เรื่องเด่น เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันพฤหัสบดีที่ ๑๒ พฤศจิกายน ๒๕๖๙

เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันพฤหัสบดีที่ ๑๒ พฤศจิกายน ๒๕๖๙

​

 

วันนี้ตรงกับวันพฤหัสบดีที่ ๑๒ พฤศจิกายน พุทธศักราช ๒๕๖๙ เหลือเวลาอีก ๑ วัน ถ้าเป็นโบราณเขาเรียกว่า "วันสุกดิบ" ก็คือวันก่อนงานจริง ซึ่งต้องมีการเตรียมการต่าง ๆ โดยเฉพาะข้าวปลาอาหารไว้เลี้ยงแขก คำว่า "วันสุกดิบ" จึงกลายเป็นคำแทนของวันก่อนงาน ๑ วัน

คราวนี้ในเรื่องของการเป่ายันต์เกราะเพชรนั้น ต้องบอกว่าเป็นแค่ของแถมของงานเท่านั้น เพราะว่างานหลักเลยก็คือ "การไหว้ครูประจำปี" โดยเฉพาะหลาย ๆ ท่านที่ศึกษาวิชาการมาจากหลายสายหลายสำนัก พอถึงเวลาก็ต้องมีการไหว้ครู เพื่อเป็นการรำลึกถึงครูบาอาจารย์อย่างหนึ่ง เป็นการปฏิบัติที่แสดงออกซึ่งความกตัญญูกตเวทิตาอีกอย่างหนึ่ง แต่ด้วยภารกิจ บางทีเราก็ไม่มีเวลาที่จะทำเช่นนั้น เพราะว่าศึกษามาหลายสาย หลายสำนัก

ดังนั้น..การไหว้ครูประจำปีจึงถือว่าเป็นเรื่องที่สำคัญมาก เพราะว่าตามสายของ "หลวงปู่ปาน" วัดบางนมโค มาถึง "หลวงพ่อฤๅษีฯ" วัดท่าซุง การไหว้ครูของเรานับตั้งแต่ครูใหญ่ ก็คือองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าลงมา จนกระทั่งถึงครูบาอาจารย์ในปัจจุบัน ไม่ว่าจะเป็นพระอุปัชฌาย์ คู่สวด หรือแม้แต่ครูบาอาจารย์ที่สั่งสอนวิชาการทางโลก ๆ ก็ตาม

เราจะเห็นว่าแม้ในปัจจุบันนี้ ตามโรงเรียนต่าง ๆ ก็ยังมีการจัดไหว้ครูในวันพฤหัสบดีที่สองของเดือนมิถุนายน ซึ่งปัจจุบันนี้บางทีก็มีการเลื่อนให้เร็วบ้าง ให้ช้าบ้าง บางแห่งก็ไม่ได้ถือวันพฤหัสบดีที่เป็นวันครูอีกด้วย พูดง่าย ๆ ว่าผิดแบบธรรมเนียมประเพณีไปมาก

โดยเฉพาะลูกศิษย์สายหลวงพ่อฤๅษีฯ วัดท่าซุง ซึ่งฝึกฝนมโนมยิทธิมา การจะใช้มโนมยิทธินั้น ถ้ามัวแต่เตรียมดอกไม้ ๓ สี ๓ ดอก ตลอดจนกระทั่งธูปเทียนและเงิน ๑ สลึง เพื่อไหว้ครูทุกครั้งก่อนใช้ก็ยุ่งยากจนเกินไป จึงฉวยโอกาสไหว้ "ครูใหญ่" ไปครั้งเดียวในวันเสาร์ ๕ เลย

 

คราวนี้ญาติโยมที่มาร่วมพิธีนั้น ขอให้ทราบว่าในเรื่องของเครื่องบวงสรวงไหว้ครู กระผม/อาตมภาพได้รับความอนุเคราะห์สงเคราะห์จาก "หลวงพ่อเอ" (พระมหานันทวัฒน์ เขมธมฺโม ป.ธ. ๖) วัดปากน้ำภาษีเจริญ และคณะศิษย์มานานแล้ว ก็คือ ท่านทำถวายในฐานะที่กระผม/อาตมภาพเป็นครูบาอาจารย์

แต่ทุกท่านต้องทราบว่าเครื่องบวงสรวงชุดใหญ่ขนาดที่ "หลวงพ่อเอ" และคณะศิษย์ทำให้นั้น ในปัจจุบันนี้ราคา ๑ แสนบาทไม่ทราบเหมือนกันว่าเขาจะยอมทำให้หรือเปล่า ? ดังนั้น..พวกเราทั้งหลายเมื่อมาแล้ว ก็ให้ถือว่าเครื่องบวงสรวงทั้งหมดนั้น เรามีสิทธิ์มีส่วนด้วยในการไหว้ครูประจำปี ถ้าใครติดใจ เกรงว่าจะไม่ได้มีส่วนร่วม ก็ลองติดต่อขอทำบุญร่วมกับคณะของ "หลวงพ่อเอ" ได้

อีกส่วนหนึ่งก็คือในวันไหว้ครูนั้น กรุณาอย่าได้นำวัตถุมงคลที่มีไสยศาสตร์เต็มที่มาด้วย เนื่องเพราะว่าเมื่อถึงเวลา บารมีพระที่ท่านอนุเคราะห์สงเคราะห์ลงมา ถ้าเป็นวัตถุไสยศาสตร์จะโดนล้างเกลี้ยงไปเลย..! พูดง่าย ๆ ว่าถ้าเสียดายของก็อย่าพกมาเข้าพิธี เนื่องเพราะว่าวัตถุทางไสยศาสตร์นั้น มักจะมีผลที่ค่อนข้างจะทันใจ อย่างเช่นว่า ถ้าทำเสน่ห์ยาแฝด ก็เห็นผลกันในระยะเวลาที่ไม่นาน

แต่ถ้าหากว่าท่านปฏิบัติตามหลักธรรมขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า อย่างเช่นหลัก "สังคหวัตถุ ๔" เรามีการแบ่งปันให้กับคนอื่น เป็นคนพูดดีพูดไพเราะ ทำประโยชน์ให้กับผู้อื่น และมีความสม่ำเสมอในการทำความดี โดยเฉพาะเป็นบุคคลที่เอาใจเขามาใส่ใจเรา สิ่งไหนที่เราชอบ คนอื่นก็ชอบด้วย สิ่งไหนที่เราเกลียด คนอื่นย่อมเกลียดด้วย เพราะมนุษย์และสัตว์ทุกรูปทุกนามย่อมรักสุขเกลียดทุกข์เหมือน ๆ กัน

ดังนั้น..เราก็ไม่ควรทำสิ่งที่เราไม่ชอบกับคนอื่น ในขณะเดียวกัน สิ่งที่เราชอบก็ทำให้มากเข้าไว้ แต่ว่าต้องเสียเวลาทำไปช่วงเวลาหนึ่ง ผู้คนที่โดยยึดโยงด้วยหลัก "สังคหวัตถุธรรม" จึงจะมีความรัก ความเมตตาตอบเรามา แม้ว่าเป็นสิ่งที่เสียเวลาก็จริง แต่ทำแล้วยั่งยืนมาก ก็คือส่งผลดีกับเราไปตลอดชีวิต

ไม่เหมือนกับไสยศาสตร์ ซึ่งถ้าหากว่าไม่มีการต่อเติมอยู่เรื่อย ก็จะเสื่อมทรามลงไปเอง หรือว่าถ้าไปในเขตที่พุทธคุณครอบคลุมอยู่ ก็ทำให้เสื่อมไปเลย ใครที่เสียดายข้าวของประเภทนี้ กรุณาอย่าได้นำติดตัวมาด้วย

 

อีกอย่างหนึ่งก็คือขอให้เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ต่อคนอื่นเขาบ้าง ไม่ใช่เอาแต่สบายคนเดียว นั่งลงไปแล้วก็ไม่ยอมขยับเขยื้อน เพราะว่าไม่ต้องการจะเบียดเสียดกับคนอื่น ถ้าทำตัวในลักษณะนั้น อาจจะเกิดโทษกับตนเองมากกว่าที่คิด ก็เพราะว่าเราไปขวางคนอื่นเขาอยู่ เท่ากับว่าสร้างอุปสรรคให้เกิดขึ้นกับคนอื่น

สิ่งที่เราทำต่อให้ไม่เจตนาก็ส่งผล ยิ่งถ้ามีเจตนาก็ยิ่งส่งผลเร็ว จะกลายเป็นว่าต่อไปเราทำอะไรก็มีอุปสรรคไปหมด มีความยากลำบากไปหมด แล้วก็จะไปสงสัยว่า ทำไมบางคนทำอะไรดูง่าย ๆ สะดวกสบายไปหมด ? แต่ของเรากลับยากเย็นเข็ญใจนัก..!

กระผม/อาตมภาพเจอบุคคลบางคน ไม่ว่าจะไปที่ซึ่งรถมากขนาดไหนก็ตาม เขาจะมีที่จอดรถเสมอ ต่อให้ไปในสถานที่ลำบากแค่ไหนก็ตาม เขาจะได้รับการอนุเคราะห์สงเคราะห์ให้สะดวกสบายอยู่เสมอ แสดงว่าบุคคลประเภทนี้เคยให้การสงเคราะห์ หรืออำนวยความสะดวกแก่คนอื่นมาก่อน ดังนั้น..ในสถานที่ซึ่งคนจำนวนหลายพันคนมานั่งรวมกัน ถ้าเรามีใจที่จะเมตตากรุณาต่อคนอื่น ถึงเวลาก็ช่วยขยับเบียดชิดกันหน่อย

แม้ว่าการรับยันต์เกราะเพชรจะรับ "ที่ไหนก็ได้" แต่กำลังใจคนมักจะผูกอยู่กับสถานที่ หลายต่อหลายท่านเคยรับยันต์จากที่บ้านของตนเอง ไม่ว่าจะต่างจังหวัดหรือต่างประเทศ แล้วมีอาการปรากฏชัดมากว่ารับได้จริง ๆ แต่พอครั้งต่อไปก็วิ่งไปวัดท่าขนุน พูดง่าย ๆ ว่าอยู่ในสถานที่ต้นตำรับ จะรู้สึกมั่นใจมากกว่า อะไรประมาณนั้น..!

ดังนั้น..ถ้าเราเมตตาต่อคนอื่น ขยับชิดเข้าไป แม้จะเบียดกันหน่อย แต่ไม่ใช่เวลาที่เนิ่นนานมาก แล้วก็ช่วยให้คนอื่นที่กำลังใจยังไม่ดีเท่าเรา มีโอกาสเข้ามาภายในศาลา ก็เท่ากับว่าช่วยอนุเคราะห์สงเคราะห์คนอื่น ให้ได้รับความสะดวกสบาย ถึงเวลาเราเองก็จะได้รับกุศลนั้นคืนไป ในเรื่องของความสะดวกสบายเช่นกัน

 

อีกประการหนึ่งที่ต้องขอร้องเลยก็คือ ถ้าจะทำบุญกับกระผม/อาตมภาพ ให้เตรียมข้าวของเงินทองไว้ตั้งแต่เนิ่น ๆ เพราะว่าทุกคนจะมีโอกาสอยู่ตรงหน้าประมาณ ๓ - ๔ วินาทีเท่านั้น เพราะว่าแถวคนจะยาวมาก ถ้ามัวแต่มาล้วงมาควักตรงนั้น ต้องบอกว่า "ไม่ทันกิน" แล้วเราก็จะไปขวางทางบุญของคนอื่น ทำให้เขาต้องสะดุดหยุดยั้ง ทำบุญช้าลง ก็อาจจะก่อให้เกิดอุปสรรคแก่เราทั้งหลายได้เช่นกัน

ดังนั้น..ไม่ว่าจะมีความเคารพเลื่อมใสขนาดไหนก็ตาม ถึงเวลาอย่านั่ง อย่าคุกเข่า เดินหรือวิ่งทำบุญได้ยิ่งดี เสร็จแล้วค่อยหาที่กราบกรานข้างนอก ให้สมกับกำลังใจของเรา จะได้เป็นการอำนวยความสะดวกแก่ทุกท่านด้วย

ส่วนใครที่ศรัทธาเกิดช้า เพิ่งนึกอยากจะทำโรงทาน ขอบอกว่าตอนนี้สถานที่เต็มหมดแล้ว ดังนั้น..ถ้าหากว่าเป็นไปได้ ไปสั่งข้าวสั่งของเอาไว้แล้ว ก็ให้ไปเล็งดูว่าโรงทานไหนที่ "ขายดี" พูดง่าย ๆ ก็คือข้าวปลาอาหารหมดเร็ว แล้วเราก็ไปขอใช้สถานที่ของเขา ก็พอที่จะลงได้ ไม่อย่างนั้นแล้ว กรุณาอย่าได้แบกข้าวของมา เพราะว่าถ้าไม่ได้ตั้งโรงทานอย่างที่ตนเองต้องการแล้ว อาจจะเสียกำลังใจเปล่า ๆ..!

สำหรับวันนี้ก็ขอเรียนถวายพระภิกษุสามเณรของเรา และบอกกล่าวแก่ญาติโยมแต่เพียงเท่านี้

พระครูวิลาศกาญจนธรรม, รศ.ดร.
เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน
วันพฤหัสบดีที่ ๑๒ พฤศจิกายน พุทธศักราช ๒๕๖๙
(ถอดจากเสียงเป็นอักษร โดย เผือกน้อย)