เรื่องเด่น เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันอังคารที่ ๒๕ สิงหาคม ๒๕๖๙

เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันอังคารที่ ๒๕ สิงหาคม ๒๕๖๙

​

 

วันนี้ตรงกับวันอังคารที่ ๒๕ สิงหาคม พุทธศักราช ๒๕๖๙ กระผม/อาตมภาพเดินทางไปยังวัดห้วยเจริญสุข หมู่ที่ ๒ ตำบลพักทัน อำเภอบางระจัน จังหวัดสิงห์บุรีแต่เช้า

ไปถึงก็ได้พบกับ "พระครูอนุกูลกัลยาณกิจ, ดร." (วิชัย วชิรญาโณ) เจ้าอาวาสวัดวัดห้วยเจริญสุข เจ้าคณะอำเภอบางระจัน ซึ่งท่านทักทายทันทีว่า "หลวงพ่อวัดท่าขนุน" เหตุที่ท่านรู้จักก็เพราะว่าท่านจบถึงปริญญาเอก บรรดานิสิตระดับปริญญาโท หรือปริญญาเอกที่จบจากมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัยนั้น น้อยคนที่จะไม่รู้จักพระอาจารย์พระครูวิลาศกาญจนธรรมรูปนี้..!

เมื่อเดินเข้าไป เพื่อดูการจัดเตรียมสถานที่ภายใน สิ่งที่เห็นแล้วตะลึงก็คือ เขาจัดโถแก้วแสดงอัฐิของ "หลวงปู่ศรี" (พระครูวิริยโสภิต) วัดพระปรางค์ จังหวัดสิงห์บุรี ซึ่งเป็นครูบาอาจารย์ท่านหนึ่งของท่าน ดร.พระครูวิชัย เมื่อได้เห็นอัฐิของครูบาอาจารย์ในครูบาอาจารย์ เนื่องเพราะว่าหลวงปู่ศรีนั้นท่านเป็นครูบาอาจารย์ท่านหนึ่งของ "หลวงพ่อกวย" วัดโฆสิตาราม จังหวัดชัยนาท กระผม/อาตมภาพก็กราบด้วยความปลื้มปีติยินดีเป็นที่ยิ่ง

ข้าง ๆ ยังภาชนะมีลักษณะเหมือนอย่างกับโถบรรจุที่งดงามมาก บอกว่าบรรจุพระธาตุ "หลวงปู่บุดดา ถาวโร" วัดกลางชูศรีเจริญสุข ซึ่งอยู่ใกล้กับวัดห้วยเจริญสุขแห่งนี้เป็นอย่างยิ่ง กระผม/อาตมภาพถามว่า "ได้มาอย่างไร ?"

ดร.พระครูวิชัย บอกว่า "ได้มาจากการที่คณะศิษย์ทำความสะอาดโลงแก้วของหลวงปู่บุดดา แล้วก็พบพระธาตุภายในนั้น ไม่ว่าจะเป็นของจริงหรือไม่จริงประการใดก็ตาม ถือว่าเป็นอนุสติถึงครูบาอาจารย์" กระผม/อาตมภาพก็ได้แต่กราบในลักษณะเดียวกัน ก็คือครูบาอาจารย์ของตนเองท่านหนึ่ง ซึ่งกระผม/อาตมภาพให้ความเคารพเป็นอย่างสูงยิ่ง

แล้วไปเดินดูนิทรรศการต่าง ๆ ซึ่งเขาจัดเอาไว้ แต่ปรากฏว่ายังไม่เรียบร้อย เพราะว่ามาถึงเร็วเกินไป จึงสอบถามข้อมูลเท่าที่เพียงพอจะหาได้ แล้วเจอหลวงตาท่านหนึ่งเข็นรถเข็นมา มีฝูง "น้องหมา" วิ่งตามมาเป็น ๑๐ ตัว กระผม/อาตมภาพนั่งลงยื่นมือไปให้เท่านั้น หมาทั้งฝูงก็กรูกันเข้ามา ทั้งดม ทั้งเลีย เป็นการใหญ่ ทำเอาหลวงตาท่านนั้นแปลกใจมาก..!

จึงได้บอกไปว่า "วัดผมก็เลี้ยงหมามากแบบนี้ หลวงตามีหมากี่ตัวครับ" ท่านบอกว่า "๕๔ ตัว ชาวบ้านเอามาปล่อยอยู่เรื่อย บางทีก็เอามาปล่อยทั้งแม่ทั้งลูก พอไปต่อว่า ว่าเอาหมามาปล่อยวัด ทำให้พระลำบาก ชาวบ้านก็เถียงว่า ไม่ได้ปล่อยวัด ปล่อยไว้บนถนน หมามันเดินเข้าวัดไปเอง..!" อย่างนี้ก็มีด้วย

 

เมื่อพูดคุยไปแล้ว จึงได้บอกกับหลวงตาท่านว่า "ที่วัดผมมีหมาเกือบ ๒๐๐ ตัว ต้องหุงข้าวให้กินอยู่ทุกวัน เพราะว่าอาหารบิณฑบาตแทบจะไม่เพียงพอเลี้ยงหมาแล้ว" ท่านบอกว่า ของท่านเลี้ยงดูตามมีตามเกิด ได้มากก็กินมาก ได้น้อยก็กินน้อย รู้สึกว่าท่านปล่อยวางดีเหมือนกัน

จากนั้น กระผม/อาตมภาพก็เข้าไปนั่งรอในอุโบสถ จนกระทั่ง "พระเดชพระคุณพระธรรมวชิรสุนทร" (ประเทือง อาภาธโร ป.ธ. ๔) ประธานคณะกรรมการบริหารกลาง โครงการหมู่บ้านรักษาศีล ๕ เจ้าอาวาสวัดกวิศราราม ราชวรวิหาร เจ้าคณะจังหวัดลพบุรีมาถึง ตามมาด้วย "หลวงพ่อสืบ" - พระราชสมุทรวัชราจารย์ (บุญสืบ วุฑฺฒิสาโร) เจ้าอาวาสวัดกลาง วรวิหาร จังหวัดสมุทรปราการ แล้วบรรดา "มเหสักโข" ต่าง ๆ ก็ติดตามทยอยกันเข้ามา

ตามด้วย "หลวงพ่อโพไซดอน" ของกระผม/อาตมภาพ คือ "พระเดชพระคุณพระเทพสมุทรวัชราจารย์" (จรัล สิริธมฺโม) ประธานคณะกรรมการขับเคลื่อนโครงการหมู่บ้านรักษาศีล ๕ หนกลาง ที่กระผม/อาตมภาพเรียกท่านว่า "หลวงพ่อโพไซดอน" ก็เพราะว่าท่านคือ "เทพสมุทร" นั่นเอง

ในเมื่อเป็น "เทพสมุทร" ฝรั่งเขาเรียกแบบนี้ กระผม/อาตมภาพเรียกตาม ตอนแรกท่านก็หัวเราะ หลังจากนั้นมาก็ยอมรับเป็น "หลวงพ่อโพไซดอน" ของกระผม/อาตมภาพแต่โดยดี เจอหน้าก็ถามว่า "วัดท่าขนุนอยู่ไกลขนาดนี้ ทำไมถึงมาได้เร็วมาก ?" กระผม/อาตมภาพเรียนถวายไปว่า "พักอยู่กับพรรคพวกแถวนี้เองครับ"

ลูกน้องล้อมหน้าล้อมหลังเป็นจำนวนมาก กระผม/อาตมภาพไม่ต้องคอยระวังว่า "หลวงพ่อโพไซดอน" ของกระผม/อาตมภาพจะสะดุดล้ม แล้วในขณะเดียวกัน ก็ไม่ต้องตามเพื่อควักกระเป๋าให้กับเด็ก ๆ เนื่องเพราะว่า "พระมหาวิเชียร ชาตวชิโร ป.ธ.๙" ผู้ช่วยเลขานุการคณะทำงาน ท่านได้เตรียมซองปัจจัยเอาไว้แล้ว จึงได้เดินไปยังสถานที่ตรวจประเมิน

 

เพิ่งเข้าไปถึงก็เจอพรรคพวกเพื่อนฝูงร่วมรุ่นพระอุปัชฌาย์ คือ "พระครูวิรัตน์" (พระครูกิตติสารวิสิฐ) เจ้าคณะตำบลบางมัญ เขต ๑ เจ้าอาวาสวัดตึกราชา ที่อยู่ใกล้เคียงกันก็คือ "หลวงพ่อพระครูประเวช" (พระครูศรีพรหมาภิวัฒน์) เจ้าอาวาสวัดประสาท เจ้าคณะอำเภอพรหมบุรี

หลวงพ่อวิรัตน์ถามว่า "จำผมได้ไหมครับท่านประธาน ?" ก็บอกไปว่า "จำได้" พระครูกิตติท่านก็ยิ้มกว้างขวาง บอกว่า "ผมยังเป็นเจ้าคณะตำบลอยู่เลย เพื่อนฝูงเป็นเจ้าคณะอำเภอไปแล้ว" ทำเอาท่านพระครูประเวชยิ้มเห็นฟัน ๓๒ ซี่ แล้วก็ถ่ายรูปร่วมกัน ขณะที่คนอื่นเขาสงสัยว่าไอ้กลุ่มนี้เขาทำอะไรกันอยู่ตรงนี้ ?

เมื่อพูดคุยกันจนหายคิดถึงแล้ว ก็ไปดูการแสดงของคณะญาติโยมและเด็กนักเรียน ซึ่งได้แสดงการรำฟ้อนต้อนรับต่าง ๆ กระผม/อาตมภาพเองเห็นว่านั่งอยู่กลางแดด ร้อนจนเกินไป จึงเข้าไปจัดการเขียนใบประเมินส่งมอบให้ "หลวงพ่อเจ้าคุณทินน์" - พระโสภณพัฒนคุณ (ทินน์ สุทินฺโน) ที่ปรึกษาเจ้าคณะภาค ๓ เจ้าอาวาสวัดพุน้อย (เศรษฐีเรือทอง) จังหวัดลพบุรี ซึ่งตรวจประเมินในหมวดเดียวกัน แต่ว่าท่านมอบหมายให้กระผม/อาตมภาพตัดสินใจทุกอย่าง นอกจากท่านช่วยเซ็นรับรองอย่างเดียว

เมื่ออ่านข้อมูลแล้ว กระผม/อาตมภาพก็นั่งคุมกบาลตัวเอง จนกระทั่ง "หลวงพี่น้ำฝน" (พระครูปลัดสิทธิวัฒน์) รักษาการเจ้าอาวาสวัดไผ่ล้อม (พระอารามหลวง) จังหวัดนครปฐม ถามว่า "หลวงพ่อเล็กเป็นอะไร ?" ก็เลยชี้ให้ดูข้อมูล เล่นเอาหลวงพี่น้ำฝนเบิกตาโตเป็นไข่ห่าน..! เพราะว่าหมู่บ้านพักทันแห่งนี้ มีประชากรอยู่แค่ ๗๐๒ คน แต่ว่ามีผู้เข้าร่วมโครงการลด ละ เลิก ยาเสพติด ๗๐๐ คน กระผม/อาตมภาพสะดุ้งเฮือก บอกว่า "อะไรวะ ? เขาไม่ตัดคนแก่ หรือเด็กทารกออกเลยหรืออย่างไร ?" หลวงพี่น้ำฝนบอกว่า "ก็นั่นนะสิครับ"

ครั้นเปิดต่อไปอีกไม่กี่หน้า กระผม/อาตมภาพก็ร้องโอ้โฮ..! หลวงพี่น้ำฝนยื่นหน้ามาดู ถามว่า "อะไรอีกครับหลวงพ่อ ?" กระผม/อาตมภาพชี้ให้ดูว่ามีผู้พิการ ๒๐๔ คน ผู้ป่วยติดเตียง ๓๑ คน นี่มันรวมกันแล้ว ๒๓๕ คน จะครึ่งหมู่บ้านแล้ว ถ้าหากว่าตัดคนแก่และเด็กออก จะเหลือผู้คนทำงานได้สักเท่าไรกัน ? ทำไม "เมค" ตัวเลขบ้า ๆ แบบนี้ออกมาก็ได้ หลวงพี่น้ำฝนทำหน้าเครียดขนาดหนัก เนื่องเพราะว่าอยู่ในหมวดที่ท่านต้องเป็นคนประเมินเสียด้วย..!

 

เปิดไปอีกไม่กี่หน้า กระผม/อาตมภาพก็ชี้ให้ดูข้อมูลที่ว่า "โครงการหมู่บ้านรักษาศีล ๕ มีประโยชน์ก็คือ ป้องกันการค้าขายยาเสพติดระหว่างประเทศ เพราะว่ามีการปิดและตรวจด่านระหว่างประเทศทุกแห่ง" กระผม/อาตมภาพถามว่า "มันไปลอกใครมาวะ ?" หลวงพี่น้ำฝนถึงขนาดโบกมือเรียกเลขานุการส่วนตัว บอกไปตามผู้ใหญ่บ้านมาหน่อย ขอถามสักนิดเถอะ..!

กระผม/อาตมภาพตะครุบแขนไว้ บอกว่า "ไม่ได้นะพี่น้ำฝน ถ้าหากว่าเราทำแบบนี้ นี่เท่ากับประจานเขาเลย ถ้ามีวิธีไหนที่นุ่มนวลหน่อย เดี๋ยวกระผมจะจัดการให้เอง" พี่น้ำฝนถามอะไรเล็กน้อยจากผู้ใหญ่บ้าน รวมทั้งหมายเลขโทรศัพท์แล้วลงข้อมูลในใบประเมินของตนเองต่อไป

จนกระทั่งคณะกรรมการทั้งหมดเข้ามาในศาลาตรวจประเมิน มีการบูชาพระรัตนตรัย เจริญพระพุทธมนต์เฉลิมพระเกียรติ และประกาศพระปริตร ต่อด้วยการสมาทานศีล ๕ ซึ่งเด็กนักเรียนโรงเรียนบ้านห้วยเจริญสุขแห่งนี้ เป็นผู้อาราธนาศีลอย่างฉะฉานมาก แล้วก็เป็นการกล่าวสรุปรายงาน และชมวีดิทัศน์ ซึ่งทางคณะกรรมการรู้สึกชื่นชมมาก

แต่ว่าการกล่าวรายงานและวีดิทัศน์นั้นก็ซ้ำกันทุกประโยค เหมือนอย่างกับลอกข้อมูลออกมาแล้วกล่าวอีกทีหนึ่ง ทำเอา "ท่านเจ้าคุณวี - พระสุพรรณวชิรโมลี, ดร. (ทวี รตนเมธี ป.ธ.๖) รองเจ้าคณะจังหวัดสุพรรณบุรี เจ้าอาวาสวัดพระลอย รีบส่งข้อความเข้ามาในกลุ่มไลน์ว่า "ให้คณะอนุกรรมการเช็คไปที่จังหวัดชัยนาท และอุทัยธานีด่วนเลย ถ้าการกล่าวรายงานนั้นเป็นการด้นสด หรือกล่าวด้วยใจจากบุคคลที่ทำงานก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าลอกข้อมูลมากล่าวซ้ำแบบนี้ แจ้งเขาไปเลยว่าไม่ต้องเสียเวลากล่าว เพราะซ้ำกันทุกคำ..!"

พวกเราพยายามทำงานในลักษณะที่ไม่ให้กระทบกระทั่งใคร เมื่อกระซิบกระซาบไปยัน "หลวงพ่อโพไซดอน" และ "หลวงพ่อเจ้าคุณประเทือง" ประธานหนกลางแล้ว ทั่งสองท่านสบตาพยักหน้าให้กัน แปลว่ามีวิธีจัดการแน่นอน..!

เมื่อมีการแนะนำตัวคณะกรรมการต่อทุกรูปแล้ว ก็ได้บอกกล่าวเรื่องราวต่าง ๆ ถึงที่มาที่ไป ของการตรวจยกหมู่บ้านศีล ๕ ต้นแบบขึ้นมา จนกระทั่งท้ายสุด "พระเดชพระคุณพระธรรมวชิรสุนทร" หรือ "หลวงพ่อประเทือง" ของกระผม/อาตมภาพ ก็กล่าวสรุปและปิดประชุม เล่นเอาพรรคพวกเพื่อนฝูงหันไปมองหน้ากันประมาณว่า จบแบบนี้แหละสวยที่สุดแล้ว..!

 

จากนั้น กระผม/อาตมภาพก็รีบเดินเข้าไปหา "ดร.พระครูวิชัย" เจ้าอาวาส กระซิบบอกเรื่องนี้ว่า "ท่านให้เลขานุการประสานกับนักวิชาการของสำนักงานพระพุทธศาสนาจังหวัดสิงห์บุรีโดยด่วนเลย ให้ช่วยแก้ไขข้อมูลส่วนนี้ ในส่วนของสื่ออิเล็กทรอนิกส์

ไม่เช่นนั้นแล้ว ถ้าข้อมูลมั่วแบบนี้ออกไปเมื่อไร ถึงเวลาต้องไปประกวดกับระดับอื่น ไม่ว่าจะเป็นการชิงรางวัลชนะเลิศระดับภาคหรือว่าระดับหน เขายกตรงนี้ขึ้นมาตี แม้ว่าสิ่งหนึ่งประการใดของหลวงพ่อจะดีเลิศประเสริฐศรีขนาดไหน แต่ข้อมูลมั่วมาโดยไม่นึกถึงความเป็นจริงแบบนี้ รับรองว่าหลวงพ่อแพ้เขาแน่นอน..!"

เล่นเอาท่านเจ้าคณะอำเภอบางระจันถามว่า "ผมมีเวลาเท่าไร ?" จึงได้เรียนท่านไปว่า "พวกเราจะปิดการประเมินที่สุดท้ายประมาณช่วงหลังวันที่ ๒๐ กันยายน หลวงพ่อจะมีเวลาอยู่ประมาณ ๓ อาทิตย์เท่านั้น" ท่านจึงบอกว่า "ผมจะรีบบอกลูกน้องให้ประสานสำนักพุทธจังหวัด แก้ไขโดยเร็วที่สุด ขอบพระคุณหลวงพ่อเป็นอย่างมากครับ"

กระผม/อาตมภาพจึงได้บอกว่า "ผมเองก็ขออภัยท่านเจ้าคณะอำเภอเช่นกัน ท่านเป็นด็อกเตอร์ก็รู้อยู่ว่า อาจารย์ที่ต้องตรวจวิทยานิพนธ์ หรือสารนิพนธ์นั้นไวกับตัวเลขมาก ถ้าขืน "เมค" กันมาแบบไม่นึกถึงความเป็นจริงแบบนี้ ในสายตาผู้เชี่ยวชาญมองปราดเดียวก็รู้แล้ว" ท่านจึงยกมือไหว้ขอบอกขอบใจเป็นการใหญ่

จากนั้นก็นำทุกรูปทำการกราบพระรัตนตรัย และถ่ายรูปหมู่ร่วมกัน แล้วก็นิมนต์และเชิญบรรดาพระภิกษุ ตลอดจนกระทั่งเจ้าหน้าที่ฝ่ายบ้านเมือง เข้าสู่ที่ฉันภัตตาหารและรับประทานอาหารกลางวัน

กระผม/อาตมภาพนั่งอยู่ด้วยอาการมาลาเรียที่ทำท่ากำเริบ เนื่องเพราะว่าพักผ่อนไม่พอ รอแล้วรอเล่า ท่านอื่นก็ฉันไม่เสร็จเสียที กระผม/อาตมภาพจึงบอก "หลวงพี่น้ำฝน" ว่า "ผมไปก่อนนะ เริ่มจะไม่ไหวแล้ว" มหาวิเชียรบอกว่า "หลวงพ่อเล็ก ปล่อยปลาด้วยกันก่อนสิครับ แล้วยังต้องไปดูสวนผลไม้เขาด้วย" กระผม/อาตมภาพโบกมือให้อย่างชนิดที่หูตาลายไปหมดแล้ว พอขึ้นรถได้ "น้องเล็ก" (นางสาวจิราพร ซื่อตรงต่อการ) ก็รีบพาบึ่งกลับสู่ที่พักเป็นการด่วน

สำหรับวันนี้ก็ขอเรียนถวายพระภิกษุสามเณรของเรา และบอกกล่าวแก่ญาติโยมแต่เพียงเท่านี้

พระครูวิลาศกาญจนธรรม, รศ.ดร.
เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน
วันอังคารที่ ๒๕ สิงหาคม พุทธศักราช ๒๕๖๙
(ถอดจากเสียงเป็นอักษร โดย เผือกน้อย)