แสดงให้พระลูกศิษย์ดู

พระลูกศิษย์ท่านเล่าให้ข้าพเจ้าฟัง ครั้งนึงวันลงอุโบสถ หลวงปู่จามท่านให้พระลูกศิษย์โกนผมให้ จะโกนตรงกลางศรีษะ1 ครั้งเอาลงไว้ที่ฝาบาตร และรอบ ๆ ด้านข้างศรีษะข้างละ 1 ครั้ง เอาใส่ลงที่ฝาบาตร ที่เหลือบนศรีษะโกนทิ้งลงดิน พอลูกศิษย์มองดูผมหลวงปู่ในฝาบาตร เส้นผมก็วิ่งรวมตัวจับกันเป็นก้อนกลายเป็นพระธาตุให้ดู หลังจากนั้นท่านก็ไม่เคยทำให้ลูกศิษย์ดูอีกเลย ท่านคงอยากบอกว่าของอย่างนี้มีในโลกจริง ๆ และอีกครั้งนึง ลูกศิษย์ท่านเล่าให้ข้าพเจ้าฟังว่า หลวงปู่เอานิ้วจิ้มไปที่ต้นไม้พร้อมกับบอกลูกศิษย์ว่าต้นนี้เอาไปเผาถ่านได้ ท่านชี้นิ้วโดนต้นไหนต้นนั้นตายลงทันทียืนต้นตาย เห็นกับตาทันที เป็นที่อัศจรรย์ใจแก่ลูกศิษย์ นี่คือกสิณไฟนั่นเอง เวลาหลวงปู่ทำน้ำมนต์ก็จะใช้อาโปกสิณ ซึ่งหลวงปู่เคยพูดให้ฟังบ่อย ๆ ว่าเป็นของเก่ามีมาหลายชาติแล้ว ท่านทำให้ลูกศิษย์ดู เพื่อพิจารณา เฉพาะลูกศิษย์ที่เป็นพระเท่านั้น

 

สาธุ...อยากเห็นเหมือนกันครับ....เป็นบารมี พระโพธิสัตว์ บารมีเต็มครับ..

 

ข้าพเจ้าเคยถามหลวงพี่ข้าพเจ้า เกี่ยวกับการล่องหนหายตัว เหาะเหินเดินอากาศ เพราะสงสัยหลวงพี่ ครั้งนึงจู่ ๆ ท่านโผล่มานั่งที่ศาลา ทั้งที่พากันตามหาท่านที่กุฏิเพราะท่านไม่มาฉันข้าว 5 วัน แม่ชีบอก แล้วข้าพเจ้ากับแม่ก็อยากจะทำบุญกับท่าน แต่แม่กับน้าไปตามท่านที่กุฏิและน้าก็ตะโกนเรียกท่านตั้งนาน แต่ไม่มีเสียงตอบจนแม่ข้าพเจ้าร้อนใจกลับมาศาลา บอกตาอ้วนโยมที่อยู่วัดไปตามท่านอีกตาอ้วนกลับมาก็บอกว่าไม่เจอท่าน สงสัยอยู่ในกุฏินั่นล่ะ เพราะแม่ข้าพเจ้ากลัวว่าท่านจะมรณะภาพในกุฏิ คนก็นั่งเต็มศาลา แต่อยู่ ๆ ข้าพเจ้าก็มองเห็น ท่านโผล่มานั่งที่หัวแถวที่ท่านนั่งประจำได้ยังไง ถามใครก็ไม่เห็นมีใครบอกว่าเห็นท่านเดินผ่านมา จากวันนั้นผ่านมา 2 ปี พอมีโอกาสข้าพเจ้าเลยถามท่านว่าการหายตัวนี้มีผู้ทำได้ไหม ท่านตอบว่ามันเป็นเรื่องธรรมดา อะไรก็ตามทำประจำ ทำบ่อย ๆ จนเป็นความเคยชินและชำนาญ มันก็ไม่ใช่ของแปลก แต่คนที่ทำไม่ได้ และไม่เคยเห็นก็คิดว่าเป็นเรื่องแปลกประหลาดพิสดารสำหรับเขา ผู้ที่ทำได้มีเยอะแยะท่านเหล่านั้นทำจนเป็นเรื่องปกติธรรมดาของท่าน หลวงพี่บอกข้าพเจ้าอย่างนี้

 

ติงกำลังอ่านประวัติหลวงปู่จาม
คิดว่าจะหาโอกาสไปกราบท่านในเร็วๆวันนี้​