ไปผูกทุ่น..รักษาปะการัง ผูกความรัก..พิทักษ์เพื่อน"มอแกน"

<IFRAME style="Z-INDEX: 100000; BORDER-BOTTOM: 0pt; POSITION: absolute; BORDER-LEFT: 0pt; WIDTH: 1px; HEIGHT: 1px; BORDER-TOP: 0pt; TOP: 0pt; BORDER-RIGHT: 0pt; LEFT: 0pt" id=_atssh519 src="http://s7.addthis.com/static/r07/sh27.html#"></IFRAME>
ไปผูกทุ่น..รักษาปะการัง ผูกความรัก..พิทักษ์เพื่อน"มอแกน"



<SCRIPT type=text/javascript> var omitformtags=["input", "textarea", "select"]; //var message="You may not right mouse click this page."; /* Disable Right Click */ if (navigator.appName == 'Microsoft Internet Explorer'){ function NOclickIE(e) { if (event.button == 2 || event.button == 3) { alert(message); return false; } return true; } document.onmousedown=NOclickIE; document.onmouseup=NOclickIE; window.onmousedown=NOclickIE; window.onmouseup=NOclickIE; } else { function NOclickNN(e){ if (document.layers||document.getElementById&&!document.all){ if (e.which==2||e.which==3){ //alert(message); return false; } } } if (document.layers){ document.captureEvents(Event.MOUSEDOWN); document.onmousedown=NOclickNN; } document.oncontextmenu=new Function("return false") } /* ห้ามคลุมดำ */ function disableselect(e){ for (i = 0; i < omitformtags.length; i++) if (omitformtags==(e.target.tagName.toLowerCase())) return; return false } function reEnable(){ return true; } function noSelect(){ if (typeof document.onselectstart!="undefined"){ document.onselectstart=new Function ("return false") if (document.getElementsByTagName){ tags=document.getElementsByTagName('*') for (j = 0; j < tags.length; j++){ for (i = 0; i < omitformtags.length; i++) if (tags[j].tagName.toLowerCase()==omitformtags){ tags[j].onselectstart=function(){ document.onselectstart=new Function ('return true') } tags[j].onmouseup=function(){ document.onselectstart=new Function ('return false') } } } } } else{ document.onmousedown=disableselect document.onmouseup=reEnable } } window.onload=noSelect; </SCRIPT>
บรรยากาศและความสวยงามของอุทยานแห่งชาติหมู่เกาะสุรินทร์.

6 เดือนในช่วงฤดูมรสุม เป็นเวลาแห่งการรอคอยที่ไม่ต่างกันของนักท่องเที่ยวที่พิสมัยความงดงามแห่ง ธรรมชาติ และชาวเลมอแกน (Moken) ชาวเลเผ่าสุดท้ายแห่งทะเลอันดามันเหนือ ที่เฝ้ารอวันที่จะได้ออกหาปลาในช่วงที่ฟ้าเปิด

หมู่บ้านมอแกนและวิถีชีวิตชาวมอแกนที่หมู่เกาะสุรินทร์


สำหรับชาวเลมอแกนแล้ว "ทะเล" คือบ้านของพวกเขา แต่สำหรับนักท่องเที่ยว ทะเล...โดยเฉพาะ อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะสุรินทร์

ที่นี่...คือสวรรค์ของนักดำน้ำ!


ปฏิบัติการผูกเชือกกับฐานแท่นใต้น้ำ เพื่อผูกทุ่นลอย อนุรักษ์แนวปะการังป้องกันการทิ้งสมอในช่วงฤดูกาลท่องเที่ยว.


การมีนักท่องเที่ยวเข้ามาท่องเที่ยวมากขึ้น แม้จะทำให้รายได้ประชาชาติ ของประเทศไทยสูงขึ้น แต่ในอีกด้านหนึ่งก็คือการที่ธรรมชาติอาจเสี่ยงต่อการถูกทำลายมากขึ้นด้วย โดยเฉพาะระบบนิเวศน์ของแนวปะการังและสัตว์น้ำใต้ทะเล


ทีมอาสาสมัครนักดำน้ำเตรียมพร้อมออกไปผูกทุ่นกลางทะเลอันดามัน.


โครงการ "อาสาฯอนุรักษ์ทะเล ไทย 2553" ซึ่งกลุ่ม บริษัททรู วิชั่นส์ จำกัด (มหาชน) ร่วมกับ กองทัพเรือ และภาคเอกชนหลายแห่งร่วมกันจัดขึ้นเมื่อเร็วๆนี้ เป็นอีกหนึ่งความตั้งใจ ที่ต้องการจะอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติทางทะเลไว้ โดยมีกิจกรรมหลาก หลาย ไม่ว่าจะเป็นกิจกรรม อาสาสมัคร ดำน้ำ ผูกทุ่นจอดเรือ, การทำความสะอาดแนวปะการัง, การเก็บขยะใต้ท้องทะเล, การปล่อยและแพร่พันธุ์หอยมือเสือ และการปล่อยเต่าทะเลเพื่อขยายพันธุ์ โดยมีอาสาสมัครกิตติมศักดิ์ อย่าง พล.อ.สุรยุทธ์ จุลานนท์ องคมนตรี เป็นประธานในการทำกิจกรรมครั้งนี้ และร่วมดำน้ำปล่อยหอยมือเสือด้วยตัวเอง


พล.อ.สุรยุทธ์ จุลานนท์ องคมนตรี ลงดำน้ำปล่อยหอยมือเสือ.


ภาพของนักดำน้ำอาสาสมัครกว่า 200 คน จากทั่วสารทิศ ต่างเพศ ต่างวัย ต่างอาชีพ แต่ไม่ต่างความคิด เพราะทุกคนรวมพลกันมาเพื่อร่วมทำกิจกรรมที่มีจุดมุ่งหมายเดียวกัน คือการแสดงออกถึงความรักและความผูกพันกับท้องทะเล รวมทั้งแวะเยี่ยมเยียนเพื่อนๆที่น่ารักของพวกเขา อย่างเจ้า ปลานีโม่ ปลาปักเป้ายักษ์ ปลาขี้ตังเบ็ดฟ้า ปลาสิงโต ปลาสินสมุทร ปลาไหลมอเร่ และปะการังยักษ์ อย่างเจ้าปะการังโต๊ะ ปะการังโขด ปะการังสมอง หรือแม้แต่ปะการังกาแล็กซี่ ที่รออวดโฉมนักดำน้ำในวันเปิดอุทยานฯ ซึ่งตรงกับวันที่ 16 พ.ย.ของทุกปี

สุวรรณ พิทักษ์สินธร นักวิทยาศาสตร์ทางทะเล ศูนย์ศึกษาการพัฒนาการจัดการอุทยานแห่งชาติทางทะเล สำนักอุทยานแห่งชาติ เล่าว่า ทุกวันนี้ความสมบูรณ์ ของปะการังทั่วประเทศที่อยู่ในเขตอุทยานแห่งชาติมีเพียง 50% เท่านั้น ที่ยังมีความสมบูรณ์ ส่วนอีก 50% หรือครึ่งหนึ่งเสื่อมโทรม ทั้งจากภาวะโลกร้อนที่ทำให้ น้ำร้อนขึ้น ทำให้สิ่งมีชีวิตเซลล์เดียวอย่างปะการังเกิดการฟอกขาว เพราะไม่มีอาหาร ไม่มีออกซิเจน และจากการทิ้งสมอเพื่อจอดเรือ ทำให้ปะการังถูกทำลาย ขณะที่ปะการังทั้งประเทศเหลืออยู่จริงๆเพียงแค่ 15-30% เท่านั้น เมื่อเทียบกับการสำรวจเมื่อ 25 ปีก่อน หมายความว่า ในช่วงระยะเวลาเพียง 25 ปี ปะการังถูกทำลายไปมากกว่า 70-80% การผูกทุ่นจอดเรือ เป็นวิธีหนึ่งที่ช่วยลดการ ทำลายแนวปะการัง ซึ่ง นักวิทยาศาสตร์ทางทะเล บอก ว่าสมัยก่อนปะการังถูกทำลายลงไปมาก การผูกทุ่นเป็นวิธีหนึ่งที่ช่วยในการจัดการทรัพยากรทางทะเล โดย เฉพาะการอนุรักษ์แนวปะการัง เพราะจะทำให้เรือรู้ว่าควรจะจอดเรือตรงจุดไหน เป็นการจัดระเบียบการจอดเรือไม่ให้กีดขวางกัน อีกอย่างหนึ่ง การผูกทุ่นเป็นการบอกให้ชาวบ้านรู้ว่านี่เป็นแนวเขตอุทยานแห่งชาติ


ทุ่นลอยขนาดใหญ่จะมีสีเหลืองสำหรับผูกเรือใหญ่ ส่วนสีส้มเป็นทุ่นขนาดกลาง.


ทุ่นแต่ละทุ่นจะมีสีเป็นตัวกำหนดขนาดของการรับน้ำหนักเรือ แบ่งเป็น 3 ขนาด คือ ขนาดเล็ก ซึ่งใช้สำหรับการจอดเรือหางยาวหรือเรือสปีดโบ๊ตลำไม่ ใหญ่มาก จะมีสีขาว ขนาดกลาง ใช้สำหรับจอดเรือท่องเที่ยว ที่ไม่ใช่เรือสำราญขนาดใหญ่มากนัก จะมีสีส้ม ส่วนทุ่นสีเหลือง จะเป็นทุ่นที่ใช้สำหรับจอดเรือที่มีขนาดใหญ่ๆมากๆ

เวลาที่เรามองออก ไปในทะเลแล้วเห็นเจ้าทุ่นหลากสีเหล่านี้ลอยอยู่กลางทะเล มันไม่ใช่ลอยอยู่เฉยๆ ก่อนที่ทุ่นพวกนี้จะลอยคอเฉิดฉายอยู่ในทะเลได้ ต้องใช้ พละกำลังทั้งจากเครื่องจักรและคนจำนวนไม่น้อยในการดำน้ำลึกลงไปผูกมันไว้กับ ฐาน ซึ่งเป็นแท่นคอนกรีตเสริมเหล็กวางฝังอยู่ใต้ทะเลลึก

สุวรรณ บอกว่า การวางทุ่นจริงๆทำมา 20 ปีแล้ว เริ่มจากฝังหมุดในปะการัง และพัฒนามาเป็นการวางแท่นซีเมนต์ ซึ่งโดยปกติอายุการใช้ งานของฐานแท่นคอนกรีตเหล่านี้ประมาณ 30 ปี ส่วนทุ่นลอยก็ประมาณ 3-5 ปี โดยทุ่นจะผูกอยู่กับเชือกที่โยงไปที่ฐานทุ่น ทำหน้าที่รับแรง ผ่อนแรง มีคำถามเหมือนกันว่าในเมื่อทั้งฐานทุ่นและทุ่นมีอายุการใช้งานค่อนข้างนาน หลายปี แล้วทำไมเราถึงต้องมีโครงการดำน้ำผูกทุ่นจอดเรือทุกปี หรือ ปีเว้นปี สิ่งที่เป็นอุปสรรคก็คือ บางครั้งทุ่นที่เราผูกไว้เกิดหายไป เราก็จะไม่รู้แล้วว่าฐานทุ่นอยู่ตรงไหน ต้องดำน้ำลงไปค้นหาความลึกก็ประมาณ 30-40 เมตร บางทีดำลงไปแล้วก็ไม่เห็นอีก เพราะทรายที่อยู่ใต้ทะเลพัดมากลบจนมองไม่เห็น ต้องใช้เวลาในการหา ถ้าหาไม่เจอ ก็ต้องวางฐานทุ่น กันใหม่ ซึ่งการวางฐานทุ่นแต่ละครั้งต้องใช้เรือเครนขนาดใหญ่วางลงไป ใช้งบประมาณครั้งละ 10-20 ล้านบาท นอกจากนี้ในส่วนของเชือก บางครั้งเชือกก็ขาด ต้องออกไปเปลี่ยนเชือก โดยเฉพาะในช่วงมรสุม เป็นความยากลำบากมาก ต้องตัดเชือกให้ได้ขนาดแล้วลงไปผูก ถ้าเชือกขาดก็จะใช้วิธีเอาเชือกแต่ละส่วนมาต่อกัน โดยใช้ห่วงสเตนเลสเป็นตัวเชื่อม สามารถที่จะถอดห่วงในช่วงความยาวต่างๆได้ตามต้องการ เรียกว่ามีกรรมวิธีค่อนข้างมากพอสมควรในการผูกทุ่นแต่ละครั้ง


ปูจักจั่น สุดยอด Sea Food แห่งทะเลน้ำลึก.


การร่วมโครงการดำน้ำผูกทุ่นจอดเรือครั้งนี้ นอก จากจะได้ความรู้เกี่ยวกับการผูกทุ่นแล้ว เรายังได้มีโอกาสลิ้มรสปูจักจั่น สุดยอด Sea Food แห่งทะเลน้ำลึก ด้วยฝีมือการต้มแบบชาวเลของ "บังคง" คนขับเรือผู้อารี


สองพี่น้องชาวมอแกน.


ได้มีโอกาสเยี่ยมเยียนพี่น้องชาวเลมอแกน ที่วันนี้วิถีชีวิตเริ่มเปลี่ยนไป จากชีวิตเรียบง่ายพอเพียง ความเป็นเมืองได้ทำให้พวกเขามีโทรศัพท์มือถือ ใช้เรือยนต์ในการหาปลา แทนการใช้ชีวิตอยู่บน เรือก่าบาง ที่ลอยลำหาปลาอยู่กลางทะเลอย่างมีความสุขโดยไม่ฟุ้งเฟ้อหรืออยากได้ อยากมี แบบที่คนเมืองเป็น





สิ่งที่ชาวเลมอแกนรู้จัก คือตัวตนของทะเล ที่แม้จะมีมรสุม คลื่นแรงเพียงใด พวกเขาก็สามารถที่จะรับมือกับมันได้ และทะเลก็ไม่เคยทำร้ายพวกเขาแม้ในภัยพิบัติคลื่นยักษ์อย่างสึนามิ

แต่วันนี้ คลื่นยักษ์ที่รุนแรงที่สุดของชาวมอแกน ที่อาจทำให้พวกเขาไม่รอดต่อชะตาชีวิต ก็คือ

คลื่นแห่งความเป็นเมืองที่พัดกระหน่ำเข้าใส่ อย่างไร้ความปรานี.




ไทยรัฐออนไลน์

• โดย ไทยรัฐฉบับพิมพ์
• 13 พฤศจิกายน 2553, 05:15 น.

 

น้ำทะเลใสสวยงามมาก ๆ