เล่าเรื่องความชั่วของตัวเอง

ผมจะขอเล่าเรื่องที่ผมหนีจากพ่อแม่ไปหลงเที่ยวเดินในเขตกรุงเทพฯ-ปทุมธานี
วันนั้นพ่อแม่พาผมกับน้องไปเที่ยงห้างฟิวเจอร์ฯ-รังสิตที่จ.ปทุมฯ ผมไม่พอใจแม่
เลยวิ่งหนีท่านไปว่าจะเดินไปทางมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลฯที่อยู่บริเวณนั้นที่เพื่อนผมเรียนอยู่(ตอนนั้นผมอยู่ปี3ม.รามคำแหง) แต่ยิ่งเดินเหมือนมันจะไม่ถึงง่ายผมเลยเปลี่ยนใจเดินจากทางนั้นข้ามสะพานไปอีกฝั่งคลองผ่านรพ.ธัญญา-รักษ์มุ่งหน้าไปในเขต กทม. ไปมหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครที่ผู้หญิงที่ผมเคยคบตอนม.6เรียนอยู่ไปถึงก็มืดประมาณ1ทุ่มพอดีนึกได้ว่ามีวัดอยู่ใกล้ชื่อวัดพระศรีมหาธาตุฯ(ถ้าจำไม่ผิด)ไปในวัดเขามีงานศพผมเลยเดินเข้าไปลึกถึงเขตที่พระท่านอาศัยไปเจอพระบอกท่านว่าขอพบเจ้าอาวาสครับจะมาขอบวชท่านก็ไม่พูดอะไรผมก็นั่งรออยู่จนท่านเข้าจำวัดกันหมดฝนก็ตกจนฝนหยุดมีพระท่านหนึ่งเดินออกมายื่นเงินแบงก์100บาทให้ผมเข้าใจทันทีเลยเดินออกจากวัดนั้นไปรอรถแท็กซี่คิดไรไม่ออกนึกถึงหัวลำโพงไปที่นั้นรถไปส่งถึงหัวลำโพง...

 

ผมเดินไปที่สถานีรถหมดแล้วยามก็ไล่ให้คนออกจากสถานีผมไม่มีที่นอนแล้วเลยต้องเดินไปที่สถานีใกล้ๆเดินเป็นกิโลไปถึงสถานีสามเสนฯก็มีที่นอนๆมันตรงม้านั่งรอรถไฟนั้นแหละครับ
เช้าก็มีคนมาถามว่าเวลาเท่าไร(ผมใส่นาฬิกา)ก็บอกไปแล้วก็เดินไปเรื่อยๆเพราะดูในกระเป๋าตังค์เงินไม่พอค่ารถผมหลงกรุงฯครั้งแรกเดินวนอยู่แถวนั้น แล้วก็แสบท้องนั่งจุกอยู่กับที่มีเสียงมาคุยด้วยถามว่าจะอยู่อีก20ปีหรือจะดีอยู่20วัน(เข้าใจว่าเป็นพวกท่านอินทกะชั้นจาตุมฯ)ตอนแรกผมขออยู่20ปีท่านบอกให้นั่งอยู่ตรงนั้นไม่ต้องไปไหนนั่งไปสักพักเหมือนมีอะไรไต่ตามลำตัวทั่วท้องคล้ายจิ้งจกตัวเเล็กๆอยู่ในท้องเลยบอกท่านใหม่เอาดีอยู่20วันท่านบอกให้ลุกฉันจะไม่ให้หิวจนกว่าจะได้ไปกลับบ้านที่สระบุรี
เดินวนอยู่แถวนั้นหลายรอบเลยถึงถนนประดิทฐ์พัท(ย่านชาวรามัญตามที่เสียงประเภทกวนประสาทบอก)ผมงงอยู่ว่าพวกนี้ไม่เหมือนคนไทยพูดภาษาที่ผมไม่รู้เรื่องเลยแวะเข้าไปกินน้ำที่เขาให้ฟรีที่ห้างโลตัสสัก1แก้วแล้วเดินต่อไปถึงสถานีฯสนามเป้าช่อง5 แล้วก็เดินไปอีกหลายวันกินน้ำประปาและขนมฯลฯที่เขาทิ้งแต่สภาพพอกินได้รองท้อง ตลอดทางมีเสียงบอกว่า-ูเป็นรามัญ--ูไม่เคยแกล้งใครและเป็นญาติฝ่ายแม่ของพี่ชายแกที่เกิดคนละแม่(คนนี้มีจริงผมไม่เจอเขานานแล้วเพราะพ่อบอกเขาว่าแกไม่ใช่ลูกฉันแกมีพ่อเป็นใครไปถามยายแกดู(พ่อบอกพี่คนนั้น)ตอนนี้ได้ข่าวว่าไปอยู่กับยายเขาแล้วเขาเป็นลูกเมียแรกของพ่อแต่แม่เขาตายแล้ว)และเจ้าพวกที่อ้างว่าเป็นรามัญนี้แหละครับเคยกวนผมก่อนที่จะหนีมาและเป็นเหตุหนึ่งที่ทำให้ผมเกือบจะวิกลจริตเป็นโรคจิตอยู่พักใหญ่...

 

เดินมา5วันถึงห้างฟิวเจอร์รองเท้าคู่สวยที่แม่ซื้อให้ผมต้องถอดทิ้งไว้ข้างทางเพราะพื้นเปิดและกัดเท้าเดินเท้าเปล่ามีอยู่วันหนึ่งผมหลงพูดความในใจออกมาให้ชาวบ้านรับรู้หลังจากที่เรียนรัฐศาสตร์มาหลายปีว่า"เรียนแล้วมันได้เป็นจ้าวโลก(พระเจ้าจักรพรรดิ)ไหม?"ที่ผมพูดยังงี้เพราะในใจอธิษฐานจะเป็นพระเจ้าจักรพรรดิในชาติหน้าถ้ายังจะเกิดเป็นคนอีกขอให้ได้นำหลักธรรมที่ท่านพระศรีศากยสมณโคดมได้สั่งสอนไปเผยแพร่ให้คนในประเทศต่างๆนำมาปฏิบัติเพื่อประโยชน์สุขทั้งปวงภายในพ.ศ.๕,๐๐๐นี้ผมเลยชอบถามพ่อบ่อยๆว่าเรียนแล้วมันได้เป็นจ้าวโลกไหม?พ่อไม่เข้าใจพูดว่า "จ้าวโรคน่ะสิ" และที่ผมอยากจะหนีออกจากบ้านนั้นเพราะผมมีโรคประจำตัวและพ่อแม่กลัวผมจะไม่ตั้งใจเรียนต้องทำตามที่หมอสั่ง
ผมกินยามากจนนอนแทบจะไม่ตื่นเพราะแม่มักจะจับอาการผมมากเกินไปหน้าตาผิดปกติก็ให้กินยาเพิ่มจนผมนอนตื่นเกือบเที่ยงทุกวันก่อนหน้านี้ก็เข้าใจว่าผมติดยาเสพติดทั้งงที่ผลตรวจปัสสาวะผมไม่เคยมีสีม่วงเพราะผมไม่เคยเห็นตัวจริงของยาสักทีแม่ก็ว่าผมโดนวางยาจากเพื่อนที่แกล้งจะให้ติดเพื่อที่จะได้ลูกค้าและแม่ก็ห้ามไม่ให้ผมคบกับเพื่อนผู้หญิงคนนั้นที่ผมไปหาที่กรุงเทพฯ(แต่ก็ไม่เจอ) ผมอึดอัดครับที่ต้องหนีออกจากบ้านจากพ่อแม่ผมอยากรู้ว่าโลกภายนอกมันเป็นไงเลยต้องทำเพราะท่านทั้ง2มักจะมองโลกในแง่ร้ายและกลัวที่จะให้ผมเผชิญโลกความจริงคิดว่าผมอ่อนต่อโลกจริงแล้วผมยอมรับว่าถูกหมอเรียกว่าผู้ป่วยทางจิต แต่ผมไม่เคยทำร้ายใครแต่เวลาผมทำสมาธิมักมีเสียงของพวกมิจฉาทิฐิมารบกวนถึงกับบังคับมือของผมให้กำหมัดชกหน้าตัวเองก็มี หลบหลู่ท่านผู้หลุดพ้นไปแล้วก็มี ยกย่องพวกที่ทำตัวเป็นอมิตรกับเรา จนผมต้องสวด บวงสรวงเทวดา(ท่านท้าวมหาราช) แต่บทที่ชอบใจที่สุดคือ อุตตะรัญจะฯ(ของท้าวเวสสุวัณหรือท้าวกุเวร)ที่ชอบเพราะผมมีแม่เป็นคนน่านชื่อเก่าของคุณแม่ผมคือ "วัชรา ก้อนแก้ว" ตอนนี้ชื่อ
"วัชราภรณ์ อิทธิธรรมากุล" ผมชอบจินตนาการว่าแม่ผมมีหน้าคล้ายยักษ์เพราะใบหน้าของแม่นั้นดูแล้วคล้ายยักษ์แต่แม่ใจดีครับแต่เป็นคนเจ้าระเบียบผมเลยรู้สึกว่าตนเองจะเข้มแข็งได้ต้องคิดว่าตัวเองเคยเป็นลูกหลานยักษ์ไม่งั้นผมจะกลัวเจ้าพวกมารที่มารบกวนสวดบทนี้แล้วสบายใจแม้เสียงจะมีมาบ้างแต่ไม่กังวล แม่ชอบเรียกผมว่า "ตุ๊โต้ง"(ภาษาคำเมือง"ตุ๊"แปลว่า พระ)ตั้งแต่หลังจากหลวงพ่อฤาษีท่านสั่งผมไว้ว่าอายุ20แล้วมาบวชที่วัดเรานะ บวชเนกขัมมะถือสศีล8หรือบวชพระกันผมไม่แน่ใจ แต่รักหลวงพ่อฯมากครับและก็ขอให้ได้บวชตามที่ท่านสั่งไว้เถอะสาธุ เรื่องตัวรบกวนนี้จะแก้ยังไงครับบางครั้งเวลานั่งอยู่ในวิหารแก้วฯที่วัดท่าซุงยังมีเลย มันเริ่มมีตั้งแต่หลังจากพ่อรู้ว่าผมเป็นพวกพุทธภูมิ(อย่างอ่อน)แต่พ่อพาผมจุดธูปลาพุทธภูมิตั้งแต่วันที่รู้ แต่ผมรู้ตัวดีว่าลาฯไม่ได้ลาไปก็เข้านิพพานชาตินี้ยังไม่ได้ เพราะเคยปลงจนไม่อยากกินข้าวอยากตายวันนั้นแล้วไปทันทีแต่ก็ไม่ได้อะไรกลับมีเสียงมาเรียกไ-้งี่เ-่า ด่าต่างๆนานา ผมเลยตัดสินใจปรารถนาฯต่อสบายใจกว่าไม่เชื่อพ่อแล้วพ่ออยากจะไปก่อนผมก็โมทนาเดียวนี้พวกตัวรบกวนก็ไม่ค่อยมากระซิบ
สบายใจจริงๆครับ แต่สงสัยอยู่่ว่าดีอยู่20วันกับอยู่อีก20ปีนี้ของจาตุมฯหรือโลกมนุษย์ตามที่เสียงที่ผมเข้าใจว่าเป็นท่านอินทกะมาพูดด้วยและจิ้งจกที่ไต่ในท้องนี้คืออะไรใครสงเคราะห์ผมได้บ้างครับ ตอนนี้อยู่บ้านแล้วและรอรับปริญญาปีหน้าเพราะเรียนจบแล้ว

 

กังวลไปทำไม ในสิ่งที่ยังไม่เกิด

น้องคิดแต่เรื่องอนาคตที่เอาแน่เอานอนอะไรไม่ได้

เอาจิตไว้ที่ปัจจุบันและอิริยาบทดีกว่าไหม

ส่วนเรื่องชั่ว ทุกคนเคยชั่วทั้งนั้น

เรื่องอดีตไม่ต้องเก็บมาคิด เพราะคิดแล้วทำให้จิตเศร้าหมอง

ตอนนี้ มีศีลห้าครบไหม กตัญญูบิดามารดาไหม พรหมวิหารมีครบไหม อิทธิบาท 4 พร่องหรือเปล่า

 

น่าติดตามมากค่ะ น่าจะกลับมาเล่าอีก ...

 

จบได้ด้วย ขออนุโมทนาด้วย ตอนนี้เป็นไงบ้างละ อย่าหนีไปไหนอีกเลย อยู่กะพ่อแม่ดีที่สุดแล้ว ปลอดภัยที่สุดแล้ว ตั้งสติให้ดี อย่าเพิ่งไปคิดเลย พุทธภูมิ นิพพานอะ รับรู้ลมหายใจก่อน เข้าออกหรือเปล่า เราตายไปยัง หรือยังอยู่ ตายแล้วจะไปไหน นึกถึงศีลเข้าไว้ รักษาได้ครบไหม มีสติคิดถึงพระพุทธเจ้า พระธรรม พระอริยสงฆ์วันละหลายๆครั้งไหม คิดถึงหมายถึงคิดถึงความดีของท่าน ความมีพระมหาปัญญาธิคุณอันยิ่งใหญ่ สามารถชนะกิเลสมารได้ทั้งปวง คิดถึงความบริสุทธิคุณอันยิ่งใหญ๋ไม่มีใครเสมอเหมือนได้ คิดถึงความมหาเมตตากรุณาอันยิ่งใหญ่ของพระองค์ท่านอันไม่มีใครเสมอเหมือนได้ ความเมตตาของท่านไม่มีขอตเขต ความรักความเมตตาของท่านบริสุทธ์ ไม่ต้องการการตอบแทน เราคิคถึงบุญบารมีของท่าน จิตเราก็ก็อิ่มเอิบด้วย พลอยรับบารมีของท่านไปด้วย แช่มชื่น ถึงจะมีปัญหาของชีวิตบ้าง ทุกข์บ้าง แต่รับรองเราไม่จมดิ่งแน่และไม่หลงเดินผิดทางแน่ การันตีด้วยไม่บ้าแน่