onnly love is real(ต่อ)

จะไม่ดีกว่าหรือที่เราจะขอมีชีวิตอยู่อย่างเบิกบานในวันนี้ เพื่อจะใช้เวลาทุกวันของเราให้เต็มที่ เพื่อที่จะได้รักและเป็นที่รัก มากกว่าจะอยู่อย่างกังวลถึงสุขภาพร่างกายในอนาคตที่เราเองไม่อาจรู้ได้ จะเกิดอะไรขึ้นถ้าหากอนาคตนั้นไม่มี จะเกิดอะไรหนอถ้าหากความตายคือการหลุดพ้นสู่ปิติภพ
ผมไม่ได้กำลังแนะให้คุณละเลยตัวเอง หรือเชิญคุณว่าการสูบบุหรี่ไม่หยุด ดื่มเหล้าไม่ยั้ง ปล่อยตัวให้อ้วนพลุ้ยนั้นไม่เป็นไร เพราะสถานะประดานี้มีแต่ก่อให้เกิดความเจ็บ ความทุกข์ ความไร้สมรรถภาพทั้งสิ้น เพียงแต่อยากบอกให้คุณอย่าคิดกลุ้ม ถึงอนาคตมากนักเลย ขอให้หาความปิติ ในวันนี้ก็พอ ที่น่าขันก็คือ หากคุณมีทัศนคติใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับวันนี้ คุณอาจจะมีอายุยืนไปเองก็ได้
ร่างกายของเรากับวิญญานเราเปรียบไปคล้ายรถยนต์กับคนขับฉันใดฉันนั้น พึงจำใว้เสมอว่าคุณนั้นคือคนขับ ไม่ใช่รถ อย่ายึดติดกับพาหนะการยึดมั่นว่าจะยืดอายุชีวิตได้นานเท่าไหร่ จะอยู่ไปจนอายุร้อยปีได้หรือไม่ในวันนี้ถือว่าบ้าโดยแท้ เปรียบได้กับการที่คุณพยายามจะยืดเจ้ารถฟอร์ดให้ขับทะลุสองแสนใมล์แล้วยังจะเอาให้ได้สามแสนใมล์อีก ตัวถังรถสนิมเขรอะแล้ว เปลี่ยนลูกสูบไปห้าครั้งแล้ว อะไหล่หลุดร่วงจากตัวเครื่องทีละชิ้นแล้วคุณก็ยังไม่ยอมเปลี่ยนรถอยู่นั้นเอง ทั้งที่ขณะเดียวกันมีเจ้าคอร์เวทคันใหม่เอี่ยม รอคุณอยู่หัวมุมถนนข้างหน้า ที่คุณต้องทำก็คือแค่ยอมก้าวเท้าออกจากเจ้าฟอร์ดคันเก่า แล้วเลื่อนกายสู่เบอะคอร์เวทคันหรูใหม่เอี่ยมเท่านั้น คนขับคนเดิม วิญญานดวงเดิมไม่เปลี่ยนรถเท่านั้นที่เปลี่ยน
แต่ขออีกนิดเถอะ.....ผมว่าไม่แน่อาจมีรถเฟอร์รารี่คันงามมาจอดรอคุณอยู่ที่หัวถนนแล้วก็ได้(จิตกับกาย)

 

ว่างๆเอาแนวนี้มาเขียนอีกนะครับ ชอบอ่าน