ทางรอด ทางเลือก (นิยาย)

ชื่อเรื่อง ตราบจนจินตนาการครั้งที่เท่าไหร่หว่า
จากจุดเริ่มต้นสู่จุดจบ
จักรวาลนี้ก็เป็นที่รองรับในการโรลเพลย์ของผู้คนทั้งหลาย จะมีสักกี่คนที่จะรอดจากการเร่งวิวัฒนาการจนถึงมิติที่ 5 บ้างมั้ย จักรวาลก็มีส่วนช่วยเร่งวิวัฒนาการโดยการส่งเครื่องเล่นเกมมาให้เราทำความเข้าใจอุปกรณ์ของมันได้ก็เท่านั้น จากการที่หลุมดำมีแรงดึงดูดมหาศาลจึงได้ดึงดูดความคิดของผู้คนไปประกอบกันเป็นเครื่องเล่นเกมจากสกิลวาร์ปของหลุมดำพามาบรรจุใส่กล่องสมบัติซึ่งตั้งอยู่ในดันเจี้ยนโดยมอบหมายหน้าที่ให้หน่วยซี้ดค้นหา ณกองกำลังหนึ่งชื่อราบาเดียการ์เด้นได้ส่งหน่วยซี้ดเข้าไปหาสมบัติในป่าที่รุ่นคุณปู่ได้ทำลายแทงไว้ให้ เข้าไปแล้วจะพบหลุมดำ ออกมาไม่ได้ เหมือนคุณปู่จะเขียนไว้อย่างงี้นะ
"ความสุขๆ ของชั้นถูกช่วงชิงโดยพวกแกกลุ่มซ้าก" ตามคำที่พอจะอ่านออกออก ต้องแกะรอยแปลรหัสภาษาเพิ่ม
โดยได้นางสาวนามว่า มิรู้สา มิโคตะ ที่ศึกษาด้านภาษามาช่วยงานแปลภาษาเพิ่ม จากรุ่นพ่อ แม่ ที่เคยมีผลงานจึงได้
จดหมายเชื้อเชิญจากโรงเรียนคารัมการ์เด้น ซึ่งเป็นโรงเรียนสอนเอไอขับรถ คุณเธอสมีสกิลเรลกัน กับปล่อยน้ำบริสุทธิ์ได้จากร่างกาย และสามารถขับถ่ายเป็นของกินได้ เช่นกินน้ำเยอะก็ถ่ายออกมาเป็นไอติม แต่เรื่องรสชาติต้องรอคนมาทดสอบอีกที พระเอกนามสกอร์ รองเท้าแต ซึ่งมีสกิลอิเล็กทรอนิกส์ก็ตามมาช่วยด้วยในฐานะเพื่อนร่วมชั้น กับสกิลทำอาหารชั้นเลิศ กันบูด
"หลังจบการศึกษานายคิดว่าไง นายสกอร์ กว้างขวางคอก็หมดไปแล้วนี่ ทั้งเรื่องการเรียน เรื่องรัก ก็เหลือเราสองคนแล้วนี่ ต้องไปประจำที่หน่วยราบาการ์เด้นอีก"
"มากันเป็นคู่กัต้องจบกันเป็นคู่แหละ ฉันยังต้องเรียนรู้อีกเยอะ ที่ผ่านมามีแต่เรื่องคิดผิดทั้งนั้นเลย"
"ผิดเป็นครู นายเคยได้ยินรึเปล่า"
"อืม แต่ฉันไม่อยากผิดอีกแล้ว เพราะอาจเป็นตราบาปไปยันรุ่นลูกเราได้"
หลังงานเลี้ยงฉลองโรงเรียนคารัมการ์เด้น ทุกคนก็ได้ย้ายกลับไปภูมิลำเนาเดิมที่ทุกคนจากมา
"อืม ช่วยไม่ได้น้า นี่เราต้องกลับมาประจำทำงานที่บ้านเกิดเนี่ย มีเรื่องไม่ดีมากมาย เราไม่ค่อยอยากจำเท่าไหร่ แต่ทำเพื่องานๆ เท่านั้นที่ฉันสนใจ"
"เควสแรกเหรอ ป้ายประกาศจากบอร์ด ณ ผับบาร์แห่งหนึ่ง ตามหาลายแทงแรกเงิน”
"อืม เป็นเควสง่ายๆ จากในป่าเหรอ เราจะลองไปดู"
"นี่แหละบ้านเกิดเรา" สกอร์ได้บ่นหลังกลับมาบ้าน
"ผมกลับมาแล้วครับแม่"
"อ้าว สกอร์ลูกรักกลับมาแล้วเหรอ พาใครมาด้วยละ"
"เพื่อนผมเองครับๆ มาทำงานครับๆ"
"คงเป็นงานเก่าๆ เหมือนเดิม ตามล่าลายแทงขุมสมบัติอะไรเทือกนั้นอีกสิ"
"ก็คงงั้นแหละ ว่าแต่แม่มีข่าวอะไรเด็ดๆ มั่งมั้ยช่วงนี้"
"ก็ข่าวลายแทงนั่นแหละ เหมือนที่ลูกเคยหาได้ตอนเด็กแล้วเอาไปให้หัวหน้าหมู่บ้านหนะ จึงได้เปิดหลักสูตรการใช้ชีวิตในป่าขึ้นเลยแถวโรงเรียนราบาเดียการ์เด้นอะ"
"อืม ยังหากันไม่เจออีกเหรอ ป่านนี้"
"เหมือนจะรอลูกมาหาอยู่ล่ะมั้ง"
"งั้นผมขอพักที่บ้านหน่อยนะสัก 1 คืนพรุ่งนี้ก็ต้องไปทำงานแล้ว"
หลังจากผ่านคืนแรก สกอร์ก็ได้ฝันเห็นนางฟ้ามาปลุกให้ตื่นจากฝัน ก่อนจากก็ได้เจอพวกซ้ากเล่นว่าวก็เลยตื่น
"ว่าวโรงเรียนร.จุฬานี่ ที่ฮิตๆ กัน ฉัน.."
"ลืมๆ ไปเถอะ" เสียงจากในหัวไม่ทราบที่มาบอกใบ้ได้แค่นี้
"ฉันต้องปฏิบัติหน้าที่แล้ว ไปล่ะ"
จากนั้นก็ได้พาน้องมิรุสา ไปรร. ราบาเดียการ์เด้นซึ่งได้เปลี่ยนแปลงไปมากเลย จากรร.เทคโนโลยีล้วนกลายเป็นสถานที่ปลูกต้นไม้มากมาย
"หือมาผิดที่เปล่าเนี่ย"
"ก็เหล่าตัวเป้ง หายเข้าป่าไปหมดแล้วนี่ อยากทำอะไรก็ทำ" เสียงจากในหัวบอกมา
"หือ แล้วเราต้องทำไงต่อ"
"รองไปดูป่าแถวหลังรร. มั้ย"
พอมาถึงป่าหลังรร. ได้เกิดคลื่นช็อคเวฟรุนแรงมากทำให้ทั้งคู่หมดสติที่ทางเข้าป่า
พอทั้งคู่ตื่นขึ้นมา
"ห๊ะ เราอยู่ในร่างใครเนี่ย"
การโรลเพลย์กำลังเริ่มต้นขึ้น
"ต๊ะ ตึง ตึง ชเว๊ปๆ" เสียงเอฟเฟค
"เฮ้ย มันสมจริงมากเลย ฝันแน่หรือเนี่ย แล้วนั่นใครน่ะ เพื่อน มิรุสา!"
สกอร์กับใครในฝันได้ออกประจำการในฝัน เรื่องราวจะเป็นไงต่อโปรดติดตามช่วงต่อไป

 

ต่อ ต่อ กำลังสนุกเลยค่ะ

 

เดี๋ยวอีกหน่อยก็อบเค้กและตัดเสื้อเองได้แบบเรา