เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันพุธที่ ๑๐ มิถุนายน ๒๕๖๙

เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันพุธที่ ๑๐ มิถุนายน ๒๕๖๙

​

 

วันนี้ตรงกับวันพุธที่ ๑๐ มิถุนายน พุทธศักราช ๒๕๖๙ กระผม/อาตมภาพเดินทางไปยังวัดป่าประดู่ (พระอารามหลวง) ตำบลท่าประดู่ อำเภอเมือง จังหวัดระยอง เพื่อร่วมงานวันกตเวทิตานุสรณ์ของวัดป่าประดู่ (พระอารามหลวง)

และร่วมประชุมองค์กรพระอุปัชฌาย์รุ่นที่ ๕๑ ในเขตปกครองคณะสงฆ์หนกลาง ซึ่งจะว่าไปแล้วเป็นองค์กรพระอุปัชฌาย์องค์กรเดียวที่มีบทบาทอย่างแท้จริง เนื่องเพราะว่ารุ่นอื่น ๆ แม้จะตั้งกันขึ้นมาเป็นองค์กรก็จริง แต่ไม่ได้มีการกระทำสิ่งหนึ่งประการใด ที่บอกชัดถึงความเป็นองค์กรเลย

แต่ว่าองค์กรพระอุปัชฌาย์รุ่นที่ ๕๑ ในเขตปกครองคณะสงฆ์หนกลางนั้น มีกฎระเบียบที่ชัดเจน อย่างเช่นว่ามีการประชุมสามัญปีละ ๒ ครั้ง เพิ่มเติมด้วยการประชุมสัญจรอีก ๑ ครั้ง มีการกระทำสิ่งที่เป็นสาธารณะประโยชน์ร่วมกันปีละ ๑ ครั้ง ตลอดจนกระทั่งช่วยเหลือสนับสนุนงานอบรมพระอุปัชฌาย์ของประเทศทุกปี สิ่งทั้งหลายเหล่านี้เป็นแค่งานเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ระบุชัดเจนว่าต้องทำเท่านั้น

แต่ว่าในส่วนที่มากกว่านั้นก็คือเอื้อเฟื้อเกื้อกูลแก่สมาชิกขององค์กร ไม่ว่าจะเป็นการเจ็บไข้ได้ป่วย ที่ไปเยี่ยมยามถามไถ่สารทุกข์สุกดิบก็ดี ช่วยเหลือปัจจัยในการรักษาพยาบาลก็ดี หรือว่ามีญาติพี่น้องผู้ใหญ่ของสมาชิก อย่างเช่นว่าพ่อแม่เสียชีวิตลง ก็ต้องไปร่วมงานศพ ซึ่งในลักษณะนี้นั้นถือว่าเป็นน้ำใจ ไม่ระบุอย่างชัดเจนว่าต้องทำ แต่พวกเราก็ทำกันเป็นปกติ

วาระการประชุมที่สำคัญในครั้งนี้ ก็คือการเลือกประธานรุ่นใหม่ โดยเฉพาะตัวกระผม/อาตมภาพเอง รับหน้าที่ประธานรุ่นมา ๓ สมัย (๙ ปี) แล้ว ปรากฏว่าในที่ประชุมลงมติเป็นเอกฉันท์ ให้กระผม/อาตมภาพรับหน้าที่ประธานรุ่นต่อไปอีก ๑ สมัย (๓ ปี) ซึ่งจะว่าไปแล้ว เรื่องพวกนี้ก็เกิดจากการที่กระผม/อาตมภาพให้ความรับผิดชอบต่อหน้าที่ของตนเองอย่างแท้จริง โดยเฉพาะการช่วยเหลือเจือจานแก่เพื่อนฝูงสมาชิกทั้งปวง จนกระทั่งทุกคนเห็นว่าประธานรุ่นนี้เป็นที่พึ่งพาอาศัยได้ ขณะเดียวกัน หน้าที่การงานต่าง ๆ ก็รับผิดชอบโดยไม่บกพร่อง

ทั้ง ๆ ที่ตอนแรก ในการคัดเลือกตัวประธานรุ่นเพื่อรับตำแหน่งในวาระที่ ๑ นั้น อยู่ในระหว่างที่พวกเราทั้งหมดไปร่วมกันปฏิบัติธรรมที่ศูนย์ปฏิบัติธรรม "ธรรมโมลี" ตำบลหนองน้ำแดง อำเภอปากช่อง จังหวัดนครราชสีมา เมื่ออาศัยเวลาพักผ่อนจากการปฏิบัติธรรม พวกเราก็มาทำการลงคะแนนเลือกประธานรุ่นกัน โดยตกลงกันว่าต้องการประธาน ๑ รูป รองประธาน ๒ รูป ให้บรรดาสมาชิกเสนอชื่อมา

 

ปรากฏว่ามีผู้เสนอชื่ออันดับแรกก็คือพระครูโสภิตปัญญากร เจ้าอาวาสวัดป่าประดู่ (พระอารามหลวง) รองเจ้าคณะอำเภอเมืองระยอง และพระครูปทุมวรกิจ ซึ่งภายหลังก็คือพระมงคลวโรปการ จากวัดบางกุฎีทอง ซึ่งตอนหลังย้ายไปอยู่วัดชินวราราม หรือที่ส่วนใหญ่เขารู้จักกันในนามหลวงพ่อชำนาญ พระเกจิอาจารย์ชื่อดังของจังหวัดปทุมธานี

ปรากฏว่าแต่ละท่านมีสมาชิกยกมือสนับสนุน ๔๐ กว่า ๕๐ รูป แล้วพระปลัดธวัช สุทฺธจิตฺโต เจ้าอาวาสวัดสวนมะม่วง จังหวัดกาญจนบุรี เสนอชื่อกระผม/อาตมภาพขึ้นมา โดยมีพระปลัดธวัชยกมือสนับสนุนอยู่รูปเดียว

ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ที่ประชุมเห็นว่าครบ ๓ รูปตามที่ต้องการแล้ว จึงได้ให้ทั้ง ๓ คนเข้าไปในห้องปรึกษาหารือกันว่าใครจะรับตำแหน่งอะไร เมื่อเข้าไปในห้อง หลวงพ่อเชาวลิต ซึ่งปัจจุบันนี้ก็คือท่านเจ้าคุณพระวชิรปัญญากร เจ้าอาวาสวัดป่าประดู่ (พระอารามหลวง) เจ้าคณะอำเภอเมืองระยอง ได้บอกกับหลวงพ่อชำนาญ ซึ่งปัจจุบันก็คือเจ้าคุณพระราชสิริวัชรรังษี ที่ปรึกษาเจ้าคณะจังหวัดปทุมธานีว่า ตัวท่านเองจะสละตำแหน่งให้กับพระครูสุธีปริยัตยาภรณ์ เจ้าอาวาสวัดชุมพลนิกายาราม ราชวรวิหาร เจ้าคณะอำเภอบางปะอินในตอนนั้น แล้วท่านเองจะยอมลดตัวลงไปทำหน้าที่ที่ปรึกษาแทน โดยที่ให้พระครูสุธีฯ รับหน้าที่ประธานหรือรองประธาน โดยมีกระผม/อาตมภาพกับหลวงพ่อชำนาญรับหน้าที่ในส่วนที่เหลือ

แต่หลวงพ่อชำนาญบอกว่า "ถ้าไม่ใช่หลวงพ่อเล็กเป็นประธานรุ่น ผมไม่รับ" ทำเอาหลวงพ่อพระครูโสภิตปัญญากร หรือปัจจุบันก็คือหลวงพ่อเจ้าคุณเชาวลิตร พูดไม่ออกบอกไม่ถูก จึงตกลงกันว่าให้กระผม/อาตมภาพรับหน้าที่ประธานรุ่น แล้วทั้งสองท่านยอมลดตัวลงไปเป็นรองประธานรุ่น

เมื่อออกจากห้องมายังที่ประชุม กระผม/อาตมภาพประกาศบอกต่อที่ประชุม ทุกคนเงียบกริบชนิดเข็มตกลงพื้นก็ได้ยิน มีแค่พระปลัดธวัช สุทฺธจิตฺโต ซึ่งปัจจุบันนี้ก็คือพระครูสุทธจิตคุณ ไชโยโห่ร้องอยู่คนเดียว บอกว่า "ผมอธิษฐานจิตว่า ถ้าหลวงพ่อเล็กมีบารมีจริง ก็ขอให้ได้เป็นประธานรุ่น" โดยที่ไม่ได้มองเลยว่าตนเองนั้นเป็นผู้ที่ยกมือสนับสนุนอยู่คนเดียว

 

แล้วก็ไม่ทราบว่าเป็นเพราะเหตุใด กระผม/อาตมภาพจึงจับพลัดจับผลูมาทำหน้าที่ประธานรุ่น ทั้ง ๆ ที่ในรุ่นนั้นมีเจ้าคุณอยู่ ๘ รูป และมีบางรูปเป็นรองเจ้าคณะภาคเสียด้วย ภายหลังท่านขึ้นมาถึงชั้นเทพ กระผม/อาตมภาพถึงเวลาก็ยังล้อท่านเล่น

เมื่อบรรดาเจ้าคุณต่าง ๆ เห็นยืนคุยกันอย่างสนิทสนม ก็มาถามว่า "รู้จักกันตั้งแต่เมื่อไร" กระผม/อาตมภาพบอกว่า "นี่ลูกน้องผม" ท่านเจ้าคุณก็ยังอุตส่าห์อ่อนน้อมถ่อมตนยกมือไหว้ บอก "ใช่ครับ ท่านเป็นประธาน" ทำเอาทุกคนงงกันไปหมด ซึ่งเรื่องพวกนี้แม้จะเป็นการล้อเล่นกันก็จริง แต่บางทีก็ทำเอากระผม/อาตมภาพอยู่ยากไปเหมือนกัน

เมื่อทำหน้าที่ผ่านมาสมัยแล้วสมัยเล่าจนถึงปัจจุบัน แม้จะรู้สึกว่าตนเองเริ่มอายุกาลผ่านวัยมากแล้ว อยากที่จะวางมือจากตำแหน่งเสียที แต่พรรคพวกเพื่อนฝูงก็ยังคงจับยัดให้เป็นต่อไป ประมาณว่าแขวนเอาไว้จนตายคาตำแหน่งไปเลยก็ยิ่งดี ซึ่งเรื่องพวกนี้จะว่าไปแล้ว กระผม/อาตมภาพเองไม่ได้รังเกียจที่จะทำงาน แต่อยากจะเห็นฝีมือคนอื่นมากกว่า

เนื่องเพราะจำที่พระเดชพระคุณหลวงพ่อฤๅษีฯ วัดท่าซุง บอกเอาไว้ชัดเจนว่า ไม่มีใครที่หาคนทดแทนไม่ได้ ถ้าใครคิดว่าตนเองไม่มีใครทดแทนได้ บุคคลนั้นถ้าไม่ใช่หลงตัวเอง ก็ไม่ควรที่จะรับตำแหน่งหน้าที่อะไร กระผม/อาตมภาพจึงอยากให้คนอื่นทำหน้าที่นี้แทนบ้าง แต่ในเมื่อพรรคพวกเพื่อนฝูงทำการลงคะแนนไว้วางใจ ก็ต้องกัดฟันรับหน้าที่ในสมัยนี้ต่อไป แล้วก็ไปประท้วงขอเปลี่ยนใหม่เมื่อหมดสมัยก็แล้วกัน

สำหรับวันนี้ ส่วนหนึ่งที่กระผม/อาตมภาพทำหน้าที่ ก็เนื่องเพราะว่าเลขานุการรุ่น ก็คือพระวชิรวาที, ผศ.ดร. หรือเจ้าคุณกล้า รองเจ้าคณะอำเภอเมืองเพชรบุรี เจ้าอาวาสวัดมหาธาตุ วรวิหาร ซึ่งท่านนอกจากจะเป็นเพื่อนร่วมรุ่นพระอุปัชฌาย์แล้ว ยังเป็นเพื่อนร่วมรุ่นเรียนปริญญาเอกมาด้วยกัน ท่านติดศาสนกิจที่ประเทศพม่า มอบหมายให้พระมหาพงศ์ศิริ ปญฺญาวชิโร ป.ธ.๙ วัดเขาวัง จังหวัดราชบุรี ซึ่งในตอนแรกนั้นก็มาในฐานะผู้ติดตามหลวงปู่เจ้าคุณทองย้อย (พระภาวนาวิหารกิจ วิ.) เพื่อนร่วมรุ่นพระอุปัชฌาย์ แต่ว่าไป ๆ มา ๆ พวกเราก็เรียกใช้จนกระทั่งเหมือนอย่างกับเป็นผู้ช่วยเลขานุการไปแล้ว ท่านเจ้าคุณกล้าจึงมอบหมายให้พระมหาพงศ์ศิริ ทำหน้าที่แทน ซึ่งท่านก็ทำได้อย่างคล่องแคล่ว

 

กระผม/อาตมภาพควบคุมการประชุมตั้งแต่ต้นจนจบ ในส่วนที่ทุกคนยอมรับก็คือ ไม่ว่าพรรคพวกเพื่อนฝูงในปัจจุบันจะเลื่อนสมณศักดิ์เป็นอะไร จะอยู่ในตำแหน่งอะไร กระผม/อาตมภาพสามารถระบุได้ชัดเจน ไม่ต้องให้เสียเวลารายงานตัวทีละคน เหมือนกับที่ประชุมอื่น ๆ

นี่อาจจะเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้พรรคพวกเพื่อนฝูงไว้วางใจ ว่าสามารถกำหนดจดจำทุกคนได้จริง ๆ มีบางคนเคยลองทำหน้าที่แทนแล้ว ท้ายที่สุดก็ต้องส่งหน้าที่คืนมา เนื่องเพราะว่าไม่สามารถที่จะจำเพื่อนได้ทั้งหมด

กระผม/อาตมภาพเองนั้น มีหลักการจำง่าย ๆ ก็คือจำเฉพาะคนใหม่เท่านั้น บางคนก็สงสัยว่าอะไรจำเฉพาะคนใหม่ ก็เพราะว่าคนเก่านั้นจำได้แล้ว ซึ่งหลักการนี้ถ้าใครคิดว่าสามารถทำได้ ก็เอาไปใช้งานได้เช่นกัน

เพียงแต่ว่าวันนี้เมื่อประชุมเสร็จแล้ว ความโหดร้ายก็คือจะต้องวิ่งกลับกาญจนบุรีเลยทีเดียว ระยะทาง ๔๐๐ กว่า เกือบ ๕๐๐ กิโลเมตร ใช้เวลา ๖ - ๗ ชั่วโมง สงสารก็แต่คนขับรถเท่านั้น ว่าจะลากสังขารกลับไปถึงตอนไหน เนื่องเพราะว่าพรุ่งนี้ยังการประชุม แล้วก็ยังมีงานนั่งปรกอีกต่างหาก ซึ่งไม่แน่ใจเหมือนกันว่าตนเองจะลากสังขารไปไหวหรือไม่ แต่อย่างไรก็ต้องลองดูก่อน แล้วค่อยมายอมแพ้กัน ถ้าไม่ไหวจริง ๆ

สำหรับวันนี้ก็ขอเรียนถวายพระภิกษุสามเณร ของเรา และบอกกล่าวแก่ญาติโยมแต่เพียงเท่านี้

พระครูวิลาศกาญจนธรรม, รศ.ดร.
เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน
วันพุธที่ ๑๐ มิถุนายน พุทธศักราช ๒๕๖๙
(ถอดจากเสียงเป็นอักษร โดย เผือกน้อย)