ผมมันลูกทรพี...ทำร้ายพ่อ เพื่อช่วยแม่ บาปแค่ไหน ?

ผมจะบอกให้ฟังก่อนว่า

"ผมเคยต่อยหน้าพ่อของผม 4-5หมัดได้ ผมเคยชี้หน้าด่าและตะคอกใส่ ว่ากูไม่ใช่ลูกของมรึง"<O</O

ผมเลวมั้ยครับ!!!

คนทั่วไปที่ได้ยินเรื่องนี้คงมองว่า ไอ้นี้มันเลวจริงๆพ่อมันแท้ๆยังทำได้

"ใช่ผมมันเลว"

จนทุกวันนี้มันคือสิ่งที่ค้างคาอยู่ในใจ ผมมักจะพูดกับตัวเองเสมอว่า ผมมันเลว ศาสนาพุทธสอนให้เชื่อถึงหลักเหตุและผล ทำสิ่งใดย่อมได้สิ่งนั้น

ผมขอถามอะไรก่อนเล่าเรื่องของผมนิดนึง

"ถ้ามีฆาตกรต่อเนื่องอยู่ 1 คนฆ่าคนเป็นว่าเล่นจิตใจดำ โฉด ผิดคนทั่วไป จนสุดท้ายถูกตำรวจวิสามัญ ผมอยากทราบว่า ตำรวจจะได้บุญหรือบาปครับ"

"ถ้าตำรวจไม่วิสามัญ ฆาตกรรายนี้มันก็จะฆ่าคนไปเรื่อยๆๆๆ แต่พอตำรวจวิสามัญคนที่จะต้องถูกฆ่า หากฆาตกรยังไม่ตาย......ก็จะอยู่รอดปลอดภัยสรุปตำรวจได้บุญหรือบาปครับ"

ผมขอเข้าเรื่องของผมเลยนะ
<O</O
ตั้งแต่ผมเด็กๆ พ่อของผมไม่เคยใส่ใจผมเลย ไม่เคยดูแล ทิ้งแม่ พี่ ตัวผม และน้อง ไปอยู่ที่อื่น (คาดว่าไปอยู่กับผู้หญิง) และชอบกลับมาเวลาเงินหมด มาไถเงินแม่ผม บางวันกลับมาเมาเหล้า ก็ตบตีแม่ของผม เอาทรัพย์สินในบ้านไปขาย ขายทุกอย่าง ทองของผมที่ยายให้ไว้รับขวัญตอนเกิด ก็เอาไปขายทุกอย่าง

พ่อผมกินเหล้าเล่นการพนันแทงม้าแทงบอล เที่ยวผู้หญิง ใช้เงินไม่มีคำว่าประหยัด ถ้าแม่ผมไม่ให้ก็จะตบตี เตะ เมากลับมาบ้าน ไม่ได้เป็นสุขเลยครับ เป็นอย่างนี้มาตั้งแต่เด็กๆจนผมโต ทุกสิ่งอย่างผมจำได้ มันติดตา ติดความรู้สึกมันฝังอยู่ข้างใน ไม่มีวันจะหายไป

ผมเป็นลูกคนที่เขาเกลียดที่สุดครับ เขาเกลียดผมมาตั้งแต่ผมเด็กๆ เพราะอะไรก็ไม่ทราบได้ เขามักจะมีอคติกับผมเสมอ เขามักจะหาเรื่องด่าผมเรื่องเล็กๆน้อยก็ด่าเสมือนเรื่องใหญ่ สิ่งหนึ่งที่ผมพอจะนึกได้ก็คือ มีคืนหนึ่งเขากลับมาก็มาหาเรื่องทะเลาะกับแม่ผมอย่างเคย ผมนอนอยู่ที่เตียงผมรับรู้ ผมนอนร้องไห้ (ตอนนั้นผมน่าจะ 6-7ขวบได้)

สุดท้ายแม่ก็มาเรียกให้ผมลุกขึ้น แม่พูดประมาณว่าจะพาไปอยู่บ้านยายจะไม่อยู่ที่นี้แล้ว พ่อผมถามผมว่าจะเลือกใครระหว่างแม่กับพ่อ ถึงตอนนั้นผมจะเป็นเด็กแต่สัญชาตญาน มันบอกทันทีว่าผมเลือกแม่ ผมเดินไปเกาะแขนของแม่ผม

พ่อผมชี้หน้าด่าผมตรงนั้นว่า อนาคตของผมไม่ติดคุกก็ต้องติดยา คิดว่าตรงนี้เป็นจุดเริ่มต้นที่เขาเกลียดผมครับ ทุกๆอย่างก็เขายังเหมือนเดิมจนทุกวันนี้แต่สิ่งที่เพิ่มมา คือ เขาเกลียดผมตั้งแต่วันนั้น จากเด็กจนโตสิ่งที่ผมรับรู้และเห็นด้วยตามันเพิ่มความเกลียดชังที่ผมมีต่อพ่อมาขึ้นทุกวัน

จนมีอยู่วันหนึ่ง (ผมอายุประมาณ 15-16 ปี) แม่ผมก็ทำงานอยู่ดีๆ เขามาหาเรื่องอย่างเคย เมามา จะเข้าไปตีแม่ผม ผมเอาตัวเข้าขวาง เขาต่อย!!!หน้าผมอย่างจัง (นิสัยผมคือใครเย็นมาผมก็เย็นไป ใครร้อนมาผมร้อนกว่าผมเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็กๆ)

ตอนนั้นผมไม่รู้สึกเจ็บที่ปาก แต่เจ็บใจทำไมถึงมีพ่อแบบนี้ ทุกอย่างก็ยังดำเนินมาแบบเดิมๆ ก็ไม่รู้ว่าทนกันมาได้ยังไง จนช่วงผมอายุเข้า19-20-21 ผมเริ่มรู้สึกทนไม่ไหวความเจ็บใจที่มีพ่อแบบนี้มันเริ่มเปลี่ยนเป็นความคับแค้นในใจ

ภาพทุกภาพที่เขาทำมันยังติดตาราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน และแล้วจุดที่ผมทำร้ายพ่อตัวเองก็เกิดขึ้นจนได้ เขาทะเลาะกับแม่ผม แล้วเหมือนจะเถียงสู้ไม่ได้ จึงเบี่ยงประเด็นมาหาผม มาด่าผม

ตอนนั้นผมอยู่หน้าบ้าน แม่ผมจึงตะโกนเรียกหาผม ผมก็เดินไปหา ผมถามว่า....มีอะไร แค่นั้นเองครับ เขาวิ่งมาต่อยที่หน้าผมจังๆอีกครั้งหนึ่ง สัญชาตญานของผมมันปล่อยหมัดสวนใส่หน้าพ่อของผมเลยครับ แม่ผมก็ผลักเขาจากด้านหลัง พ่อผมมาล้มลงคุกเขาตรงหน้าผม (มันเกิดขึ้นเร็วมาก 3-4 วินาทีได้) ผมยังปล่อยหมัดตามน้ำไปอีก 2-3ที

เขาโกรธมากที่ผมไปต่อยเขา เขาพูดประมาณว่า กรูเป็นพ่อมรึงนะ ทั้งที่จริงๆเขาไม่เคยคิดว่าผมเป็นลูกเลย แต่ตอนนี้เขากลับมาใช้คำๆนี้ เขาขู่จะฆ่าผมต่างๆนาๆ เขาจะยิง!ผม พี่ชายผมเดินเข้ามาในบ้าน มาขวาง เขาก็ต่อยหน้าพี่ผมอีก พี่ผมผลักพ่อกระเด็นถอยไป แต่จังหวะนั้นผมก็ไปต่อยเขาอีกทีนึงครับ (เหมือนมันสุดๆแล้วอ่ะครับ มันไม่ไหวแล้วจริงๆ คงไม่มีลูกคนไหนอยากทำร้ายพ่อตัวเองหรอกครับ)

เขาก็ยังหาเรื่องด่าต่างๆนา ยังทะเลาะรุนแรงขึ้น และด้านข้างๆมันมีมีดอยู่ครับ ผมหยิบมีด กำเอาไว้แน่นที่ผมหยิบเพราะผมรู้ว่า เขาเมา เขาโมโห เขาระงับอารมณ์ตัวเองไม่ได้

แต่ผมรู้ตัวดี ว่าผมไม่มีวันแทงเขาแน่ ผมจึงหยิบมีดเอาไว้ในมือ เขาคิดว่าผมจะฆ่าเขา เขาบอกว่าต่อไปนี้มรึงไม่ใช่ลูกของกรู (ทั้งที่จริงๆที่ผ่านมาเขาก็ไม่เคยเห็นผมเป็นลูกอยู่แล้ว) เขาเอาเรื่องที่ผมต่อยเขาและกำมีดไว้ในมือไปเล่าให้ชาวบ้านฟังว่าผมจะฆ่าเขา

จนเมื่อวานนี้เขาทะเลาะกับแม่ผมอีกครั้ง ผมทนไม่ไหวผมชี้หน้าและตะคอกใส่เขาไป เขาด่าผมว่า ไอ้เฮี้.......ย ไอซั.......ด เดี๋ยวมรึงตาย เขาขู่จะฆ่าผม ผมไม่กลัวเลยความตายเพราะชีวิตที่ผมมีอยู่ในปัจจุบันมันน่าเบื่อ มันไม่น่าอยู่ ผมจึงบอกเขาไปว่า เอาดิ

เขาตะคอกถามผมว่า มรึงเป็นใคร ผมตะคอกกลับไปว่า กรูไม่ใช่ลูกมรึง แม่ผมสั่งให้ผมกลับไปหลังบ้าน ผมก็เดินกลับไป.......ชีวิตที่ผมมีมันน่าเบื่อ ผมอยากจะออกจากบ้านไป ไปที่ไหนก็ได้อยากไปไกลๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆให้ไกลที่สุด ไปให้หลุดพ้นจากความทุกข์ทนความลำบากแบบนี้

แต่ผมก็ทำไม่ได้ ผมรักแม่ผมมาก และผมก็รู้ว่าแม่รักผม แม่อยู่อยู่ที่นี้ผมจึงจำต้องอยู่ดูแลแม่ผม แม่ผมลำบากมามาก ผมเสียใจที่ชีวิตผมเป็นแบบนี้ ไม่เคยขอร้องให้พ่อมาดูแลมาส่งเสียอะไรเลย ไม่จำเป็น ผมอยู่กับแม่ได้ อยากขอร้องอย่างเดียว เลิกมายุ่งกับแม่พี่น้องและตัวผมได้ไหม ผมรู้ตัวดีตอนนี้ผมมันคนบาปหนา ทำร้ายด่าว่าพ่อตัวเอง ผมคือคนบาปเพียงเพราะ คนที่ผมทำร้าย เขาได้ชื่อว่าเป็นบุพการี ทั้งที่จริงๆเขาไม่เคยคิดว่าผมเป็นลูกเลย

อาม่าของผมเขาก็เครียดที่ผมทำร้ายพ่อตัวเอง ด่าพ่อตัวเอง ผมก็เสียใจในความรู้สึกที่สุดท้ายผมกลายเป็นคนบาป ผมไม่ได้เสียใจที่ด่าว่าเขาไป แต่ผมเสียใจที่สุดท้าย บาปกรรม มาติดอยู่ที่ตัวผม

ผมขอถามหน่อย ถ้าเขาเป็น คนดีดูแลครอบครัวไม่กินเหล้า ไม่เล่นพนันไม่ติดผู้หญิง ผมจะมีวันนี้มั้ยผมจะมีวันต้องทำร้ายพ่อผมมั้ย ไม่ต้องมาดูแลก็ได้ ขอแค่อยู่ส่วนใครส่วนมันไม่ต้องมายุ่งกัน ผมจะกลายเป็นคนบาปหนาแบบนี้มั้ยครับ และผมสัญญากับตัวเองมาตลอดผมจะไม่ทำอย่างที่เขาทำกับครอบครัว

เขากินเหล้าผมไม่กิน เขาเล่นพนันผมไม่เล่น เขาไม่ดูแลครอบครัวผมจะดูแล เขาไม่รักลูกรักเมีย ถ้าผมมีลุกเมียผมจะรักลูกเมียให้มากๆ นี้คงเป็นส่วนดีของพ่อผมอย่างเดียว ที่เขาทำให้ผมไม่อยากเลียนแบบเขา เขาทำตัวเองไม่ดีๆ เพื่อให้เห็นเป็นตัวอย่าง นี้ล่ะส่วนดีของเขา

ผมขอถามสุดท้ายนะครับ บาปที่ผมด่าว่าตะคอกพ่อตัวเอง ต่อยหน้าพ่อตัวเอง4-5 หมัด ผมจะได้รับบาปกรรมอะไรบ้างครับ <O</O

 

บาปแน่นอนไม่ต้องสงสัยเลยครับ
แต่ก็ขอ เคารพในความ กล้ารับ และเล่าความจริงที่ตนได้ทำผิดพลาดไป ด้วยเหตุอัน ต่างๆอันพาไป

 

ที่คุณเล่ามานี้เพื่อหาความชอบธรรมในการกระทำของคุณหรือไง!
อ้างพ่อเลวอย่างโน้นเลวอย่างนี้ แทนที่คุณจะสำนึกที่คุณทำร้ายพ่อกลับ
เอาพ่อมาว่ากล่าวซ้ำเข้าไปอีก คุณว่าท่านไม่ดีทำไมคุณไม่ไปอยู่ที่อื่น
คุณไม่ใช่เด็กเล็กๆแล้วนะ อย่าอ้างว่าเป็นห่วงแม่เลยพี่ๆก็อยู่ แล้วทำไมพี่ๆไม่
ทำอย่างคุณ แล้วคุณรู้ได้อย่างไรว่าแม่คุณทนทุกข์ทรมาณ ผม
ว่าแม่คุณเขาจะต้องเห็นส่วนดีในตัวพ่อคุณ เขาถึงทนอยู่มาจนคุณโตเป็นผู้
ใหญ่และต้องมาทนดูการกระทำของคุณ คุณว่าแม่ของคุณจะภูมิใจหรือจะทุกข์
ใจในการกระทำของคุณ
.......ที่คุณบอกว่าคุณถือมีดอยู่ แต่ไม่คิดจะแทงคุณแน่ใจแล้วหรือ ที่
คุณสามารถกล่าวอย่างนี้ได้ เพราะพ่อของคุณไม่ได้ตามเขาไปปะทะด้วย
แต่ถ้าท่านเข้าไปหละ ดูอย่างตอนที่ท่านล้มลงไปแล้ว คุณยังไม่ยอมหยุด
ยังต่อยท่านซ้ำอีก คุณพอรู้จักกรรมที่เรียกว่า อนันตริยกรรมไหมครับ
ถ้าคุณแทงพ่อคุณรับรองได้หนีไม่พ้นแน่
.......คุณอย่าพึ่งดีใจกับความเห็นข้างบน ที่เข้าว่าคุณเป็นลูกผู้ชายกล้าทำ
กล้ารับ ผมอ่านข้อความของคุณแล้ว มันไม่ได้เป็นอย่างที่เขาว่าซักนิด
เดียว มันตรงกันข้ามกันหมดเลยครับ ผมว่าคุณขี้ขลาดตาขาว โลกภายนอกยัง
ไม่กล้าออกไปเผชิญ กล้าอยู่ในบ้านก็เพราะรู้อยู่ด้วยสัญชาตณาณ ว่าพ่อแม่ฆ่า
ลูกไม่ได้ ถ้าคุณกล้าจริงคุณกล้าเล่าเรื่องนี้จากปากคุณเองให้คนอื่นฟังมั้ย ผม
ยังนึกไม่ออกเลยว่า ถ้าคุณต้องเข้าคุกเพราะใช้มีดแทงบิดาบังเกิดเกล้า คนที่
อยู่ในคุกจะต้อนรับคุณอย่างไร
......มันมีอยู่วิธีเดียวที่จะพอบรรเทาความผิดอันนี้ได้ คือคุณไปบวชซะและ
ต้องบวชตลอดชีวิตด้วย ก่อนบวชก็ไปบอกพ่อและขอสมาลาโทษพ่อคุณซะ
แล้วก็บอกท่านไปด้วยว่า การบวชครั้งนี้เป็นการบวชเพื่อทดแทนบุญคุณท่าน

 

ผมก็เป็นคล้ายเช่นนั้นเหมือนกันพยายามเปลี่ยนตัวละเปลี่ยนใจละ

 

จะเข้าใจอัตตาก็ต่อเมื่อเข้าใจความจริง ๒ ประการ

จะทำอย่างไร จะปฎิบัติตนอย่างไร ถึงจะเข้าใจว่าไม่มีตัวตน หรือไม่มีอัตตาที่แท้จริง

พระพุทธเจ้าก็ได้ตรัสไว้แล้วว่า ความจริงมีอยู่ ๒ ประการ คือ ๑.จริงโดยสมมติ ๒.จริงแท้ (สมมติสัจจะ และปรมัตถสัจจะ)

คนเราเกิดมาในโลกเหมือนโรงละคร มีบทบาทแสดงตามหน้าที่ หรือตามที่ถูกสมมติให้เป็นตัวละครในชั่วระยะหนึ่งหรือชั่วชีวิตหนึ่ง เรียกว่าจริงโดยสมมติ คือแสดงไปตามกฏแห่งกรรมนั่นเอง

โลกสมมติที่พระพุทธเจ้าได้ตรัสไว้ แสดงถึง ตัวละครในรูปแบบของทิศ ๖ คือมีมารดาบิดา ครูอาจารย์ สามีภรรยา ลูก เพื่อน ที่ปรึกษา และผู้ร่วมงาน คือคนงาน ซึ่งมีภาระผูกพันธ์ต่อกัน ต้องรับผิดชอบต่อภาระที่มีต่อกัน คือต้องตอบแทนบุญคุณซึ่งกันและกัน ซึ่งเรียกว่าเจ้าบุญนายคุณ เจ้ากรรมนายเวร มารดาบิดาเป็นทั้งเจ้าบุญนายคุณ และเจ้ากรรมนายเวร นอกนั้นเป็นแต่เพียงเจ้ากรรมนายเวร เจ้ากรรมนายเวรอีกประการหนึ่งก็คือ คู่แค้นที่ตามจองล้างจองผลาญซึ่งกันและกัน

การที่จะปฎิบัติตนเพื่อเข้าสู่ความจริงแท้ หรือความจริงโดยปรมัตถ์ เพื่อเข้าสู่ประตูพระนิพพาน จะต้องเปลื้องภาระโลกสมมติให้ได้เสียก่อน คือ ต้องตอบแทนบุญคุณมารดาบิดาจนกระทั่งท่านปล่อยวาง หรืออนุญาตเสียก่อน แม้แต่การอุปสมบทเป็นพระ มารดาบิดาจะต้องอนุญาตก่อน แต่เจ้ากรรมนายเวรอื่นๆ คือ สามี ภรรยา ลูก ครูอาจารย์ เพื่อน ที่ปรึกษา ตลอดจนคนทำงานภายใต้ความดูแลรับผิดชอบ ก็ต้องชำระสิ่งที่ติดค้าง เปลื้องภาระเสียก่อน การปฎิบัติธรรมจึงจะราบรื่น ส่วนเจ้ากรรมนายเวรที่เป็นคู่แค้นก็ต้องมีสติคอยระวัง อย่าประมาท สร้างบุญ สร้างบารมีคุ้มครองตัวเอง ก็จะอยู่อย่างมีธรรมคอยคุ้มครองรักษา

วิธีสร้างตนให้มีความสุขแบบโลกิยชน

การที่จะมีชีวิตอยู่อย่างเป็นสุขแบบสมมติในระดับหนึ่ง ก็คือรู้จักทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดตามภาระผูกพันธ์ที่มีต่อกัน มีความขยันหมั่นเพียร รู้จักเก็บหอมรอมริบ คบเพื่อนที่ดี รุ้จักใช้จ่ายทรัพย์ รู้จักจัดการทรัพย์สิน รู้จักประมาณตนไม่ทำอะไรเกินความพอดี

ดังที่พระพุทธเจ้าตรัสไว้ว่า สุขของผู้ยังอยู่ในโลกสมมติ คือสุขอันเกิดจากการมีทรัพย์ สุขเกิดจาการรู้จักใช้จ่ายทรัพย์ให้เป็นประโยชน์ในทางดี สุขเกิดจากการไม่มีหนี้สิน สุขเกิดจากการทำงานหรือการประกอบธุรกิจไม่ผิดกฏหมาย ไม่ผิดศีลธรรม อันจะก่อให้เกิดความทุกข์ความเดือดร้อนให้แก่ชาวโลก

จากหนังสือ พระพุทธเจ้าตรัสสอนอย่างไร จึงช่วยให้ชีวิตมีความสุข
เขียนโดย ดร.พระอาจารย์ สิงห์ทน นราสโภ
หน้า ๘ - ๙

มารดาบิดาเป็นทั้งเจ้าบุญนายคุณ และเจ้ากรรมนายเวร

เห็นใจในความคับแค้นของคุณนะคะ แต่อยากจะขออนุญาตนำสิ่งที่ชาวพุทธอย่างเราต้องตระหนักคือ บิดามารดาท่านเป็นผู้มีพระคุณ และหากไม่มีเหตุต่อกันแล้ว ไม่มาเกิดเป็นพ่อลูกันแน่ค่ะ คุณและท่านมีเหตุที่เคยทำกันมา แต่คุณลืมไปแล้วเพราะมันเป็นอดีตชาติ คุณอาจจะได้ล่วงเกินพ่อคุณมามากกว่านี้ก็ได้ ถ้าเราจำอดีตไม่ได้ก็ต้องยึดหลักคำสอนของพระพุทธองค์ เวรย่อมระงับได้ด้วยการไม่จองเวร ถ้าบุตรอยากจะเจริญก้าวหน้าในชีวิต ต้องกราบขอขมาบิดามารดาที่ได้เคยล่วงเกินท่านมาก่อน ตอนนี้คุณอาจจะทำใจได้ยากที่จะทำ ลองไปบวชเนกขัมมะหรือที่เรียกว่าบวชใจดูก่อนก็ได้ค่ะ บางทีคุณจะได้สัมผัสกับสิ่งที่คุณไม่เคยรู้มาก่อนว่าคุณเคยได้ทำอะไรกับท่านไว้บ้างในอดีตชาติก็ได้นะคะ

 

ถ้าจะให้ผมแนะนำก็ขอแนะนำว่าให้คุณก้มลงแล้วกราบขอขมาต่อพ่อซะก่อนที่ท่านจะสิ้นชีวิตแล้วถ้าคุณไม่อยากอยู่ทางโลกก็เข้าทางธรรมบวชซะด้วยจิตนะครับไม่ใช่นุ่งเหลืองห่มเหลืองแล้วบอกว่าบวชแล้วนะครับ ทุกคนในโลกใบนี้มีอยู่สองคนที่แตะต้องไม่ได้แม้นแต่ปลายเล็บคือพ่อกับแม่นะครับจำไว้ไม่ว่าด้วยเหตุใดๆต่อให้ท่านฆ่าคุณตายท่านก็มีสิทธิ์ทำคุณเอาแต่สิ่งที่ไม่ดีของพ่อมาเล่าอย่างนั้นอย่างนี้แต่พ่อคุณมีสิ่งที่ดีมากคือไม่ทำให้ชาวบ้านเดือนร้อนด้วยการลักขโมยและยังเลี้ยงคุณมาจนโตแต่อย่างน้ยๆตอนคุณเป็นเด็กอายุ4-5เดือนท่านไม่ฆ่าคุณแล้วยังเช็คขี้เช็คเยียวให้คุณเอานมใส่ปากและอื่นๆอีกก็เป็นบุญคุณท่วมหัวแล้วครับแค่เค้าไม่ต่อยคุณตอนยังแบเบาะอยู่ก็เป็นบุญคุณแล้วครับจนวันนี้คุณกล้าที่จะต่อยพ่อแถมยังด่าพ่ออีกคุณคิดเองก็แล้วกันว่าคุณทำกรรมอะไรไว้แล้วบาปแค่ไหนไม่ต้องถามใครหรอกครับที่เล่ามาทั้งหมดนั้นเป็นเพราะพ่อฉันเลวจริงๆกินเหล้าตีแม่ทำร้ายพี่ๆน้องๆฉันส่วนฉันอยู่เฉยๆไม่ต้องมีพ่อก็ได้ขอให้พ่อไม่ต้องมายุ่งกับแม่กับฉัน ฉันเป็นคนดีนะฉันเป็นลูกที่รักแม่มากแต่ที่ต่อยพ่อเพราะพ่อทำฉันก่อน โถ...นรกส่งมาเกิดชัดๆๆๆๆเลยนั้นมันข้ออ้างทั้งนั้น ถ้าพ่อคุณเลวจริงเค้าฆ่าคุณตั้งแต่คลอดออกมาแล้วไม่ปล่อยไว้จนโตมาต่อยเค้าได้หรอกครับแล้วยังถือมีดจ้องหน้าอีก รีบก้มลงกราบที่เท้าพ่อซะเผื่อกรรมที่ทำจะเบาลงหน่อยนะครับ สาธุ

 

กลับไปหาพ่อนะค่ะ แล้วหาดอกไม้ธูปเทียนเข้าไปกราบขอขมาท่านค่ะ ถึงแม้จะไม่สามารถลดทอนบาปกรรมไปได้ แต่อย่างน้อยก็เป็นการแสดงความสำนึกผิดในสิ่งที่เคยล่วงเกินท่าน ไม่มีพ่อแม่คนไหนไม่รักลูกหรอกค่ะ องคุลีมาลฆ่าคนมามากมาย แต่ครั้นมาเจอพระพุทธเจ้า ได้ฟังสิ่งที่ท่านตรัสยังกลับตัวได้ คนเราทุกคนก็เหมือนกันค่ะ เมื่อผิดแล้วกลับตัวเป็นคนดี สังคมพร้อมที่จะให้อภัย อยู่ที่ตัวเราเองค่ะว่าจะเริ่มต้นกับชีวิตใหม่เยี่ยงไร ทางที่ดีหรือทางที่เลว เลือกเอาเองไม่ยากค่ะ

 

ตอนนั้นผมเคยว่าให้พ่อ ยังไง ตอนนี้ ผมก็เป็นแบบที่เคยว่าให้ท่านในตอนนั้นครับ เหมือนเด๊ะเลย คงมีแต่ไปขอขมากรรมท่านแหละครับ........เฮ้อออออ

 

คนเราเกิดมาไม่รู้ต้นไม่รู้ปลาย..จนมาถึงปัจจุบันนี้ เราก็ไม่รู้ว่าเราผ่านดีผ่านชั่วมาแล้วเท่าไหร่..ทว่าตามที่พระเดชพระคุณหลวงพ่อพระราชพรหมยานมหาเถระได้เคยบอกเอาไว้ว่าคนเราผ่านชั่วมามากกว่าดีแน่นอน คนเราถ้าเคยทำผิดพลาดเราก็ควรจะให้อภัยและให้กำลังใจในการที่จะไม่ทำผิดพลาดแบบเก่าอีก
เพราะฉะนั้นจึงเห็นด้วยและไม่เห็นด้วยในข้อความบางช่วงบางตอน..ของ"บางท่าน"การที่เราจะแนะนำใครบางคนให้รู้ในสิ่งที่เขาใด้ทำผิดพลาดลงไปนั้น...กรุณาแนะนำโดยอย่าใช้อำนาจของ..ความโลภนำหน้า...ความโกรธนำหน้า...ความไม่รู้นำหน้า หรือเพียงเพราะว่าแค่ได้อ่านก็ตัดสินเลย..อันนี้ไม่ใช่
พระพุทธเจ้าท่านสอนเอาไว้ว่า "ใคร่ครวญก่อนแล้วจึงคิด จึงพูด จึงทำ"คนเราเมื่อความผิดพลาดเกิดขึ้น..มีความไม่สบายใจเกิดขึ้น มีทุกข์เกิดขึ้นก็พยายามหาทางออกที่ดีที่สุดเพื่อดับหรือบรรเทาทุกข์นั้นและทางที่ดีที่สุดก็คือการได้ระบายอะไร อะไรในใจออกมาเพื่อที่จะหาคำแนะนำที่ทำให้เกิดความสบายใจหรือให้ความทุกข์นั้น ๆ เบาบางลงไป เหมือนอย่างในสมัยพุทธกาลพระสารีบุตรแนะนำอดีตเพชรฆาต(ฟังหลวงพ่อฤาษีเทศน์สนุกมาก)ทีแรกก็เทศน์เรื่องโทษของการฆ่า..อดีตเพชรฆาตได้ฟังก็ตกใจเหงื่อตกเพราะโทษหนักมาก พระสารีบุตรก็เลยปลอบใจแล้วกล่าวว่าท่านฆ่าเพราะตั้งใจจะฆ่าหรือพระราชาสั่งให้ฆ่า..เขาก็ว่าพระราชาสั่งให้ฆ่า.พระสารีบุตรก็เลยบอกว่าโทษของท่านมีนิ๊ดเดียว(ที่จริงมาก)พออดีตเพชรฆาตได้ฟังก็เกิดความสบายใจ..(ย่อ ๆ )เนี้ยคือกุศโลบายในการสอนการแนะนำคนเพือให้เขาเกิดความสบายใจพอเขาสบายใจแล้วก็แนะนำให้เขาลืมในสิ่งที่(เคย)ผิดพลาดแล้วตั้งหน้าตั้งตาทำในสิ่งที่ดี ดีที่เป็นบุญกุศลต่อไป..คุณคนนั้นถ้าเขาไม่มีความทุกข์(ยกเว้นผู้ที่สนใจในธรรม)เขาไม่เข้ามาในห้องนี้หรอก..เขาเข้ามาเพื่ออะไร?คงไม่ใช่เพื่อมาหาความทุกข์เพิ่มขึ้นหรอก..จริงไหม..ขอให้สำรวจจิตใจ(ของคุณ ๆ )ในตอนที่เขียนที่พิมพ์แสดงความคิดเห็นออกมาด้วยว่า..ในขณะนั้นคุณ(พิมพ์,เขียน)แนะนำเขาเพราะมีอะไรนำหน้า..แต่ว่าคนทุกคนก็คงปรารถนาอยากจะให้เขาสบายใจอยู่หรอกแต่วิธีการแนะนำ(หรือคำพูดบางประโยค)บางทีก็อาจจะเพิ่มความไม่สบายใจให้แก่เขาก็เป็นได้..ขอให้ลองพิจารณาดู...สำหรับคุณคนนั้นก็ให้คิดเสียว่าคนเราทุกคนเกิดมาบนโลกนี้ ไม่มีใครไม่เคยผิดพลาด ทุกคนมีทั้งดีและชั่ว แต่ทว่าให้ลืมในความผิดพลาดนั้น ๆ เสียแล้วเริ่มต้นแก้ไขในพฤติกรรมของตัวเองตั้งปณิธานไว้ในใจเลยว่า ตั้งแต่บัดนี้ไปเราจะทำดีกับท่านโดยเริ่มต้นที่ คิดดี ๆ กับท่านก่อน นั่งลงแล้วใช้สติปัญญาค้นหาความดีของท่าน(ซึ่งมีอยู่มากมายแต่ที่ผิดพลาด คิดไม่ออกเพราะว่าความไม่รู้(อวิชชา)บังเอาไว้)ค่อย ๆ คิดค่อย ๆ ทำไปทีละนิด ทีละนิดเดี๋ยวทุกอย่างจะดีขึ้นจนคุณเองจะต้องแปลกใจ....สาธุในน้ำจิต น้ำใจของเพื่อนเกิด แก่ เจ็บ ตาย ทุกท่าน....

 

ถ้าเราเกิดมาเราก็พลาดได้เรื่อยๆอย่างนี้แหล่ะ
คนเคยจองเวรกันมา ไม่ให้อภัยกัน ถึงเวลาถึงไม่อยากทำ วิบากกรรมก็บังคับให้หน้ามืดตามัวกันไป

การที่เราเจอคนอย่างนี้ เรื่องแบบนี้อย่าโทษใครเลย มันเป็นวิบากกรรมของเราเอง (จะได้ไม่มีศัตรูนะ)

ไม่ออกความเห็นดีกว่า เพราะบาปกรรมคุณก็รู้อยู่แล้ว

แต่จะเล่าเรื่องพระรูปหนึ่ง (เรื่องจริงเกิดขึ้นจริง)
ท่านเมตตาเล่าประวัติก่อนบวชให้ฟัง(หลายรอบ)เพื่อเป็นอุทาหรณ์ ท่านตีแม่ตัวเองไปแปะเดียว ตอนอายุรุ่นๆ
นับแต่นั้นท่านพบกับนรกบนดิน จิตใจ สมองมันมืดทึบไปหมด
ท่านค้ายาบ้า ท่านฆ่าคนตาย ติดคุก โดนผู้คุมทุบตีไปหลายร้อยที
ตลอดเวลาภาพที่ท่านตีแม่ปรากฏเสมอ
พอพ้นคุกมาได้ ท่านตั้งใจบวชชั่วชีวิต
พอตั้งใจทำสมาธิ หรือปฏิบัติธรรมท่านก็ว่า หน้าแม่กูตอนโดนกูตีก็ออกมาเสมอ ท่านบวชมาหลายสิบปีแล้วนะ
ท่านบอกเลยว่ามรรคผลนิพพานในชาตินี้ของกูคงเป็นไปไม่ได้
ตอนนี้ท่านก็เป็นมะเร็ง วันดีคืนดีเลือดไหลในอก
ท่านบอกว่าทรมานมาก แต่ท่านก็ไม่อยากตายท่านคิดว่าหากตายคงต้องตกนรก
แต่พอท่านอาการกำเริบมากๆ เลือดไหลออกมาจากปากจมูก ท่านเล่าว่ากูว่ากูคงตาย ท่านว่าท่านรู้สึกเย็นขึ้นมา ท่านดีใจที่การบวชของท่านยังมีอานิสงค์ให้ท่านตายดี แต่หมอก็ยื้อชีวิตท่านกลับมาได้

คุณโชคดีที่เป็นชาย คุณบวชเถิด

อีกคนเพื่อนผู้หญิงของเรา
แกเงื้อมีดใส่แม่แก (คล้ายๆเขาคงจองเวรกันมา)
จากนั้นมาตลอด หลายปีชีวิตก็เจอแต่อุปสรรคตีบตันไปหมด
จะคิดอะไรก็ไม่ออก
เคยโดนหลอกมอมเหล้าจะพาไปขาย (ไม่สำเร็จนะพอดีว่าคอทองแดง)
ไปไหนคนก็หมั่นไส้อย่างหาสาเหตุไม่ได้ (แม้แต่ผู้เขียนก็หมั่นไส้มันมากด้วย)
ถูกกลั่นแกล้ง ไปไหนคนเยอะๆก็โดนเขาตีคนนึกว่าเป็นผู้ชาย ไม่งั้นก็โดนลูกหลงลอยมา บางวันคนชอบถุยน้ำลายพอดีกับที่เขาเดินผ่าน
แต่พอรู้ว่าเพื่อนเคยเงื้อมีดใส่แม่
เลยขอให้มันไหว้พระสวดมนต์แล้วไปขอขมากราบเท้าแม่
เหมือนปาฏิหาร เพื่อนพูดรู้เรื่องขึ้นมาก อาการเจ็บป่วยเรื้อรังก็ทุเลาลงไปมาก สรุปว่าดีขึ้นหลายเรื่อง

ขออภัยหากภาษาที่ใช้ไม่สละสลวย เพราะเวลาพูดก็มักพูดสลับหน้าหลังจะงงซักหน่อย

โชคดีนะ ถ้าแค่คุณคิดได้ก็เหมือนตายแล้วเกิดใหม่แล้ว
ขออานิสงค์ผลบุญที่คุณนำเรื่องมาสอนใจคน นี้ให้คุณพบความสงบอันเป็นความสุขที่แท้จริงเถิด สาธุ

 

บวชเถอะครับอานิสงค์อาจจะทำให้เรื่องร้ายๆจากหนักเป็นเบาๆครับ

ขอขมาพ่อครับยังไงก็พ่อที่ให้กำเนิดหรือหนีไปไกลๆซักพักแต่ขอว่าไม่ควรลงไม้ลงมือ

เค้าจะทำยังไงกะเราก้อช่างอดทนไว้เราได้แต่ห้ามคอยกันแม่ไว้

ผมเข้าใจครับถ้าคนอื่นเจอสถานการณ์แบบคุณเค้าจะทำยังไง

ยืนดูวางอุเบกขารึ๊ไงอ่านแล้วให้นึกตามว่าเป็นเราละจะทำยังไง

อารมณ์โกรธมันวูบเดียวอดทนไว้ครับห้ามอย่างเดียว

ขอเป็นกำลังใจให้อย่าไปชกท่านอีกถ้ามีเรื่องพาแม่หนีออกไปไกลๆก่อนหรือไปไหนสัก

พักเข้าใจเจ้าของกระทู้แต่ไม่ได้บอกว่าที่ท่านทำมันถูก

 

ภูมิธรรมของพ่อและตัวคุณเอง

มนุษย์อสูร ชอบทำร้ายร่างกายผู้อื่น
มนุษย์เปรต ติดสุรา ยาเมา พาชีบัด นักเลงผู้หญิง
เคยอยู่ในนรกและเมื่อตายไปชาตินี้ตกนรก ขุมดังนี้

กาฬสุตตนรก
ผู้ที่อาศัยอยู่ที่นี่จะถูกยมบาลฟาดด้วยด้ายนรก
ซึ่งมีขนาดและความแข็งเท่าเหล็กเส้นโตๆ เส้นหนึ่ง แล้วใช้เลื่อยนรกเลื่อยให้ขาดเป็นท่อนๆ ผู้ที่หนีจะถูกเหล็กนรกปลิวออกมาตัดร่างกาย แล้วลมกรรม
ก็จะพัดโชยให้ฟื้นคืนอีกครั้ง จนกว่าจะครบวาระ 1,000 ปีนรก โดย 1 วัน 1 คืนในกาฬสุตตนรก เทียบเท่า 36 ล้านปีมนุษย์

ผู้ที่อาศัยอยู่ที่นี่
ชาติปางก่อนได้ทรมาณสัตว์เล่นๆ
ทำร้ายบุพการี อาจารย์ สมณะ หรือผู้มีพระคุณ

เมื่อครบการกำหนดลงทันฑ์จากนรกแล้วต่อด้วยภพภูมิเปรต

เมื่อหมดจากเปรตจะไปภพภูมิเดรัจฉาน
อีกนานจึงจะได้กลับมาเป็นมนุษย์ใหม่

คุณพ่อคุณก็เคยทำเช่นนี้กับพุพการีมามากเช่นกัน
คุณเองก็เคยทำมาเช่นกัน
จึงได้กลับมาเกิดแล้วกระทำการเดิมซ้ำไปซ้ำมาเหมือนเดิม

ภูมิแม่
เป็นเปรต เป็นผู้ที่ผิดศีลทุกข้อ
ถูกทำร้ายร่างกาย จากการฆ่าชีวิตสัตว์อื่นเพื่อยังชีพ
ทุบตีผู้อื่น เช่นบิดา มารดา ครูอาจารย์
ไม่ปรนนิบัติรับใช้บิดา มารดา
เคยคบชู้สู่ชาย ในอดีตชาติ เคยทำร้ายภรรยาเมื่อเป็นสามี

เมื่อได้เกิดมาเป็นมนุษย์ชาตินี้ จึงได้รับกรรรมเช่นนี้

ทั้งคุณ พ่อ คุณแม่ และตัวคุณ
ทำกรรมประเภทเดียวกันมา ซ้ำๆวนเวียนมานับชาติไม่ถ้วน
ชาตินี้ก็มาพลาดพลั้งทำเช่นเดิมอีก

เมื่อคุณมีลูกแม้นตั้งใจไว้ว่าจะทำดีสักเพียงไหน
แต่ลูกผู้จะมาเกิดด้วยนั้น
ก็มาเกิดด้วยอกุศลกรรม มาตามวิบากกรรมที่ไม่ดี
ภรรยาที่ชอบพอก็จะมาด้วยวิบากกกรรมที่ไม่ดี
จะวนเวียนไปอยู่อย่างนี้

แก้ไขได้ทางเดียว คือ บวชเสีย
หากไม่พร้อมบวชตลอดชีวิต ก็ลองดูสักหนึ่งพรรษาก่อนทำให้ได้
เพราะเป็นหนทางเดียวที่จะยุติ ภพภูมิที่แจ้งให้ทราบข้างบน


ไม่ได้มาเขียนตัดทอนกำลังใจ หรือซ้ำเติม
แต่นำข้อเท็จจริงที่คุณอาจยังไม่รู้มาให้รับทราบ

เมื่อทราบแล้ว ก็ขอให้มีกำลังใจเพื่อแก้ไข
จะได้ไม่สร้าง วิบากกรรมร้าย ให้วนเวียน
ไม่รู้จักจบสิ้นเช่นนี้อีกต่อไป

ด้วยกำลังใจ

 

ท่านครับก่อนที่ท่านจะออกความเห็นข้างบนนี้ ไม่ทราบว่าท่านได้อ่าน
เนื้อหาของกระทู้หมดหรือไม่ จับใจความได้ไหมว่าจขกท ต้องการ
ระบายความในใจหรือสำนึกบาปที่ได้กระทำกับบิดาของตนเอง ถ้าเราอ่าน
เนื้อหาในย่อหน้าแรกของกระทู้ที่กล่าวถึง"ตำรวจยิงผู้ร้าย" กับข้อความท่อน
สุดท้ายที่บอกว่า"ตัวเขาจะเป็นพ่อที่ดีจะรักครอบครัว" แถมยังบอกทำนอง
ประชดอีกว่า"พ่อเป็นตัวอย่างที่เลวชั่ว"
.......ถ้าเรานั่งพินิจวิเคราะห์ดู จะเห็นว่าจขกทยังไม่ได้สำนึกในบาปที่ตน
เองได้กระทำลงไปเลย ที่เขียนมาก็เพื่อระบายและหาคนสนับสนุนในการ
กระทำเลวๆของตนว่าเป็นสิ่งที่สมควรกระทำ และผมว่ามันก็ได้ผลคือมีเสียง
สนับสนุนจากคุณหนึ่งเสียงแล้ว
......ใช้ครับการให้อภัยและให้กำลังใจเป็นสิ่งดี แต่เราต้องแยกแยะด้วยว่า
ตัวผู้กระทำและกรรมที่ผู้กระก่อขึ้นควรให้อภัยและให้กำลังใจเพียงใด ไม่
เช่นนั้นตัวท่านเองจะมีบาปไปกับผู้กระทำด้วย ใช่ว่าตัวกระผมหรือท่าน
สมาชิกบางท่านจะว่ากล่าวเพียงอย่างเดียว แต่ยังมีข้อเสนอแนะให้จขกท
ด้วย บางท่านก็ให้ขมา บางท่านก็ให้ไปบวชดูแล้วเป็นสิ่งดีทั้งนั้น
......ผมอยากจะกล่าวเสนอแนะท่านเล็กน้อยว่า ท่านจะเป็นคนดีเลิศเต็ม
เปี่ยมไปด้วยคุณธรรมอย่างไรผมไม่ว่า มันเป็นสิ่งดีเสียอีก แต่ขอร้องละ
ครับ อย่าได้อาศัยช่วงจังหวะเวลาหรือช่องทางเพียงเล็กน้อย เพื่อทำให้
ตัวเองดูดีเป็นพระเอกในสายตาคนอื่นเลย เดียวสิ่งที่คุณทำจะตรงกันข้ามไป

 

ขอคิดด้วยคน

มันเป็นกรรมบาป ที่คุณเกิดมาต้องเจอ พ่อ ที่ไม่มีศีลไม่มีธรรม

คุณก็ไม่ได้หยุดกรรมบาปนั้น ยังคงก่อเวรสร้างกรรมต่อ คุณพ่อ

ชาติภพในอดีต คุณก็คงจะเคยเป็นพ่อ และทำการทารุณต่อลูกหลาน บริวาร

ชาติปัจจุบัน ถึงต้องมารับกรรมบาป เช่นนี้

คุณทำร้ายผู้ให้กำเนิด ... ถ้าไม่มี กุศลกรรมมาช่วยหนุน
<HR style="COLOR: #ffffff; BACKGROUND-COLOR: #ffffff" SIZE=1>อบายภูมิ คือที่หมายปลายทางชีวิต

 

ได้บาป ที่ ฆ่าคนตาย(ตามหน้าที่)

ได้บุญ ที่ช่วยให้สังคมสงบสุข

 

ผมว่าน่าจะแนะนำหนทางแก้ไขหรือผ่อนหนักให้เป็นเบาดีกว่าไหมครับ

ไม่มีใครอยากทำเลวหรอกครับที่ผมบอกผมไม่ได้ดีมาจากไหนเลวก็มาก

การที่ได้แนะนำคนไม่ให้ทำอนันตริยกรรมหรือช่วยหาทางแก้ไขให้หนักเป็นเบาจะดีกว่า

ให้คิดว่าเราอยู่ในสถานการณ์แบบที่เค้าเล่าเราจะทำอย่างไร

 

ไม่ใช่ความเห็นเป็นข้อเท็จจริง
กลับมาอ่านด้วยนะคุณ swat2254
และอีกครั้ง บวชเถิด
และ ทุกๆความทรมานเจ็บปวดในโลกมนุษย์ไม่อาจเทียบเปรียบกับความทรมานของสัตว์นรกได้เลย

 

ถ้าอยู่ด้วยกันแล้วไม่มีความสุข ทำไมไม่หย่ากัน แล้วถ้ามายุ่งอีกก็แจ้งตำรวจจับได้นี่ครับ ถ้าทำร้ายร่างกายอีกก็แจ้งตำรวจจับได้ทุกครั้ง

 

ตามที่คุณบุญพิชิต กับคุณverajak ได้กล่าวว่าผมมานั้นผมน้อมรับในคำที่ว่า ผมมันนรกส่งมาเกิด ผมมันเลวใช่ผมยอมรับเพราะผมมองตัวเองยังรู้สึกได้ว่าเป็นลูกทรพี ผมมาที่นี้ผมไม่ได้มาหาความชอบธรรม ผมจะหาไปทำไม ในเมื่อผมก็ไม่รู้จักคุณไม่เคยเห็นหน้าแม้ตัวคุณเองก็ไม่เคยเห็นหน้าผม ผมไม่ใช่นักการเมืองหรือคนดังนะครับที่จะต้องหาความชอบธรรมในการทำอะไรสักอย่าง คุณคิดว่าผมมาที่นี้เพราะต้องการหาคนเข้าข้างเพื่อที่จะบอกว่าผมทำถูกหรอ .......ไม่ใช่เลยคุณมองโลกในแง่เดียวมากๆ คุณคิดว่าผมไม่ทุกข์ใจกับสิ่งที่ผมทำลงไปหรอ....ผมถึงได้บอกว่าผมยังพูดกับตัวเองเสมอว่าผมมันเลวที่ทำแบบนั้นลงไป แล้วที่ผมถือมีดผมมั่นใจ100%ว่าผมไม่มีวันแทง ผมแค่ถือผมไม่ได้ชูมีดหรือทำท่าจะแทงด้วยซ้ำ คุณหาว่าผมอ้างที่ผมไม่กล้าไปที่อื่นเพราะห่วงแม่และตาขาว คุณมั่นใจในความรู้สึกนั้นดีแล้วหรอถึงพูดออกมาแบบนั้น ผมถามคุณรักแม่ของคุณหรือป่าว คุณอยากดูแลอยากอยู่ใกล้ๆแม่ของคุณมั้ยถ้าคุณรู้ว่าแม่ไม่ปลอดภัยจะโดนทำร้ายวันไหนก็ได้ แล้วเรื่องที่ผมยกตัวอย่างเรื่องตำรวจนั้นมันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับ เรื่องพ่อของผมเลย ผมแค่สงสัยมันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับพ่อผมเลย คุณมองโลกแง่ร้ายไปหรือป่าวเหมือนเสือใบอ่ะไปปล้นคนรวยมาแจกคนจนผมสงสัยว่าจะได้บุญหรือบาปกันแน่ มันแค่นี้เองคุณคิดไปไกลเลย
ตอบคุณverajakนะครับ พ่อไม่เคยเลี้ยงผมครับไม่เคยไปส่งโรงเรียนไม่เคยป้อนข้าวไม่เคยเช็ดขี้ผมคนที่ทำมาตลอดก็คือแม่ แล้วที่คุณบอกว่าพ่ออย่ามายุ่งกันฉัน ฉันอยู่ได้ฉันอยู่กับแม่ได้ พ่อไม่เคยอยู่บ้านมาตั้งนานแล้วครับแล้วพ่อก็มีเมียใหม่ จะกลับมาตอนเงินหมดหรือไม่ก็เมากลับมาอาละวาดเอาเงินครับ คุณคิดว่าผมไม่อยากมีพ่อเหมือนชาวบ้านหรือครับคุณคิดว่าผมอยากมีครอบครัวที่มันแตกแยกหรือครับ วันพ่อที่โรงเรียน เพื่อนทุกคนมีความสุขเมื่อถึงวันพ่อแล้วผมล่ะ คุณจะให้ผมนึกมีความสุขวาดฝันไปเองว่าผมมีครอบครัวที่แสนสุขหรอครับ คุณไม่เคยเห็นภาพที่ผมเห็น คุณคิดว่าผมมีความสุขหรอที่ผมเป็นทุกวันนี้ผมจะมาหา ความชอบธรรมจากที่นี้เพื่ออะไร ผมรู้ตัวดีผมบาปผมเลว ผมถึงได้มาในบอร์ดนี้ ---กฎแห่งกรรม-ภพภูมิ--- ผมไม่ได้มาหาคนเข้าข้างหรืออะไรเลย คุณพูดได้ซิชีวิตคุณไม่เป็นอย่างผมคุณพูดราวกับเห็นกับตาว่าบ้านผมเป็นยังไง คุณไปนึกดูดีๆคุณverajak คำพูดของคุณสมควรแล้วหรือที่จะพูดออกมาแบบนั้น คุณพูดอย่างกับผมสนุกสนานที่ผมทำผมเลยอ้างไปเรื่อยที่ต่อยพ่อเพาะเขาต่อยผมก่อน ที่ผมเข้ามาที่นี้ ผมเข้ามาถามขอคำปรึกษา ตอนท้ายผมใช้คำว่าถามว่าผมจะได้รับกรรมอะไรบ้าง ผมเข้ามาเพื่อขอคำปรึกษา เพราะเห็นว่านี้คือเวปของพระพุทธศาสนา ยามที่เราทุกข์ศาสนาก็คือที่พึ่งผมทุกข์มาก ผมถึงมา ผมไมได้มาหาความรับผิดชอบจากใครผมไมได้มาหาความเป็นธรรม ผมไม่ได้มาหาความชอบธรรมในสิ่งที่ผมทำลงไป ผมรู้ผมเลวบาปหนามาก นรกส่งมาเกิด ใช่ผมยอมรับโดยดีผมเพียงต้องการรู้ว่าโทษของผมคืออะไรบ้าง ส่วนเรื่องบวชผมคิดไว้ตั้งแต่อายุ15-16แล้วแต่อาม่าบอกให้รอบวชพระ ซึ้งปีหน้าผมจะบวชครับ แต่ยอมรับตอนแรกผมกะจะบวชโดยไม่บอกพ่อ แต่พี่ๆหลายๆคนให้คำแนะนำว่าควรไปกราบเท้าขอขมา ผมก็จะทำครับ แล้วที่ผมบวชผมไมได้อาศัยผ้าเหลืองหากินนะครับ ผมบวชเพราะตั้งใจจะบวชด้วยใจจริงๆ (เดี๋ยวจะหาว่าผมบวชเพราะกลัวบาปอีก) ผมขอโทษแล้วกันที่มา ตั้งกระทู้แบบนี้ขึ้นมา ผมขอโทษจากใจจริงๆ