แบบนี้บาปป่ะคะ???

มีคนไข้ที่นอนไม่รู้สึกตัว ไม่ลืมตา ไม่มีปฏิกริยาโต้ตอบใดๆ มีแผลกดทับ ฉี่อึ กลั้นไม่ได้

ที่ยังอยู่ได้เพราะนอนใส่ท่อช่วยหายใจไว้พร้อมกับให้ยากระตุ้นการทำงานของร่างกาย

แล้วเราได้เห็นภาพนั้นก็รู้สึกสงสาร เลยคิดในใจว่า "ยาย ถ้าไม่ไหวก็ไปเหอะนะ "

แบบนี้จะเป็นการแช่งรึป่าวคะ แต่ใจเราคือเห็นแล้วว่าเค้าคงกลับมาเหมือนเดิมไม่ได้ แล้วก็ทรมานทั้งคนเฝ้า และคนดูแลอ่ะค่ะ

 

ไม่ผิดครับ จะผิดหรือไม่ผิด บาปหรือไม่ต้องดูที่เจตนา อยากให้เค้าไปสบายโดยที่ไม่ได้มีเจตนาโกรธ พยาบาท กันมาก่อน แต่เป็นการคิดเพราะจิตเมตตา ไม่บาป ซึ่งเค้าจะอยู่หรือเค้าจะไปเราไม่ได้กำหนด ตัวเค้า สังขารเค้ามันกำหนดเอง.

 

ผมว่าเป็นเมตตาจิตนะ แต่คิดให้กำลังใจจะดีกว่า เช่นอวยพรให้ยาย หายเจ็บหายป่วย มีเวทนาน้อย เป็นต้นครับ

 

เป็นกรรมของเขาที่ต้องรับครับ.....ทั้งร่างกายที่ต้องทนสถาพในความทุกข์แบบนั้นก็เป็นด้วยเหตุแต่กรรม......

หน้าที่ของคุณคือทำความเข้าใจและพิจารณา....ถ้าเกิดว่าคุณจะต้องจิตเป็นเมตตาจริง....คือการตั้งจิตแบบว่าให้เขาหายจากทุกข์ทรมานนะต้องตั้งจิตแบบนี้......

เห็นหลายครั้งที่ว่าหมอถอดสายลมหายใจออกโดยที่ผู้ป่วยยังไม่เสียชีวิต...คือยังไม่หมดลม....จุดประสงค์เพื่อให้เขาเสียชีวิต....ไม่ว่าการตัดสินของแพทย์จะกล่าวว่าเขาเสียชีวิตแล้วเนื่องจากไม่รับรู้อะไรแล้วก็ตาม....คุณไม่มีสิทธิเด็ดขาดในชีวิตของเขา.....ชื่อว่าคุณฆ่าคนๆหนึ่งทันที.....

แม้ลูกที่มีพ่อแม่เป็นลักษณะแบบที่กล่าว.....ก็ชื่อว่าทำอนัตริยกรรม คือ ฆ่าบิดา หรือ มารดาของตน โดยตั้งใจ....แม้ว่าจะเป็นจิตที่ตั้งแบบเมตตาก็ตาม.....ผลคือ อเวจีมหานรก.....

 

สงสารเขาแผ่เมตตาให้เขาดีกว่าเพราะนั่นคือกรรมของเขาเอง
อย่าคิดแทนเขาเพราะนั่นจะเป็น มโนกรรมเพราะมันจะเป็นกรรมที่ไม่ได้เจตนาค่ะ

 

เป็นกรรมของยาย

แบ่งบุญให้เขาเยอะๆนะครับ

 

ถึงจะไม่ได้มีเจตนาแช่ง ก็ไม่ควรคิดแบบนั้นนะครับ แต่ล่ะคนเค้ามีอายุขัยของเขาอยู่แล้ว เหตุที่ยังไม่ได้ไปเพราะ ต้องรับกรรมจากกายเนื้อก่อน
เหมือนความเห็นข้างบนนะ ส่งบุญให้ เทพที่รักษาคุณยาย นายเวรของคุณยาย เยอะๆนะครับ ส่งด้วยใจที่บริสุทธิ์ ขออนุโมทนาสาธุครับ

 

ไม่บาปหรอกครับ แล้วก็ไม่ได้เป็นการแช่งด้วย

 

เช็ดขี้เช็ดเยี่ยวถึงไม่อยากทำก็ต้องทำ ฝืนใจตัวเอง ทำใจเสีย คนไหนเป็นลูกยิ่งต้องทำ คงไม่มีใครเช็ดแล้วตายหรอกนะ ฝืนใจหน่อยเหอะ ทรมานทั้งคนเฝ้าคนดูแลอ่ะค่ะ แสดงว่าต้องเบื่อที่ต้องดูแลหรือเปล่าถึงคิดแบบนั้น บางทีมันคงเป็นความรู้สึกเพียงเสี้ยวเดียวที่คิดรู้ตัวหรืออาจไม่รู้ตัวเท่ากับการแช่ง ทรมานใจก็ต้องทำใจ แต่ว่าทรมานอยากให้ไปแบบนี้มันไม่ใช่

 

มันเป็นมุทิตาจิตครับ แต่ถ้าคิดออกมาด้วยใจที่เกียจคร้านที่จะดูแลนั่นก้ออีกเรื่องหนึ่ง

ทั้งนี้ ทั้งนั้นมันเป็นเรื่องของอดีตอย่าไปยึดติดกับมันมากนะครับ ปัจจุบันทำดีก้อพอแล้ว