ไม่ตอบได้
แต่ถ้าเราจำอดีตชาติได้ แสดงว่า เราตายแล้วเกิดอีก(แต่เราก็คือคนใหม่ ที่จำอดีตชาติได้ มิใช่เราคนเดิมแล้ว)
คนที่ระลึกชาติย้อนหลังไปได้จนนับไม่ถ้วน อย่างเช่นพระพุทธเจ้า ย่อมเกิดการเบื่อหน่ายในสังสารวัฏฏ์
ทรงพบอุบาย ที่จะหลุดพ้นจากการเวียนว่ายตายเกิด คือ ดับตัณหา
เมื่อดับตัณหา ดับอุปาทาน หยุดการสร้างภพ หยุดการสร้างกรรมทางใจ วาจา และกาย เมื่อนั้นท่านเป็นพระอรหันต์ (สอุปาทิเสสนิพพาน)
สิ่งที่พระอรหันต์กระทำ ถือว่า เป็นกิริยาเท่านั้น ไม่จัดว่าเป็นกรรม
แม้ท่านสอุปาทิเสสนิพพานแล้ว ขันธ์5 ยังคงทำหน้าที่เกิดดับในกายของท่านพระอรหันต์ต่อไป
แต่.... ส่วนประกอบในขันธ์5 เปลี่ยนไป(เจตสิกบางอย่างถูกตัดออกอย่างถาวร เจตสิกบางอย่างถูกเพิ่มเติมเข้ามา)
ส่วนประกอบในขันธ์5 เกิดการเปลี่ยนแปลง จิตที่เคยมี4ชาต คือ ชาติกุศล ชาติอกุศล ชาติวิบาก ชาติกิริยา ถูกปรับเปลี่ยนเหลือแค่ 2 ชาติ
คือ ชาติวิบาก กับชาติกิริยา เท่านั้น
รูปในขันธ์5 ถูกปรับเปลี่ยน (ภาวะรูป ถูกปรับเปลี่ยน ......รูปชาย รูปหญิง กลายเป็นไร้เพศ(ไม่เกี่ยวกับกายนะ พูดถึงรูป)...อันนี้ไม่แน่ใจ เดาเอา)
เวทนา ซึ่งอยู่ในขันธ์5 ท่านเปลี่ยนไป ไร้โทมนัสเวทนา แม้แต่โสมนัสเวทนาก็เปลี่ยนไป โสมนัสเวทนาบางอย่างหายไป
นับเป็นการเปลี่ยนแปลงขันธ์5 ครั้งใหญ่ แบบสมุทเฉจซะด้วย
ถามว่าท่านยังรับผลกรรมเก่า ไหม เพราะกรรมเก่าใช้ไม่มีวันหมด
ตอบว่า ยังรับกรรม ผ่านมาทางผัสสะ6(ทางตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ)
แต่ท่านไม่กระทำกรรมใหม่อีกแล้ว สิ่งที่ท่านทำล้วนแล้วแต่เป็นกิริยา ตอนนี้ท่านอยู่เหนือบุปเหนือบาป เขาว่ากันอย่างนั้น แต่ผมว่ายังอยู่ใต้กรรม
จวบจนท่าน อนุปาทิเสสนิพพาน
ภพใหม่ของท่านไม่มี
ขันธ์5 ไม่มีภพที่จะไปอาศัยเกิดดับอีกต่อไป การดับครั้งสุดท้ายของขันธ์5 จึงเกิดขึ้น
ไม่อาจจะมีชาติ คือการอุบัติ เกิดใหม่ได้ ...............................................เมื่อนั้นคือ ไร้กาย ไร้จิต ที่แท้จริง

อวิชชาดับ สังขารดับ วิญญาณดับ นามรูปดับ.................ไม่มีส่วนเหลือ

แล้วจะไปหานามรูป(ขันธ์5) ท่านที่ปรินิพพานแล้ว ที่ไหนกัน

 

เรามีขันธ์5 แต่เราไม่บังคับบัญชาขันธ์5 ได้ เราไม่ใช่ขันธ์5 ขันธ์5 ไม่ใช่เรา
เราเป็นผลผลิตของขันธ์5 ขันธ์5 มีอิทธิพลต่อเรา(ขันธ์5 มีโทสะ พาลให้เรามีโทสะ)
เรามีในโลกนี้ เมื่อเราตื่น
เรามีในโลกความฝัน เมื่อเราหลับฝัน
เราไม่มีเลย ไม่ว่าโลกไหนๆ เมื่อเราหลับสนิทไม่ฝัน
แต่ทุกขณะ ที่เราตื่น เราหลับ เราฝัน เราไม่ฝัน ขณะนั้นขันธ์5 ทำหน้าที่เกิดดับของมันต่อไป ไร้การบังคับบัญชาจากเรา
ขันธ์5 มีมาก่อนที่จะมีเรา จุดกำเนิดของขันธ์5 ครั้งแรกในสังสารวัฏฏ์นี้ไม่มี แต่รู้ว่ายาวนานมากมาแล้ว(ไม่มีเบื้องต้น)
เราตายไป ขันธ์5 มันก็ยังคงทำหน้าที่เกิดขึ้น ตั้งอยู่ดับไป ท่องเที่ยวไปในสังสารวัฏฏ์ ไม่รู้เบื้องปลาย ว่าจะสิ้นสุดยุติเมื่อไร (ไม่มีจุดจบ)
ขณะที่เราตาย การเกิดดับของขันธ์5 ผละจากร่างกายของเรา ไปเกิดดับที่อื่นตามกระแสแห่งบุญกรรม
เราจะเกิดขึ้นอีกหรือไม่ บอกไม่ได้ อาจแล้วแต่เหตุปัจจัย (แต่ขันธ์5 สืบต่อไปแน่นอน)
เราอาจตายแล้วสูญ (แต่ขันธ์5 สืบต่อไปแน่นอน)
เราอาจตายแล้วเกิดอีก
ไม่ตอบได้
แต่ถ้าเราจำอดีตชาติได้ แสดงว่า เราตายแล้วเกิดอีก(แต่เราก็คือคนใหม่ ที่จำอดีตชาติได้ มิใช่เราคนเดิมแล้ว)
คนที่ระลึกชาติย้อนหลังไปได้จนนับไม่ถ้วน อย่างเช่นพระพุทธเจ้า ย่อมเกิดการเบื่อหน่ายในสังสารวัฏฏ์
ทรงพบอุบาย ที่จะหลุดพ้นจากการเวียนว่ายตายเกิด คือ ดับตัณหา
เมื่อดับตัณหา ดับอุปาทาน หยุดการสร้างภพ หยุดการสร้างกรรมทางใจ วาจา และกาย เมื่อนั้นท่านเป็นพระอรหันต์ (สอุปาทิเสสนิพพาน)
สิ่งที่พระอรหันต์กระทำ ถือว่า เป็นกิริยาเท่านั้น ไม่จัดว่าเป็นกรรม
แม้ท่านสอุปาทิเสสนิพพานแล้ว ขันธ์5 ยังคงทำหน้าที่เกิดดับในกายของท่านพระอรหันต์ต่อไป
แต่.... ส่วนประกอบในขันธ์5 เปลี่ยนไป(เจตสิกบางอย่างถูกตัดออกอย่างถาวร เจตสิกบางอย่างถูกเพิ่มเติมเข้ามา)
ส่วนประกอบในขันธ์5 เกิดการเปลี่ยนแปลง จิตที่เคยมี4ชาต คือ ชาติกุศล ชาติอกุศล ชาติวิบาก ชาติกิริยา ถูกปรับเปลี่ยนเหลือแค่ 2 ชาติ
คือ ชาติวิบาก กับชาติกิริยา เท่านั้น
รูปในขันธ์5 ถูกปรับเปลี่ยน (ภาวะรูป ถูกปรับเปลี่ยน ......รูปชาย รูปหญิง กลายเป็นไร้เพศ(ไม่เกี่ยวกับกายนะ พูดถึงรูป)...อันนี้ไม่แน่ใจ เดาเอา)
เวทนา ซึ่งอยู่ในขันธ์5 ท่านเปลี่ยนไป ไร้โทมนัสเวทนา แม้แต่โสมนัสเวทนาก็เปลี่ยนไป โสมนัสเวทนาบางอย่างหายไป
นับเป็นการเปลี่ยนแปลงขันธ์5 ครั้งใหญ่ แบบสมุทเฉจซะด้วย
ถามว่าท่านยังรับผลกรรมเก่า ไหม เพราะกรรมเก่าใช้ไม่มีวันหมด
ตอบว่า ยังรับกรรม ผ่านมาทางผัสสะ6(ทางตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ)
แต่ท่านไม่กระทำกรรมใหม่อีกแล้ว สิ่งที่ท่านทำล้วนแล้วแต่เป็นกิริยา ตอนนี้ท่านอยู่เหนือบุปเหนือบาป เขาว่ากันอย่างนั้น แต่ผมว่ายังอยู่ใต้กรรม
จวบจนท่าน อนุปาทิเสสนิพพาน
ภพใหม่ของท่านไม่มี
ขันธ์5 ไม่มีภพที่จะไปอาศัยเกิดดับอีกต่อไป การดับครั้งสุดท้ายของขันธ์5 จึงเกิดขึ้น
ไม่อาจจะมีชาติ คือการอุบัติ เกิดใหม่ได้ ...............................................เมื่อนั้นคือ ไร้กาย ไร้จิต ที่แท้จริง

อวิชชาดับ สังขารดับ วิญญาณดับ นามรูปดับ.................ไม่มีส่วนเหลือ

แล้วจะไปหานามรูป(ขันธ์5) ท่านที่ปรินิพพานแล้ว ที่ไหนกัน

 

เมื่อเชื้อเพลิงหมดไม่มีส่วนเหลือ--เปลวไฟจึงดับ--เปลวไฟหายไปไหน

 

พระอรหันต์ที่นิพพานโดยสิ้นชีวิตไปแล้ว (อนุปาทิเสสนิพพาน) ไม่เกิดอีกก็ไม่ใช่ เกิดอีกก็ไม่ใช่

 

อยู่ตอนย่อหน้า ที่ใกล้ๆ จบ
พรหมชาลสูตรที่ ๑.

ดูกรภิกษุทั้งหลาย กายของตถาคต มีตัณหาอันจะนำไปสู่ภพขาดแล้วยังดำรงอยู่ เทวดา
และมนุษย์ทั้งหลายจักเห็นตถาคตชั่วเวลาที่กายของตถาคตยังดำรงอยู่ เมื่อกายแตกสิ้นชีพแล้ว
เทวดาและมนุษย์ทั้งหลายจักไม่เห็นตถาคต เปรียบเหมือนพวงมะม่วง เมื่อขาดจากขั้วแล้ว
ผลใดผลหนึ่งติดขั้วอยู่ ย่อมติดขั้วไป ดูกรภิกษุทั้งหลาย กายของตถาคตมีตัณหาอันจะนำไปสู่ภพ
ขาดแล้ว ก็ฉันนั้นเหมือนกัน ยังดำรงอยู่ เทวดาและมนุษย์ทั้งหลายจักเห็นตถาคตได้ก็ชั่วเวลา
ที่กายของตถาคตยังดำรงอยู่ เมื่อกายแตกสิ้นชีพแล้ว เทวดาและมนุษย์ทั้งหลายจักไม่เห็นตถาคต.

 

ขอบคุณครับที่มาช่วยตอบครับ

ทำให้ผมเข้าใจขึ้นบ้าง

 

...เมื่อท่านเข้าถึงนิพพานท่านก็จะทราบเอง
(ผู้รู้ย่อมรู้ได้เฉพาะตน )