เรื่องเด่น เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันเสาร์ที่ ๓๐ พฤษภาคม ๒๕๖๙

เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันเสาร์ที่ ๓๐ พฤษภาคม ๒๕๖๙

​

 

วันนี้ตรงกับวันเสาร์ที่ ๓๐ พฤษภาคม พุทธศักราช ๒๕๖๙ กระผม/อาตมภาพต้องเดินทางไปยังมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ที่อำเภอวังน้อย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ตั้งแต่เช้า เพื่อไปร่วมงาน ๑๐๕ ปีชาตกาล ของพระเดชพระคุณพระราชรัตนโมลี (นคร เขมปาลี, Ph.D.) ซึ่งเป็นอดีตอธิการบดีรูปที่ ๔ ของมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย

หลวงพ่อนครนอกจากจะเป็นอธิการบดีแล้ว ยังเป็นผู้เปิดโลกทัศน์ของมหาวิทยาลัยไปสู่ต่างประเทศเป็นรูปแรก ๆ เลย โดยเฉพาะประเทศจีน สมัยนี้อาตมภาพไปเมืองจีนปีหนึ่ง ๓ รอบ ๔ รอบ เดี๋ยวอีกไม่กี่วันก็จะไปอีกแล้ว แต่สมัยหลวงพ่อนครนั้นไม่ได้ คุณไปเมืองจีนกลับมาไม่ได้กลับวัด เขาพาไปเข้า "สันติปาลาราม" รู้จักไหม ? "สันติบาล" สมัยนี้ก็ประมาณดีเอสไอ (กรมสอบสวนคดีพิเศษ) เนื่องเพราะว่าสมัยนั้นประเทศจีนยังเป็นคอมมิวนิสต์ และบ้านเรายังไม่มีการสถาปนาความสัมพันธ์กับประเทศจีนอย่างเป็นทางการ เพราะฉะนั้น..ถ้าคุณไปก็จะเจอข้อหาคบคอมมิวนิสต์..!

ผู้ที่เดือดร้อนมากที่สุด ก็คือพระเดชพระคุณท่านเจ้าประคุณสมเด็จพระพุฒาจารย์ (อาสภมหาเถระ ป.ธ. ๘) สมัยเป็นรองสมเด็จพระราชาคณะที่ "พระพิมลธรรม" ติดคุกด้วยข้อหาคอมมิวนิสต์อยู่หลายปี ท่านก็นุ่งขาวห่มข่าวต่อสู้ด้วยวิธีอหิงสา คืออยากขังก็ขังไป ตูก็ทำตัวเป็นพระนุ่งขาวอยู่ในคุกนี่แหละ..! จนกระทั่งท้ายที่สุดก็พ้นมลทินออกมา แล้วก็ได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นสมเด็จพระราชาคณะที่สมเด็จพระพุฒาจารย์..!

หลวงพ่อนครเป็นพระที่กล้าพูดกล้าทำ และกล้ารับผลการกระทำที่ตนเองได้ทำไปแล้ว สมัยนี้เห็นแต่กล้ารับชอบ ไม่ค่อยกล้าจะรับผิดกัน..! แล้วหลวงพ่อนครก็มีความมหัศจรรย์ในชีวิตอยู่ ก็คือวันเกิดกับวันมรณภาพของท่านเป็นวันเดียวกัน คราวนี้ท่านมรณภาพไปแล้ว เลยไม่มีโอกาสถามว่า ตอนท่านจบปริญญาเอกที่อินเดียนั้น จบวันเดียวกันหรือเปล่า ? เผื่อว่าท่านจะเลียนปฏิปทาพระพุทธเจ้า ก็คือ วันประสูติ ตรัสรู้ และปรินิพพาน เป็นวันเดียวกัน คือวันวิสาขบูชาพรุ่งนี้

 

หลวงพ่อนครเคยเล่าให้หลวงพ่อพระพรหมบัณฑิต, ศ.ดร. (ประยูร ธมฺมจิตฺโต ป.ธ.๙, Ph.D.) ราชบัณฑิต สมัยยังเป็นพระราชวรมุนี อธิการบดีรูปถัดจากท่านไม่นาน บอกว่าตอนท่านเรียนปริญญาเอกอยู่ที่ประเทศอินเดีย โยมที่บ้านป่วยหนัก คราวนี้ "โยม" ท่านก็ไม่ได้บอกว่าโยมพ่อหรือโยมแม่ ทางบ้านพยายามปิดข่าวคราวไม่ให้ท่านรู้ จะได้ไม่เสียสมาธิในการเรียน

เนื่องเพราะว่าสมัยก่อนการเรียนปริญญาเอกที่อินเดียนั้นโคตรจะยาก..! ยากตรงที่ว่าครูบาอาจารย์ไม่สอนอะไรเลย ก็คือพอไปสมัครเรียน เขาก็จะถามว่า "คุณอยากรู้เรื่องอะไร ?" แล้วก็แนะนำให้ไปอ่านหนังสือเล่มนี้ ไปอ่านหนังสือเล่มนั้น ไปอ่านหนังสือเล่มโน้น อยากจะทำวิทยานิพนธ์เกี่ยวกับเรื่องนี้ใช่ไหม ? ถ้าอย่างนั้นคุณเขียนมา บทที่ ๑ จะเริ่มต้นอย่างไร ? บทที่ ๒ จะเริ่มต้นอย่างไร ?

ถ้าไม่ได้อย่างใจครูบาอาจารย์ ท่านก็จะบอกว่าต้องไปแนวไหน ? ต้องเขียนอย่างไร ? พูดง่าย ๆ คือว่าทันทีที่เรียนก็เริ่มทำวิทยานิพนธ์เลย ไม่เหมือนกับสมัยนี้ ต้องรอโน่น เรียนไปแล้วปีหนึ่ง ปีครึ่ง สองปีแล้วแต่ความสามารถของลูกศิษย์

"ท่านอาจารย์ใหญ่" (รศ.ดร.สุรพล สุยะพรหม) รองอธิการบดีฝ่ายกิจการทั่วไป มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เคยปรารภกับกระผมว่า "รุ่นผมเรียนไม่ได้มีความรู้หลากหลายเหมือนรุ่นหลวงพ่อเล็ก เพราะว่าไม่ได้เรียนอะไรเลย นอกจากว่าอยากเรียนแบบไหน ครูบาอาจารย์ท่านให้ไปค้นคว้าแบบนั้นมา จึงได้ความรู้แค่ประเภทเดียว"

ส่วนอย่างของกระผม/อาตมภาพเรียนรู้หลากหลายวิชามาก โดยเฉพาะกระผม/อาตมภาพเรียนด้านการจัดการ ต้องเรียนทฤษฎีต่างประเทศเป็นร้อย ๆ ท้ายที่สุดสรุปว่าทฤษฎีของต่างประเทศทั้งหมด ไม่ได้เสี้ยวเดียวในหลักธรรมของพระพุทธเจ้า เพราะว่าความรู้ของต่างประเทศนั้นเถียงได้ พอถึงเวลาคนยกทฤษฎีที่ดีกว่าขึ้นมา ของเราก็ตกหายไป แต่ของพระพุทธเจ้าไม่มีใครเถียงได้

พระองค์ท่านบอกว่า "สัพเพ สังขารา อนิจจา ทุกอย่างไม่เที่ยง" ใครเถียงได้บ้าง ? "สัพเพ สังขารา ทุกขา ทุกอย่างเป็นทุกข์" "สัพเพ สังขารา อนัตตา ทุกอย่างไม่มีอะไรเป็นเราเป็นของเรา" ใครสามารถหาเหตุผลมาเถียงได้บ้าง ?

ดังนั้น ..กระผม/อาตมภาพถึงคิดว่าสิ่งที่พระพุทธเจ้าสอนไม่ใช่ทฤษฎี แล้วก็ไม่ใช่ปรัชญา เพราะปรัชญายังเป็นเรื่องที่ยกขึ้นมาเถียงกันได้ไม่รู้จักจบ ถ้าเถียงจบแล้วจะกลายเป็นศาสตร์ อย่างเช่นว่า คณิตศาสตร์ วิทยาศาสตร์ เหล่านี้เป็นต้น ในเมื่อเป็นทฤษฎีที่เถียงไม่ได้ จึงไม่ควรจะเรียกว่าทฤษฎีปกติ ไม่ใช่ Theory แบบของฝรั่งเขา จะต้องเป็น Theorem ทฤษฎีสัมบูรณ์ เพราะว่าเป็นสัจจะ คือ ความจริงแท้ในโลกนี้

ไปไกลแล้ว พวกเราลืมไปแล้ว เลี้ยวกลับมาหาหลวงพ่อนครใหม่ ย้อนกลับมา ไปไกลเกินแล้ว..!

 

หลวงพ่อนครท่านเรียนอยู่ ทางบ้านปิดข่าวว่าโยมป่วยหนัก พร้อมที่จะเสียชีวิต ท่านก็ตั้งหน้าตั้งตาทำวิทยานิพนธ์จนเสร็จ ครูบาอาจารย์อนุมัติปริญญาให้ พอทางบ้านทราบว่าผ่านการสอบปริญญาเอกแล้ว ค่อยโทรศัพท์แจ้งข่าว ท่านก็รีบเดินทางกลับเมืองไทย ยังไม่รอรับปริญญา เพราะว่าอีกนาน หลวงพ่อนครเล่าให้หลวงพ่อพระพรหมบัณฑิตฟังว่า ไปถึงโรงพยาบาลแล้ว โยมยังอยู่เป็นปกติ ได้พูดได้คุย รู้ว่าพระลูกชายจบปริญญาเอกแล้วโยมก็สิ้นใจ..!

หลวงพ่อพระพรหมบัณฑิตบอกว่า ท่านก็แปลกใจว่าทำไมโยมถึงอยู่ได้จนพระลูกชายกลับมา ? อาจารย์ของกระผม/อาตมภาพนั้นเรียนมากไป มองข้าม "มโนสัญเจตนาหาร" ไปชัด ๆ เลย ก็คือคนและสัตว์ทั้งหลายอยู่ได้ด้วยอาหาร ที่พระพุทธเจ้าท่านตรัสเอาไว้

ในเมื่อสรรพสัตว์อยู่ได้ด้วยอาหาร ก็จะมี

๑) กวฬิงการาหาร อาหารก็คือพวกข้าว กับ น้ำ ขนม ถ้าเป็นพวกสัตว์ก็แล้วแต่ว่าเป็นสัตว์กินพืช หรือว่าสัตว์กินสัตว์ หรือว่ากินทั้งสองอย่าง

๒) ผัสสาหาร ลมหายใจเข้าออก ลองดูว่าถ้าไม่มีลมหายใจ เราจะอยู่ได้ไหม ?

๓) วิญญาณาหาร อาหารได้แก่ รูป รส กลิ่น เสียง สัมผัส ธรรมารมณ์ ซึ่งเข้าทางตา ทางหู ทางจมูก ทางลิ้น ทางกาย ทางใจ คนที่ไม่ได้รับสิ่งทั้งหลายเหล่านี้ถึงขนาดเฉาตายมาเยอะแล้ว ปัจจุบันนี้เรียกว่า "โรคซึมเศร้า" บรรดานักโทษเด็ดขาดกลัวที่สุดก็คือกลัวโดนขังคุกมืด อยู่คนเดียวในที่มืดสนิท ไม่มีแม้กระทั่งเสียง วันหนึ่งจะมีเสียงครั้งเดียวก็คือตอนเขามาเปิดช่องเล็ก ๆ ส่งอาหารให้ ถ้าอยู่แบบนั้นนาน ๆ ไม่กลั้นใจตายเองก็เฉาตาย..! เพราะว่าตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ ไม่ได้เสพเสวยสิ่งทั้งหลายเหล่านี้

อย่างสุดท้าย ๔) มโนสัญเจตนาหาร อาหารคือความมุ่งมั่นของใจ ตั้งใจว่าลูกชายไม่กลับ เราก็จะรอจนกว่าจะได้เจอ แบบเดียวกับตานักวิ่งมาราธอน ที่วิ่งไปส่งข่าวว่ากองทัพกรีกชนะโรมันแล้ว ๔๒ กิโลเมตรเศษวิ่งไปได้ แจ้งข่าวเสร็จล้มตึงสิ้นใจ จะบอกว่าเหนื่อยตายก็ได้ แล้วทำไมเอ็งไม่เหนื่อยตายซะตั้งแต่ต้น..! ก็เพราะใจที่มุ่งมั่นว่า "ต้องไปส่งข่าวให้พรรคพวกของตนเองรู้"

 

ดังนั้น..หลายต่อหลายท่านที่เกษียณอายุราชการแล้ว ก็มักจะเฉาตายในเวลาไม่นาน พระเดชพระคุณหลวงพ่อเจ้าคุณสะอิ้ง - พระธรรมพุทธิมงคล (สอิ้ง สิรินนฺโท ป.ธ. ๘) ที่ปรึกษาเจ้าคณะภาค ๑๔ เจ้าอาวาสวัดป่าเลไลยก์ วรวิหาร จังหวัดสุพรรณบุรี ของกระผม/อาตมภาพ หรือว่า "หลวงปู่" ของหลายท่าน เพราะตอนนี้ท่านก็ ๙๑ - ๙๒ ปีแล้ว ท่านบอกว่าท่านสร้างพระใหญ่ที่ผามังกรบินอู่ทองเพื่อหางานให้ตัวเองทำ ท่านบอกว่า "ตราบใดที่งานนี้ยังอยู่ ข้าไม่ตาย ถ้าวันไหนคึกขึ้นมาจะทำไปเรื่อย ๆ จนกว่าจะอยู่ถึง ๑๒๐ ปี" อาตมภาพก็ช่วยท่านสร้างพระใหญ่หลวงพ่ออู่ทอง ถวายท่านไป ๑ ล้านบาท รอบสองจำไม่ได้ว่า ๕ แสนบาทหรือเท่าไร ?

ไป ๆ มา ๆ วันนั้น ท่านบอกว่า "เฮ้ย..เล็ก..! ข้าน่าจะอยู่ไม่ถึง ๑๒๐ ปีแล้วว่ะ..ป่วย..!" ก็เลยถามว่าหลวงพ่อมีงานอะไรค้างอยู่ ท่านบอกว่าท่านจะสร้างพระจุฬามณีเจดียสถาน อยู่บนหน้าผาหลังเศียรพระ ถ้ามองในมุมตรงจะเหมือนกับพระสวมมงกุฎก็คือพระจุฬามณีนั้น

กระผม/อาตมภาพถามว่า "ราคาเท่าไรครับ ?" หลวงพ่อท่านบอกว่า "๒ ล้านบาท" กระผม/อาตมภาพเรียนกราบท่านว่า "หลวงพ่อ ราคานี้ ๓ วันพังครับ..!" ท่านบอก "ไม่ใช่..ลูกศิษย์ข้าทำให้ เขาคิดแค่ต้นทุน ทำแข็งแรง..ไม่พังหรอก" "ถ้าอย่างนั้นผมถวายครับ เดี๋ยวหลวงพ่อมรณภาพก่อนจะไม่ได้ทำ..!" ก็เลยช่วยท่านสร้างไปอีก ๒ ล้านบาท อยู่มาจนทุกวันนี้ น่าจะปล่อยให้ท่านตะเกียกตะกายเอง จะได้ไป ๆ เสียที ไม่ต้องทรมาน..!

หลวงพ่อท่านด้วยความที่ใจมุ่งมั่นว่ายังมีงานอยู่ ท่านก็ทำไปเรื่อย นอกจากพระใหญ่แล้วก็ยังแกะองค์โน้น องค์นี้ องค์นั้น เพิ่มขึ้นมา แกะสลักถ้ำเพื่อประชุมสงฆ์ เลียนแบบถ้ำสัตตบรรณคูหาที่ทำสังคายนาพระไตรปิฎก ตอนนี้มีสกายวอล์คอีกด้วย ปล่อยท่านทำไปเถอะ อาตมาไม่อยากอยู่หรอก เหนื่อยจะตายชัก..!

คราวนี้ในส่วนของมโนสัญเจตนาหาร เป็น ๑ ในอาหารที่คอยค้ำให้มนุษย์และสัตว์ยังดำรงชีวิตอยู่ได้ แต่ว่าถ้าหากว่าเป็นพระที่ท่านเข้าถึงที่สุดของทุกข์จริง ๆ แล้ว ไม่มีใครอยากอยู่หรอก อยู่วันหนึ่งก็ทุกข์วันหนึ่ง อยู่ชั่วโมงหนึ่งก็ทุกข์ชั่วโมงหนึ่ง อยู่นาทีหนึ่งก็ทุกข์นาทีหนึ่ง อยู่วินาทีหนึ่งก็ทุกข์วินาทีหนึ่ง

ยังดีที่ไม่อยากตาย พระที่ท่านทำถึงจริง ๆ ไม่ได้อยากตาย แต่ไม่อยากอยู่ พวกเราหลายคนปฏิบัติธรรมแล้วคิดว่าอยากตายเป็นเรื่องดี...ไม่ใช่ จิตใจเศร้าหมองอย่างนั้น ถ้าตายไป..ดีไม่ดีลงอบายภูมิ พระที่ท่านทำถึงจริง ๆ ท่านจะวางกำลังใจในลักษณะ "อยู่ก็ได้ ตายก็ดี อยู่ก็ได้สร้างบุญสร้างบารมี ตายก็ได้ไปพระนิพพาน"

สำหรับวันนี้ก็ขอเรียนถวายพระภิกษุสามเณรของเรา และบอกกล่าวแก่ญาติโยมแต่เพียงเท่านี้

พระครูวิลาศกาญจนธรรม, รศ.ดร.
เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน
วันเสาร์ที่ ๓๐ พฤษภาคม พุทธศักราช ๒๕๖๙
(ถอดจากเสียงเป็นอักษร โดย เผือกน้อย)