เรื่องเด่น เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันอาทิตย์ที่ ๖ กันยายน ๒๕๖๙

เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันอาทิตย์ที่ ๖ กันยายน ๒๕๖๙

​

 

วันนี้ตรงกับวันอาทิตย์ที่ ๖ กันยายน พุทธศักราช ๒๕๖๙ ขอน้อมจิตถวายกุศลที่ได้สร้างมาตั้งแต่ต้นจวบจนบัดนี้ ทั้งทาน ทั้งศีล และภาวนา บูชาคุณครูบาอาจารย์รูปหนึ่ง ซึ่งเป็นที่รักยิ่ง ก็คือ "หลวงปู่มหาอำพัน " - ท่านเจ้าคุณพระภาวนาปัญญาวิสุทธิ์ (อำพัน อาภรโณ บุญ-หลง) อดีตผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดเทพศิรินทราวาส ซึ่งได้มรณภาพลงไปในวันนี้ของหลายสิบปีที่ผ่านมา

สำหรับวันนี้ จะว่าไปแล้วก็เป็น "วันหาหมอ" แต่ว่าเมื่อติดต่อประสานงานไป เจ้ากรรมเถอะ..คุณหมอก็ต้องหาหมออยู่เหมือนกัน เพราะว่าดันไปติดเชื้อไวรัสโควิด ๑๙ ซึ่งไม่ทราบเหมือนกันว่ากลับมาระบาดใหม่อีกรอบหนึ่งได้อย่างไร ? จึงกลายเป็น "รับประทานแห้ว" ได้แต่นอนรักษาตัวเอง

ความจริงสภาพร่างกายของเรานี้ ถ้าพักผ่อนเพียงพอก็สามารถที่จะฟื้นฟูร่างกายตนเองได้แล้ว เพียงแต่กระผม/อาตมภาพนั้น มีงานเสียจนกระทั่งเวลา ๒๔ ชั่วโมงก็แทบไม่พอจะให้ทำ เนื่องเพราะว่าถึงไม่ได้ไปหาหมอก็จริง แต่ต้องออกหนังสือเชิญหัวหน้าส่วนราชการ ออกหนังสือขอความร่วมมือจากหน่วยงานต่าง ๆ ออกหนังสือขอยืมตัวบุคคล ขอยืมอุปกรณ์สารพัด เพื่อเตรียมที่จะจัดงาน "สืบสานวิถีถิ่นวิถีธรรม เยี่ยมยลอัตลักษณ์ชุมชนวัดท่าขนุน ทองผาภูมิ" ซึ่งจะมีขึ้นในวันที่ ๑๑ และ ๑๒ กันยายนนี้ โดยงบประมาณของกระทรวงวัฒนธรรม

แต่ทว่ากระผม/อาตมภาพเองนั้นก็มีเวรมีกรรม แม้ว่าจะปรับหลีกสับรางท่าไหนก็ตาม ท้ายที่สุดก็โดนฎีกาหลวงต้องใช้พัดยศ จึงไม่สามารถจะให้ผู้หนึ่งผู้ใดไปแทนได้ คงต้องมอบหมายให้ "รองฯ สมเกียรติ" (นายสมเกียรติ นาคศรีโภชน์) รองประธานสภาวัฒนธรรมอำเภอทองผาภูมิ คนที่ ๑ ทำหน้าที่ในการเปิดงานครั้งนี้ และเป็นประธานในการประชุมคณะกรรมการสภาวัฒนธรรมอำเภอทองผาภูมิครั้งที่ ๕/๒๕๖๙ แทน

 

ในระยะนี้ต้องบอกว่า ปีนี้เป็นปีที่ผู้หญิงไทยครองโลก เริ่มตั้งแต้ต้นปีที่พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว และสมเด็จพระนางเจ้าสุทิดา พัชรสุธาพิมลลักษณ พระบรมราชินี เสด็จเยือนประเทศจีนอย่างเป็นทางการ ซึ่งได้รับการกล่าวขวัญจากสื่อมวลชนทั่วโลก โดยเฉพาะประชาชนนับพันล้านคนของชาวจีน ถึงความสง่างามของทั้งสองพระองค์ โดยเฉพาะเครื่องทรงของสมเด็จพระบรมราชินีของเรานั้น ได้นำเอาความเป็นไทยไปอวดจนกระทั่ง "พส.จีน" ทั้งหลายคลั่งไคล้ กลายเป็นแฟนคลับของสมเด็จพระบรมราชินีกันมากมายนับไม่ถ้วน..!

ทั่วโลกต่างก็ชื่นชมในพระจริยวัตร โดยเฉพาะความสามารถด้านต่าง ๆ ที่พระองค์ท่านหมั่นเพียรฝึกฝน ด้วยความตั้งใจอย่างเดียวว่า "จะทำหน้าที่ราชองครักษ์ รักษาพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอย่างดีที่สุด" ซึ่งในส่วนนี้ไม่ว่าใคร ๆ ก็ชื่นชมในสมเด็จพระบรมราชินีผู้แข่งแกร่งของเรา รอยยิ้มของพระองค์นั้น กลายเป็นสัญลักษณ์ไปทั่วโลกแล้วว่าเป็น "ยิ้มสยาม"

ถัดมาไม่นาน "น้องเนเน่" (นางสาวรัตติกานต์ อำลอย) ซึ่งเมื่อหลายปีก่อน กระผม/อาตมภาพได้ดูคลิปที่เพื่อนฝูงส่งมาให้ ถึงเด็กหญิงคนหนึ่งซึ่งเล่นดนตรีอยู่ในตัวเมืองภูเก็ต แล้วมีฝรั่งมุงดูกันทีละหลายร้อยคน ชื่นชมในความสามารถตอนนั้นแล้วก็หลงลืมไป อยู่ ๆ เด็กหญิงผู้นั้นก็กลายเป็น "นางสาวรัตติกานต์ อำลอย" หรือว่า "น้องเนเน่ รอยัล" ไปลุยรายการ America's Got Talent จนกระทั่งดังระเบิดเถิดเทิง เข้าสู่รอบสุดท้ายแบบไร้ข้อกังขา..!

รอบแรกที่ผ่านไป คุณเธอเล่นเพลงร็อคก็คือ "Zombie" ทันทีที่ดูคลิปซึ่งเพื่อนฝูงส่งมา ได้เห็นเธอกรีดกีตาร์ครั้งแรกก็รู้สึกว่า "เด็กคนนี้เก่งจริงโว้ย..!" เนื่องเพราะว่าลักษณะของการวางมือและเสียงนั้น ถ้าไม่ใช่ระดับมืออาชีพจริง ๆ แล้วไม่มีทางทำได้..! แล้วในที่สุดคุณเธอก็คว้า Golden Buzzer กระหึ่มไปทั้งโลก จนกระทั่งเข้าสู่รอบสุดท้าย ซึ่งแม้ว่าจะได้รางวัลใหญ่หรือว่าไม่ได้รางวัลก็ตาม "น้องเนเน่" ก็พาเอาประเทศไทยให้เป็นที่รู้จักกันไปทั่วโลกเสียแล้ว..!

หลังจากน้องเนเน่ขึ้นสู่เวที America's Got Talent ได้ไม่นาน ทีมวอลเลย์บอลสาวไทยของเราก็ทะลุรอบชิง AVC Cup โดยที่ถล่มยักษ์ใหญ่เอเซีย ไม่ว่าจะเป็นเกาหลีใต้ ญี่ปุ่น หรือแม้กระทั่งจีน นอกจากคว้าแชมป์เอเชียสมัยที่ ๒ ติดต่อกันแล้ว ยังได้ตั๋วไปโอลิมปิกเป็นครั้งแรกอีกด้วย..!

 

ตรงจุดนี้นั้น เราท่านทั้งหลายก็จะเห็นว่า สมเด็จพระนางเจ้าสุทิดา พัชรสุธาพิมลลักษณ พระบรมราชินี ของเรานั้น พระองค์ท่านต้องยอมอดทน เหนื่อยยากบากบั่น ฝึกฝนด้วยความพากเพียรพยายามเป็นอย่างยิ่ง ในหลักสูตรโหดสารพัดของทางการทหาร แม้กระทั่งการฝึกบินด้วยเครื่องบินรบ..!

"น้องเนเน่" ของเรา ด้วยความรักในดนตรี โดยเฉพาะไม่อยากที่จะเก็บความสามารถของตนเองเอาไว้ แล้วปล่อยให้เป็นภาระของทางบ้านในการส่งเสียเธอให้เล่าเรียน จึงได้ออกไปแสดงดนตรีเปิดหมวก จนกระทั่งท้ายที่สุดก็ได้ไปออกรายการระดับโลกอย่าง America's Got Talent

เด็กตัวเล็ก ๆ ที่มีฉันทะ คือความรักในดนตรี โดยเฉพาะในดนตรีสายร็อก และได้หมั่นฝึกฝนขัดเกลาตนเอง จนกระทั่งบรรดาชาวร็อก "ตัวพ่อตัวแม่" ทั้งหลาย ล้วนแล้วแต่ยอมรับในความสามารถ ถึงขนาดไปตามขุดประวัติและคลิปของคุณเธอ ตั้งแต่ยังเป็นเด็กหญิงออกมาแชร์กันมากมายเต็มไปหมด..!

แล้วก็มาถึงบทพิสูจน์ของทีมวอลเลย์บอลสาวไทย ที่ใช้เวลานาน ๒๐ ปี กว่าที่จะคว้าตั๋วไปโอลิมปิกได้อย่างที่ฝัน เริ่มตั้งแต่ "โค้ชอ๊อด" (จ่าอากาศเอกเกียรติพงษ์ รัชตเกรียงไกร) ซึ่งในสมัยนั้น ทีมไทยยังเป็นทีมระดับกลาง ๆ ในอาเซียนอยู่เลย ไม่ได้มีโอกาสจะขยับใกล้ระดับโลกแม้แต่น้อย เจอเกาหลี เจอญี่ปุ่น เจอจีนเมื่อไร ก็โดนตบคว่ำเกมศูนย์เมื่อนั้น..!

แต่ "โค้ชอ๊อด" กล้าฝันว่าจะพาทีมวอลเลย์บอลสาวไทยไปโอลิมปิก..! แล้วท้ายที่สุด ก็สามารถคว้าแชมป์เอเซียครั้งแรกได้ และเดินเข้าใกล้ตั๋วโอลิมปิกมากที่สุด เมื่อนับสิบปีที่ผ่านมาแล้ว โดยชุดของ "๗ เซียน" มี "กัปตันกิ๊ฟท์" (วิลาวัณย์ อภิญญาพงศ์) เป็นผู้นำ เป็นต้น

แต่ว่าก็ไปโดนกลเกมการเมืองต่าง ๆ ในวงการ ทำเอาต้องผิดพลาดน้ำตาตกมาแล้ว แต่เขาทั้งหลายเหล่านี้มีสิ่งที่ไม่มีใครมี ก็คือความไม่ยอมแพ้ ลุกขึ้นมาได้ก็เริ่มหกล้มหกลุก "ตั้งไข่" ต่อสู้กันใหม่ จนกระทั่งก้าวขึ้นสู่ระดับโลกสูงขึ้นทุกที ๆ จนกระทั่งสามารถคว้าตั๋วโอลิมปิกไปได้อย่างที่ทุกคนได้ฝันเอาไว้

 

ชุด "๗ เซียน" ทั้งหลาย ไม่ว่าจะเป็น "ปลื้มจิตร์ ถินขาว" "นุศรา ต้อมคำ" "อรอุมา สิทธิรักษ์" "วิลาวัณย์ อภิญญาพงศ์" "มลิกา กันทอง" "อำพร หญ้าผา" และ "วรรณา บัวแก้ว" ล้วนแล้วแต่ต้องผิดหวัง เพียงแต่ว่าได้พยายามผลักดันจนรุ่นน้องก้าวเข้ามาถึงจุดนี้

แล้วบรรดารุ่นน้อง ซึ่งเป็นตัวเก่า ๆ อย่าง "ปลาวาฬ" (ปิยะนุช แป้นน้อย) หรือว่า "กัปตันพู่" (พรพรรณ เกิดปราชญ์) ก็ตาม ปีนี้ก็อายุย่างเข้า ๒๙ ปีแล้ว แต่ละคนล้วนแล้วแต่กรำสนามมากันนับ ๑๐ ปีทั้งสิ้น บาดเจ็บมาจนนับครั้งไม่ถ้วน ไม่ว่าจะเป็น "ทัดดาว นึกแจ้ง" ซึ่งทุกคนก็ว่า "พี่แนน" ไม่ว่าจะกลับมาลงสนามได้ เพราะว่าบาดเจ็บที่กระดูกสันหลัง แต่อีกฝ่ายหนึ่งก็เพียรพยายามในการที่จะรักษาตนเอง บำบัดตนเอง จนกระทั่งกลับมาผงาดเป็นผู้เล่นที่ทุกคนต่างก็เกรงกลัว..!

หรือว่า "บุ๋มบิ๋ม" (ชัชชุอร โมกศรี) เจ้าแมวน้อยที่บาดเจ็บ จนกระทั่งหลุดจาก VNL ไปทั้งปี ก็ย้อนกลับมาใหม่ด้วยความเพียร ความอดทน ในการบำบัดและฝึกฝนอย่างเต็มที่

หรือว่า "บีม" (พิมพิชยา ก๊กรัมย์) ซึ่งก็นับว่าเป็นบุคคลรุ่นที่ค่อนข้างจะเก่าแล้ว แต่ว่าความสามารถ ความพากเพียรที่คงเส้นคงวา จนกระทั่งได้รับฉายาว่า "ควีนบีม" ก็ดี

หรือว่า "ออมสิน" (ศศิภาพร จันทวิสูตร) ซึ่งหลุดออกจากทีมไปแล้ว แต่ว่าไปปรับตัวในสโมสรของประเทศเราเอง จนกระทั่งได้ย้อนกลับมาใหม่ แล้วสร้างชื่อเสียงกระหึ่มโลก..!

 

เรื่องทั้งหลายเหล่านี้ ไม่ว่าจะเอ่ยถึงผู้ใดผู้หนึ่ง หรือส่วนที่เหลือขึ้นมา ก็คือบุคคลที่ล้มแล้วสามารถลุกขึ้นได้ มีความพากเพียรพยายามไม่ท้อถอย ต่อสู้เพื่อจุดมุ่งหมายหรือความฝันของตนเอง ก็คือเมื่อมีฉันทะแล้ว ก็วิริยะพากเพียรไปจนสุด จิตใจมุ่งมั่นไม่ท้อถอย เจ็บแค่ไหน เหนื่อยแค่ไหนก็ต่อสู้มา จนกระทั่งประสบความสำเร็จในที่สุด

แม้ว่าตอนนี้เรื่องของเหรียญโอลิมปิกยังเป็นความห่างไกล แต่ว่าความพยายามของ "๗ เซียน" รุ่นพี่ หรือบรรดา "อสูรน้อยแห่งเอเซีย" ในรุ่นนี้ก็ตาม ก็จะเป็นแบบอย่างให้ผู้อื่นยึดถือและปฏิบัติตาม จนกระทั่งในที่สุด ก็จะก้าวไปสู่ความสำเร็จตามที่ตนเองปรารถนา

แล้วเราท่านทั้งหลายที่เป็นพระภิกษุสามเณร อุบาสก อุบาสิกา ผู้ปฏิบัติธรรมทั้งหลาย เราจะต้องทำในเรื่องที่ยากกว่าท่านทั้งหลายเหล่านี้ เนื่องเพราะว่าการที่จะหลีกหนีจากโลกนั้น ต้องสั่งสมกำลังกาย กำลังใจ อย่างมหาศาล ให้เพียงพอในการที่จะลาขาดตัดกุด ส่งตนเองให้กลายเป็นผู้เหนือโลก

เราได้ใช้ความเพียรพยายามสมกับที่ได้เกิดเป็นมนุษย์ ได้พบพระพุทธศาสนา ได้ฟังธรรมและน้อมนำมาปฏิบัติหรือยัง ? เราเป็นบุคคลที่ประกอบด้วยโชคดีเป็นอย่างยิ่ง ที่มาอยู่ในสถานที่อันพร้อมมูลต่อการบรรลุธรรมแล้ว แล้วตัวของเราเองนั้นได้มีการกระทำที่สมควรต่อโชคของตนเองแล้วหรือไม่ ?

หรือว่าเอาแต่หายใจทิ้งไปวัน ๆ ? นอนรอวันตาย กลายเป็นการเสียชาติที่เกิดมา ก็ต้องแล้วแต่เราท่านทั้งหลายจะพิจารณากันเองว่าจะไปในทางใด

สำหรับวันนี้ก็ขอเรียนถวายพระภิกษุสามเณรของเรา และบอกกล่าวแก่ญาติโยมแต่เพียงเท่านี้

พระครูวิลาศกาญจนธรรม, รศ.ดร.
เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน
วันอาทิตย์ที่ ๖ กันยายน พุทธศักราช ๒๕๖๙
(ถอดจากเสียงเป็นอักษร โดย เผือกน้อย)