เรื่องเด่น เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันพุธที่ ๑๗ มิถุนายน ๒๕๖๙

เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันพุธที่ ๑๗ มิถุนายน ๒๕๖๙

​

 

วันนี้ตรงกับวันพุธที่ ๑๗ มิถุนายน พุทธศักราช ๒๕๖๙ อุณหภูมิยามเช้าที่โรงแรม Tekes Tianwo Hotel เมืองเท่อเค่อซือ อยู่ที่ ๑๖ องศาเซลเซียส ซึ่งความจริงคำว่า Tekes นั้น ถึงเวลาอ่านแบบจีนก็คือ "เท่อเค่อซือ" นั่นเอง..!

เมื่อคืนนี้หลังจากกลับถึงที่พักแล้ว "ท่านอูฐ" ก็ปล่อยให้พายุฝนกระหน่ำเสียจนสะใจ เล่นเอา "คุณหมอมุก" (แพทย์หญิงรุจิรา งามพฤกษ์วานิชย์) ที่ชอบออกไปเดินดูชีวิตชาวบ้าน เปียกมะล่อกมะแล่กกลับมา แต่ว่าก็เป็นเรื่องดีตรงที่ว่า ท่านอนุเคราะห์สงเคราะห์อย่างชนิดที่ไม่กลัวว่าจะเดือดร้อนไปด้วยกัน ซึ่งความจริง กระผม/อาตมภาพตอนนี้ก็เดือดร้อนไปแล้ว คือตัวเองเป็นหวัด เจ็บคออีกต่างหาก ไม่แน่ใจว่าติดมาจากพลขับของเราหรืออย่างไร ? เพราะว่านั่งใกล้กันมาก มีแค่ช่องว่างตรงกลางกั้นอยู่ที่เดียวเท่านั้น ป่วยแบบนี้ถือว่าช่วย "ท่านอูฐ" แบ่งกันรับผิดชอบ..!

ห้องอาหารเปิดเวลา ๗ โมงครึ่ง พวกเรารับประทานเรียบร้อยแล้วก็รีบขึ้นรถ ปรากฏว่าฝนพรำลงมาอีกแล้ว อุณหภูมิขึ้นมาเป็น ๑๗ องศาเซีลเซียส แต่พอออกรถวิ่งพ้นจากโรงแรมไปไม่ไกล ฟ้าก็เริ่มเปิด บรรยากาศแทบจะพลิกจากหลังมือเป็นหน้ามือ.. ซึ่งตรงส่วนนี้ต้องเจริญพรขอบคุณ "ท่านอูฐ" มิตรสหายผู้ที่ซี้กันมาหลายชาติและคณะ ที่ช่วยกันดูแลอย่างเต็มที่

แต่ว่าพอพวกเราวิ่งไปประมาณ ๑๐ กว่านาที พลขับของเราก็เอะอะขึ้นมา ที่แท้พ่อเจ้าประคุณจะพาพวกเราไปทุ่งหญ้าน่าล่าถี แต่ว่าดันไปผิดทาง จึงต้องไปหาทางกลับรถ แล้วก็ย้อนกลับมา ซึ่งทำให้เสียเวลาไปเกือบครึ่งชั่วโมง..!

พวกเราวิ่งมาประมาณ ๒ ชั่วโมงก็ต้องจอดพักรถตามระเบียบ เพียงแต่ว่าห้องน้ำห้องท่าถึงพอจะมีมากอยู่บ้าง แต่ก็เหมือนเดิม ก็คือบรรดามวลมหาประชาชนจีนนั้น ไม่ทราบเหมือนกันว่าใช้เทคโนโลยีไม่เป็น เนื่องเพราะว่าเวลาอยู่บ้านก็แค่เดินเข้าป่า ถ่ายเสร็จก็เดินจากไป หรือว่าในส่วนของความมักง่ายของคนก็ไม่ทราบ ? ดังนั้น..ท่านที่โชคดีเข้าไปก็มักจะเจอกับขุมทองเหลืองอร่ามรออยู่เสมอ..! ทำเอาแต่ละคนทำท่าพะอืดพะอมไปตาม ๆ กัน

 

พวกเราวิ่งยาว ๆ ไปจนกระทั่งเข้าเขตเมืองชิงเหยียน ซึ่งเป็นที่ตั้งของทุ่งหญ้าน่าล่าถี แต่ว่าการเข้าเขตเมืองไม่ได้แปลว่าถึงที่แล้ว พวกเราวิ่งแล้ววิ่งเล่าเฝ้าแต่วิ่ง ไปจนกระทั่งประมาณบ่ายโมงครึ่งจึงมาถึงภัตตาคารที่จองไว้ แต่ขึ้นไปแล้วเจ้าของร้านยังไม่ได้จัดอะไรให้เลย.. ประมาณว่าถ้ามาถึงแล้วค่อยจัดก็ยังทัน โดยที่ไม่รู้ว่าพวกเราหลายคนนั้น หิวขนาดกินวัวลงไปได้ทั้งตัว..! ข้าวปลาอาหารวันนี้จึงโดนกวาดเรียบแทบทุกอย่าง..!

เสร็จจากนั้นแล้ว ประมาณ ๑๔.๓๐ น. พลขับของเราก็พาวิ่งไปจนถึงศูนย์บริการนักท่องเที่ยว ที่จะเข้าสู่อุทยานทุ่งหญ้าน่าล่าถี พวกเราต้องซื้อบัตรเข้าชม ซึ่งแต่ละบัตรก็จะมีชื่อประจำตัวของพวกเรา รอจนได้บัตรมาแล้ว ก็สแกนเข้าไปข้างใน จากนั้นก็ไปนั่งรถแบตเตอรี่ วิ่งเข้าไปยังทุ่งหญ้าที่เห็นอยู่ไกล ๆ

แต่พวกเราไม่ได้เข้าไปทุ่งหญ้าเหมือนรถบัสคันอื่น หากแต่เลี้ยวเข้าบริเวณสถานีรถกระเช้าลอยฟ้า ซึ่งโชคดีเป็นอย่างยิ่ง เพราะว่าการขึ้นกระเช้านั้นราคาค่อนข้างแพง จึงทำให้แทบไม่มีใครมาเลย นอกจากพวกเราและคณะของคนจีน รวมกันแล้วไม่ถึง ๒๐ คน จึงไม่ต้องไปแย่งไปชิงกับผู้ใด สแกนบัตรเข้าไปถึงก็กระโดดขึ้นกระเช้าได้ทันที..!

กระเช้าที่นี่ทำเป็นรูปวงรี บรรทุกได้คันละประมาณ ๖ คน วิ่งขึ้นไปทางด้านบน ซึ่งเป็นภูเขาสูง ๆ ต่ำ ๆ ทำให้เราเห็นทุ่งหญ้าน่าล่าถีในมุมกว้าง คุ้มค่ากับการที่ขึ้นมาเป็นอย่างยิ่ง ประมาณ ๑๑ - ๑๒ นาที ก็มาถึงสถานีรถกระเช้าข้างบน พวกเรารอจนกระทั่งมาครบแล้ว ก็เดินถ่ายรูปบรรยากาศต่าง ๆ รอบสถานี ซึ่งส่วนใหญ่แล้วก็ทำเป็นร้านอาหาร ร้านกาแฟ ร้านขายของที่ระลึก แต่ว่ามีระเบียงวนรอบเชื่อมต่อกันทั้งหมด

กระผม/อาตมภาพเดินตามมวลมหาประชาชนจีนไปจนถึงทางลง เห็นบรรดารถบัสจอดอยู่ลิบ ๆ ปรากฏว่ามีคนจีนเอาอูฐมาเพื่อให้นักท่องเที่ยวขี่ กระผม/อาตมภาพจึงต้องเดินกลับมาตาม "ไกด์ไก่" (นายฐนชล ทิมแสง) ว่าช่วยไปถ่ายรูปให้หน่อย..!

แทนที่จะถ่ายรูปอย่างเดียว "ไกด์ไก่" ก็สแกนจ่ายค่าขี่อูฐให้ด้วย ไม่ทราบเหมือนกันว่า ๑๐ หยวนหรือ ๒๐ หยวน ต้องเจริญพรขอบคุณเป็นอย่างยิ่ง เมื่อส่งรูปเข้าไปในกลุ่มไลน์ ผู้คนก็กรี๊ดกร๊าดกันใหญ่ "ไกด์ไก่" ยังบอกเลยว่า "ผมมองไม่เห็นเสียด้วยซ้ำว่ามีอูฐอยู่ที่ตรงนี้" ก็ช่วยไม่ได้ เนื่องเพราะว่ากระผม/อาตมภาพนั้นเคยเป็นหัวหน้าเผ่าอูฐขาว ดังนั้น..สัญชาตญาณในการสัมผัสกับอูฐจึงใช้งานได้ดีกว่าคนอื่นเขา

 

ครั้นรวบรวมพวกเราครบครันแล้ว "อาโจว" ก็พาเดินลง แต่ว่าผ่านมาตรงนี้มีคนเอาม้าขาวติดปีกมา ๑ ตัว เพื่อให้นักท่องเที่ยวขึ้นไปขี่ถ่ายรูป ราคาประมาณ ๓๐ หยวน "คุณดาหวัน" (คุณเพชรดาวัลย์ พัสลุผล) จัดการปีนขึ้นหลังเจ้าเปกาซัสทันที แล้วก็เต๊ะท่าให้เพื่อน ๆ ในกลุ่มถ่ายรูป

แต่ว่าเจ้าของม้านั้น ดันยืนเกะกะจนหามุมถ่ายไม่ได้ กระผม/อาตมภาพอยู่ในมุมที่พอจะถ่ายได้ จึงจัดการถ่ายให้ แล้วส่งเข้าไปในไลน์กลุ่มของคณะ จากก็เดินตาม ๆ กันลงมาข้างล่าง ซึ่งเป็นจุดขึ้นรถบัสไปยังจุดชมวิวทุ่งหญ้าน่าล่าถีจุดที่ ๒ ต้องเบียดเสียดเยียดยัดกับมวลมหาประชาชนจีน แต่วิ่งไปไม่ไกลก็มาจอดลง

ขอโทษเถอะ..ตรงบริเวณนี้ ถึงจะเป็นศูนย์แสดงวัฒนธรรมต่าง ๆ ของชาวมองโกลก็ตาม แต่ว่าพวกเราเองนั้นโดนแดดเผาจนกระทั่งหนังแทบจะลอกทั้งตัวแล้ว..! จึงใช้วิธียืนดูดนตรีอยู่ในร่มไกล ๆ แล้วก็ถ่ายรูปบริเวณจุดเช็คอินต่าง ๆ ไปด้วย

เมื่อได้ครบทุกที่แล้วก็โดดขึ้นรถบัส พากันเดินทางต่อไปยังจุดชมวิวที่ ๓ ซึ่งจุดนี้เป็นจุดที่เป็นไฮไลท์ของทุ่งหญ้าน่าล่าถี ไปถึงก็จะเห็นรูปหล่อโลหะสัตว์ต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นหงส์ วัวแม่ลูก แกะแม่ลูก ตลอดจนกระทั่งรูปของคนขี่ม้าเลี้ยงอินทรี แล้วยังมีม้าผยองคู่หนึ่งอีกต่างหาก พวกเราจะถ่ายรูป บรรดาอาเจ๊อาเฮียชาวจีนก็ไม่สนทั้งสิ้น "ไกด์ไก่" จึงต้องเดินไปสะกิดบอกขอที่ให้พวกเราหน่อย ทำเอาอีกฝ่ายเดินจากไปด้วยความไม่ค่อยจะพอใจ เนื่องเพราะว่าบังอยู่ในเงาม้าไม่ร้อน ต้องเดินออกมาที่ร้อนจนได้..!

เมื่อนัดกันว่าให้มาพบกันตรงนี้อีก ๑ ชั่วโมงข้างหน้า กระผม/อาตมภาพก็เดินไปยังบริเวณลำธาร ซึ่งมีสะพานข้ามผ่าน เป็นจุดเช็คอินสำคัญอีกแห่งหนึ่ง โดยมี "ท่านปิง" (พระมหากวีศิลป์ วิสุทฺธิกุโล) ประธานที่พักสงฆ์เวฬุวัน เมืองโบราณ จังหวัดสมุทรปราการ ตามมาด้วย

"ไกด์ไก่" ที่ไม่ทราบว่าไปขอยืมร่มมาจากใคร ? พยายามกางร่มให้กระผม/อาตมภาพ แต่ตัวเองเย็นทุกที..! ส่วนกระผม/อาตมภาพก็หน้าดำเกรียมไปตามระเบียบ..! เรียกว่า "คนทำดีย่อมมีความดีตอบ" เป็นบุญอย่างทันตา เนื่องเพราะว่าพ่อเจ้าประคุณเดินอยู่ทางด้านขวามือของกระผม/อาตมภาพ แต่ว่าแสงแดดบ่าย ๒ โมงกว่ามาทางซ้ายมือ จึงทำให้แดดลงมาที่กระผม/อาตมภาพเต็ม ๆ..!

 

พวกเราถ่ายรูปในบริเวณนี้กันจนหมดแล้ว ก็ไปเข้าห้องน้ำ จากนั้นกระผม/อาตมภาพก็มานั่งส่งงานบริเวณที่ "ลูกกิฟท์" (นางสาวอันตรา ลักษณะ) เจ้าของบริษัทเติมเต็มทราเวลจองที่นั่งเอาไว้ให้ ส่งงานจนหมดแล้วก็ยังสงสัยว่าทำไมไม่ไปไหนสักที ? ปรากฏว่า "คุณตั้ว" (นายวีรวัฒน์ ตะล่อมสิน) ได้พา "น้องเหวินเหวิน" (นางสาวสัณห์จิรา ตะล่อมสิน) ผู้เป็นลูกสาวไปขี่ม้าอีกรอบหนึ่ง รู้สึกว่า "น้องเหวินเหวิน" จะชอบในเรื่องนี้เป็นอย่างยิ่ง จึงต้องรอแล้วรอเล่าเฝ้าแต่รอ รอจนกระทั่งทุกคนกลับมาครบครัน ก็ ๖ โมงเย็นของเมืองจีนพอดี..!

คราวนี้ก็เหมือนอย่างกับป่าช้าแตกก็ไม่ปาน..! เนื่องเพราะว่ากองทัพมวลมหาประชาชนจีน แห่แหนแน่นหนาเข้ามา เดินตามกันไปตามซองที่มีอยู่เป็นร้อย ๆ ซอง วนจนเวียนหัวกว่าที่จะได้ขึ้นรถบัส ซึ่งได้ยินใครก็ไม่รู้บอกว่าใช้เวลาประมาณ ๒ ชั่วโมง จึงจะถึงศูนย์บริการนักท่องเที่ยว กระผม/อาตมภาพได้ถ่ายรูปทิวทัศน์ข้างทางไปเรื่อย ๆ แต่ ๕๐ นาทีเท่านั้นก็มาถึงแล้ว..!

พวกเราเข้าห้องน้ำห้องท่าแล้ว "ท่านปิง" สะกิดเข้าไปในร้านหยก บอกว่ามี "หยกเหอเถียน" ซึ่งเป็นของดีที่นี่ เมื่อดูราคาแล้วรู้สึกประทับใจมาก ก็คือประมาณ ๘,๐๐๐ - ๙,๐๐๐ หยวนไปเกือบทุกชิ้น ทำเอาต้องเดินเซ็ง ๆ จากมาโดยไม่ได้ซื้ออะไรเลย..!

ออกมานอกศูนย์บริการนักท่องเที่ยว ก็เจอกับรถบัใของเราที่มาจอดรออยู่แล้ว ตอนแรกนึกว่าจะนาน ที่ไหนได้..วิ่งมาประมาณ ๑๐ นาทีก็ถึงโรงแรมที่พัก แต่ว่าโรงแรมที่นี่สร้างเป็นตึกเตี้ย ๆ ๒ ชั้นบ้าง ๓ ชั้นบ้าง เมื่อได้กุญแจมา เจ้าหน้าที่จึงต้องพาเดินวกวนจนเวียนหัว ให้เข้าไปยังที่พักของแต่ละคน กระผม/อาตมภาพจัดแจงบันทึกเสียงธรรมจากวัดท่าขนุนไว้ก่อน จากนี้ก็จะไปซักผ้าและสรงน้ำ

สำหรับวันนี้ก็ขอเรียนถวายพระภิกษุสามเณรของเรา และบอกกล่าวแก่ญาติโยมแต่เพียงเท่านี้

พระครูวิลาศกาญจนธรรม, รศ.ดร.
เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน
วันพุธที่ ๑๗ มิถุนายน พุทธศักราช ๒๕๖๙
(ถอดจากเสียงเป็นอักษร โดย เผือกน้อย)