ข้อจริงเท็จเรื่องพระแก้ว 25 พุทธศตวรรษ"แตก ใครรับผิดชอบ"หน้า 16 ขึ้นไป

สำรองพื้นที่

 

สารบัญ

เฉลย สาเหตุที่ทำให้พระแก้ว 25 พุทธศตวรรษรุ่นสีเขียวหยก ( หรือ สีอะไรก็ตามที่มีสีนมในเนื้อ ) แตก ร้าว ปริ ปูด หลังจากสีร้างเสร็จ แม้นานเกิน 100 ปี ก็ยังแตกเองได้

 

มาถึงจุดพี๊คของประเด็นนี้แล้ว ตามหลักวิทยาศาสตร์

 

จุดพีคคือ น้ำแก้วร้อนประมาณ 800 - 1,000C. เศษแก้วเย็นประมาณ 30 C มันเข้ากันไม่ได้

ผมไปรับหลานก่อน เดี๋ยวมีเวลาค่อยมาเฉลยต่อครับ

 

คำถามของช่างแก้วฝึกงานแบบผมเมื่อ พ.ศ. 2516 แล้วทำไมไม่ทำให้ร้อนเท่ากัน คำตอบคือ ถ้ามันร้อนเท่ากันที่ 1,000C แก้วนมทุกสีจะไหลเป็นน้ำ ทำให้ได้เท็กเจอร์ที่ไม่พึงประสงค์

คำถามของช่างแก้วฝึกงานทั่วไป : ไม่มีคำถาม เพราะรู้ว่า ปรมาจารย์แก้วท่านจะไม่ตอบ จะเลือกตอบเฉพาะบางคน

 

กลับมาถึงบ้านแล้ว ผมต้องขอให้ทุกท่านใช้จินตนาการ นึกถึงแท่นเครื่อง บนแท่นเครื่องมีแม่พิมพ์เหล็ก ช่างแก้วคนที่คุมการเปิด ปิด แม่พิมพ์เหล็ก สมมุติว่าเขาเป็นเครื่องจักร เขาต้องเปิดเอาพระแก้วออก แล้วปิดบล๊อกแม่พิมพ์เพื่อรอรับน้ำแก้วที่มีเศษแก้วติดมาด้วย 1 - 2 นาทีต่อ 1 รอบ

ส่วนช่างแก้วคนอื่นๆก็มีหน้าที่ใครหน้าที่เขา ช่างแก้วทุกคนจึงทำงานแข่งกับเวลา

ที่เป็นเช่นนี้ เพราะสาเหตุคือ ทุกนาทีมีค่า 27 - 28 บาทนั่นเอง เราเอาราคาเป็นตัวกำหนด จึงต้องทิ้งขั้นตอนอื่นไป ขั้นตอนที่จะทำให้ชิ้นงานไม่แตก ร้าว ปริ ปูด ก่อนเวลาอันสมควร ตามอายุแก้วคือหลายพันปี กลายเป็นพร้อมจะแตกแม้ผ่านมาหลายร้อยปีก็ตาม

 

ขอพักผ่อนแปร๊บนะครับ

เอารูปพระแก้ว 25 พุทธศตวรรษของบริษัทเกโอไทย 2547 หน้าตัก 3 นิ้วครึ่ง คู่กับช้าง AI นาฬาคีรี ภาพนี้จึงเป็นพระแก้วจริง ช้าง AI ที่ผมดูว่า สวยสมกับที่ด้นงานสร้างพระแก้วมานาน ไม่ใช่ยิ่งสร้างยิ่งไม่สวย



นาฬาคีรี พระแก้ว 25 พุทธศตวรรษเกโอไทย 2547

 

มาต่อครับ

พอช่างแก้วเอาไม้ซางเหล็ก ปลายไม้มีลูกโป่งแก้ว แล้วไปจิ้มเศษแก้วที่เป็นตัวสีต่าง เศษแก้วจะติดน้ำแก้ว

หยุดอยู่ตรงนี้ครับ ถ้าทางที่ถูกต้อง จะต้องทำให้ร้อนขึ้นมาทั้งน้ำแก้ว และเศษแก้ว ร้อนถึงประมาณ 1,000 C และต้องนานพอที่เนื้อแก้วเชื่อมสนิทติดกันเป็นเนื้อเดียว ซึ่งใช้เวลานานนับสิบนาที

หยุด นั่นคือทางที่ถูก ส่วนช่างไทยมีเวลา 1 นาทีต่อองค์ ทีมงานต้องป้อน reload ก้อนน้ำแก้วที่ยังเชื่อมได้ไม่สนิทดีลงแม่พิมพ์เหล็กที่ร้อนน้อยกว่าเยอะ

 

ช่างไทยจึงทำในทางที่ไม่ถูกต้อง เพียงแค่เอาแค่พอผ่าน สร้างให้เสร็จพอผ่านได้ ลูกค้าซื้อไปบูชาไม่แตกภายใน 1 เดือนก็พอแล้ว (สมัยนั้น ถ้าแตกภายใน 1 เดือนทางสำนักจะยังไม่จ่ายค่าสินค้า)

 

ขอเปรียบเทียบวิธีที่ถูกต้อง ในการทำให้ลูกโป่งหรือน้ำแก้วร้อน จะติดกับเศษแก้วเย็น แล้วช่างแก้วต้องฮีทเศษแก้วเย็นด้วยการยื่นไม้ซางเหล็กเข้าไปในปากเบ้าหลอมแก้วเพื่อฮีทเศษแก้วให้ละลายติดเชื่อมกับน้ำแก้วเป็นเนื้อเดียวกัน ตรงนร้ละครับ ความถูกต้องเริ่มจากตรงนี้ ยิ่งละลายจนเชื่อมสนิท ยิ่งไม่เกิดความขัดแย้ง แต่ต้องใช้เวลานานมาก ช่างแก้วฝรั่งเลือกฮีทนาน อย่างน้อยๆก็หลายนาทีตลอดขบวนการฮีท

แต่ช่างไทยทำไม่ถึง 1 นาทีในขบวนการฮีทนี้ เพราะหัวหน้าจะต้องเร่งทั้งทีมให้ได้การกดปั๊มนาทีละองค์ ขนาดบางครั้งมีอะไรแทรกเข้ามา นานๆจะมีบ้างที่สองนาทีต่อองค์

 

เมื่อน้ำแก้วร้อนอยู่ที่ประมาณ 1,000 C น้ำแก้วอยู่ในลักษณะคล้ายน้ำเชื่อมที่เหนียวหนืดคล้ายแตงเม

เศษแก้วสีต่างที่ตอนคลุกผสมสีอยู่ที่ 30C เขาเหมือนของแข็ง พอช่างยื่นไม้ซางเข้าปากเบ้ารับความร้อนที่ประมาณ 1,300C แต่ไม่ถึง 1 นาที ของแข็งยังแข็งอยู่ มันละลายแต่ผิวๆ พอดึงไม้ซางออก ก็ต้องตัดลงแม่พิมพ์เหล็กซึ่งอุณหภูมิน้อยกว่า เหล็กจะดึงความร้อนเข้าตัวเหล็ก อุณหภูมิของเศษแก้วและน้ำแก้วลดฮวบลง แค่ไม่กี่วินาทีก็ต้องเปิดพิมพ์

 

ทันทีที่เปิดพิมพ์ พระแก้วถูกเอาออกมาวาง ช่างแต่งพระแก้วร้อนจะทำการแต่งไม่ให้คอก้มหรือเงยมากเกินไป หรือเอียงซ้ายขวา ลำตัวไม่ล้มหน้าล้มหลัง ตรงนี้มีเวลาแค่ไม่กี่สิบวินาที จากนี้ช่างแก้วอีกคนจะเอาเข้าปากเตาอบสายพานเหล็กที่ปากเตาอบส่วนมากอุณหภูมิประมาณ 550 C ซึ่งถ้าเป็นพระแก้วสีประเภทใส เช่น เขียวใส ใสใส เหลืองใส ม่วงใส เป็นต้น ถ้าสีเดี่ยวก็จะพอดีทุกอย่าง แต่พอเป็นสีต่าง เช่นสีหยกเขียว หยกขาว เหลืองนม ชานม ม่วงนม นมนม สีพวกนี้มีปัญหาเยอะกว่ามาก

 

ความยาวตลอดสายพานไม่ว่าจะเป็นโรงงานแก้วไหน? มักจะใช้เวลานับจากเอาชิ้นงานเข้าปากเตาจนออกท้ายเตาประมาฯ 4 - 5 ชั่วโมง ซึ่งมันเหมาะกับชิ้นงานที่มีความหนาแค่ไม่เกิน 5 - 6 มม. แต่พนะแก้วเป็นชิ้นงานที่หนามาก ส่วนที่หนาที่สุดในขนาดหน้าตัก 5 นิ้ว อาจหนาถึง 45 - 55 มม. เรียกว่า ใช้งานเตาไม่ถูกประเภท นี่คือสาเหตุใหญ่อีกสาเหตุที่ทำให้แก้วแตกร้าวปริปูดภายหลัง แม้นานนับร้อยปีผ่านไป

 

ภาพด้านล่างนี้ของช่างแก้วฝรั่งที่เขาทำตามความถูกต้องเต็มที่ เพราะนิสัยฝรั่งคือ มันจะทำอะไรตามใจ แต่ช่างแก้วไทยต้องทำตามคำสั่งเท่านั้น ในภาพนี้แสดงให้เห็นว่า ปลายไม้ซางนั้นมีลูกโป่งที่เศษแก้วสีต่างถูกยื่นเข้าปากเบ้าไปนาทีนึง แล้วดึงออกมาพักให้เห็นสีว่า พอหรือยัง แต่ขั้นตอนนี้ช่างไทยจะไม่เคยเห็น เพราะเมื่อดึงออกมาก็ต้องตัดน้ำแก้วตอนแดงๆลงแม่พิมพ์เหล็กแล้ว

ดังนั้นภาพนี้น้อยคนจะรู้ว่าเขาสื่ออะไร

 

นี่คือผลงานที่ผ่านการอบแล้ว