กรรมที่ทำกับแมว

กรรมที่ทำกับแมว

เรื่องที่จะเล่าต่อไปนี้เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นมานานแล้วเป็นเรื่องที่เกิด ขึ้นกับครอบครัวหนึ่ง ซึ่งตาของเพื่อนเล่าให้เพื่อนฟังอายุ 10 ขวบเห็นจะได้ เล่าให้ฟังว่า ตาได้สร้างเวรสร้างกรรมไว้อย่างสาหัส

ตอนนั้นยายเรียกให้ทุกคนในบ้านออกมากินข้าว

โดยที่วางสำรับข้าวไว้ ขณะที่ตากำลังเดินออกมา ก็บังเอิญเห็นเจ้าแมวตัวหนึ่งกำลังคาบเอาปลาดุกย่างไป ตาจึงวิ่งไล่ตาม หวังให้มันปล่อยปลาดุกอย่างตัวนั้นออกจากปาก แต่มันไม่ได้เป็นอย่างนั้น เจ้าแมวตัวนั้นกระโดดเข้ากองฟาง

ตาเห็นดังนั้นก็ย้อนเข้าบ้านสักครู่

ก็ออกมาพร้อมกับปืนลูกซองพร้อมกับไม้ขีดไฟ ยายพยายามห้ามตาว่าให้ปล่อยมันไป ตาก็ไม่ยอมฟัง แล้วตาก็เริ่มเผากองฟางกองนั้น เมื่อไฟโหมแรงขึ้น เจ้าแมวตัวนั้นก็กระโดดออกมาจากกองฟาง แต่ครั้งนี้ในปากของมันจากที่เป็นปลาดุกย่างตัวนั้น มันกลายเป็นลูกแมวที่ยังไม่ลืมตา เจ้าแมวตัวนั้นวิ่งออกมา

ส่วนทางตาที่เตรียมขึ้นไกปืนไว้รอท่าอยู่แล้ว:boo:

ก็ยิงสวนออกไป สิ้นเสียง เจ้าแมวตัวนั้นก็ลอยกระเด็นเข้ากองฟางไป ตาหัวเราะชอบใจในฝีมือของตัวเอง แต่ยายปล่อยน้ำตาไหลออกมา ก่อนที่จะลุกขึ้นไปดูมัน สภาพนางแมวสาวตัวนี้มีเต้านมถึงสี่เต้าแสดงว่ามันไม่ได้มีลูกแค่ตัวเดียว อย่างน้อยต้องมีสักสี่ตัว ซึ่งบัดนี้คงนอนตายอยู่กลางเพลิงไฟไปเรียบร้อยแล้ว

บุญเจ้าแมวน้อยที่แม่คาบออกมา

ยายจึงรีบจับมันมา หวังชุบเลี้ยงแทนแม่ของมัน เราไม่มีโอกาสรู้เลยว่า กรรมที่ตาสร้างไว้ครั้งนี้จะส่งย้อนกลับมายังตาในวันหนึ่ง ขณะที่ตาจูงควายจะไปเทียบเกวียน แต่ควายตัวนั้นมันดื้อ ตาจึงใช้ไม้ฟาดมันอย่างหนัก ตามนิสัยโมโหร้ายของตา ครั้งนี้เจ้าควายตัวนั้น ตัวที่ตามักจะระบายอารมณ์ใส่มันด้วยความเกลียดชังกลับโต้ตอบ มันแว้งขวิดเข้าที่สะโพก แล้วตาก็ยิงมันตายในที่สุด

แผลที่เกิดจากควายขวิดไม่คิดว่าจะส่งผลต่อมาให้ตา

แต่แรกก็รักษาด้วยยาสามัญประจำบ้านกันไปตามมีตามเกิด อีกทั้งไม่คิดว่า แผลที่ว่านั้นจะหนักหนา แต่แล้วมันกลับสาหัสมากขึ้น จนกระทั่งตาลุกเดินไปไม่ได้ ขาข้างหนึ่งของตาลีบเล็กลงไม่นานแผลนั้นก็เริ่มเน่าเฟอะส่งกลิ่นเหม็นไปทั่ว ตาเริ่มร้องด้วยความทรมานทุกวัน มีคนพูดว่าเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด เหมือนเสียง “วัว” เสียง “ควาย” สร้างความทุกข์ทรมานให้ตาอยู่ทุกวัน และวาระสุดท้ายของตาก็มาถึง

วันนั้นพ่อแม่เพื่อนผมพากันออกไปดูหนังขายยาที่เข้ามาในหมู่บ้านของเรา

ปล่อยให้ตายายอยู่บ้าน ขณะที่กำลังดูหนังอยู่นั้นก็มีเสียงตะโกนว่า “ไฟไหม้” พอหันไปมองแสงสีเพลิงที่เด่นเป็นสง่ากลางความมืด ไฟที่รุกโชติช่วงอยู่นั้น เป็นบ้านของเพื่อนผม พ่อแม่วิ่งกลับไปทันทีพร้อมๆ กับเพื่อนพ่อแม่ต่างก็วิ่งไปช่วยกันเป็นการใหญ่

แต่ดูเหมือนจะสายไปแล้ว

พอถึงบ้านแม่ก็เห็นยายนั่งร้องไห้อยู่กับพื้นดิน ได้แต่ร้องเรียกตาที่อยู่ในกองเพลิง ไฟไหม้หมดไปทั้งหลัง สภาพศพของตานั้นดูไม่เหมือนคนเดิม เพราะสภาพบัดนี้ได้กลายเป็นเถ้าถ่านไปแล้ว

ยายเล่าให้ฟังว่า

ขณะที่นอนอยู่กับตานั้น มีแมลงทับบินเข้ามาเล่นตะเกียงไฟ ลูกแมวกำลังซนจึงวิ่งเล่นไล่จับแมลงทับ แล้วไปโดนตะเกียงไฟล้มไปติดมุ้ง ไฟก็เริ่มติด ยายพยายามที่จะดึงตาออกมา แต่ยายดึงไม่ไหว ตาเป็นคนรูปร่างใหญ่ ยายไม่สามารถลากเอาตาออกมาได้ ทุกคนแม้กระทั้งยาย ยังพูดออกมาเหมือนกันว่า “ตา ตายเพราะใช้กรรมที่ทำไว้กับแมวแท้ ๆ

นี่แหละที่ว่า สร้างเวรสร้างกรรมอย่างไรไว้ ก็ต้องชดใช้กันไปเช่นนั้นเหมือนกัน อย่างที่ตาโดน

​

ที่มาจาก http://happy.teenee.com/xfile/kod/1231.html:boo:
ภาพประกอบจาก http://www.myspace.com/505544370

 

"เมตตาพวกหนูด้วยนะคะ"

<iframe width="640" height="360" src="http://www.youtube.com/embed/g9N0BabMinQ" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>​

 

สงสารแมว ที่บ้านผมเลี้ยงแมว แมวขโมยอาหารก็คงเพราะหิว เราไม่ต้องถึงกับทำร้ายมัน ที่บ้านมักจะมีอาหารในชามแมวตลอด บางทีแมวไม่มีเจ้าของจากที่อื่นมากิน ก็ปล่อยให้มันกินไม่ได้ไล่ ยังดีใจมันมากิน และยังบอกแมวเราว่าไม่ต้องไล่เขา แมวมันฟังเรารู้เรื่องนะครับ ถ้าแมวจอนจัดเขาเลือกได้คงอยากมีเจ้าของ มีคนให้อาหาร

ลองนึกเป็นเรา ไม่มีอาหารกิน หิว พอไปกินเขาก็ไล่ น่าสงสารนะครับ

 

ส่วนตัวแล้วชอบให้อาหารสัตว์แต่ไม่บ่อยนัก เห็นเขากินอย่างอเร็ดอร่อยมองดูแล้วมีความสุข...เขาเกิดมาเป็นสัตว์เดรัจฉานก้อน่าสงสารอยู่แล้ว...อย่าไปทําร้ายเขาเลยนะครับบางทีเขาอาดจะเคยเป็นยาดพี่น้องกันมาก่อนก้อได้.

 

น่ารักจังเลย ไปอยู่กับป๋าไหม
:boo:

 

สัตว์เดรัจฉานเป็นภพภูมิของความกลัว หวาดระแวง
การเป็นอยู่ของสัตว์เดรัจฉานเป็นของยาก

อย่าเบียดเบียนเพื่อนร่วมทุกข์ของเราเลย

 

เราขับรถทับแมวที่บ้านด้วยความที่มองไม่เห็น รู้ตัวอีกทีเมื่อได้ยินเสียงร้องและเห็นแมวที่เลี้ยงมาเป็นสิบปี วิ่งด้วยสองขาหน้า ลากตัวและสองขาหลังไปลงรางระบายน้ำ เราตกใจมาก วิ่งไปเปิดฝารางระบายน้ำอย่างบ้าคลั่ง จนจับตัวแมวได้และนำไปหาหมอ

ผลการวินิจฉัย กระบังลมฉีก อวัยวะส่วนล่างไหลเข้าไปในบริเวณปอด กระดูกขาแตกทั้งสองข้าง ทำให้หายใจหอบ และเดินไม่ได้

แมวได้รับการผ่าตัดในวันต่อมา หมอบอกว่าอาการเป็นตาย ห้าสิบ ห้าสิบ เราและน้องสาวร้องไห้ แต่พยายามข่มใจให้สวดมนต์ให้เค้ารอด

ผลการผ่าตัดเป็นไปได้ด้วยดี แมวเริ่มฟื้นหายสลึมสลือ แต่ยังมีการหายใจหอบ เราดีใจมากที่เค้ารอดชีวิตจากการผ่าตัด

อีกวันต่อมาเริ่มให้อาหารอ่อน เค้าทานไม่ค่อยได้ เราก็พยายามป้อนเอง จนเค้าได้รับอาหารไปพอสมควร

วันถัดมาเรากำลังขับรถไปที่โรงพยาบาล ด้วยพลังใจที่จะให้เค้าหาย หมอที่โรงพยาบาลโทรมา บอกว่าแมวอาการไม่ดี ให้รีบไปดู เรารีบบึ่งไปโรงพยาบาลทันที

เมื่อไปถึง ภาพที่เห็นตรงหน้า หมอสอดท่อให้ออกซิเจน กำลังให้ออกซิเจนกะแมวเรา และอีกคน กำลังนวดหัวใจ แต่...เค้าไปแล้ว หัวใจหยุดเต้น หยุดหายใจ เค้าจากไปแล้ว เราร้องไห้โฮ แต่คนที่เสียใจยิ่งกว่าเรา คือ น้องสาวของเราซึ่งเป็นเจ้าของแมวตัวนี้

เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นก่อนปีใหม่ที่ผ่านมานี้ เราไม่เคยมีวันไหนที่ไม่ร้องไห้
ถามว่า เราบาปมากไหม แต่เรายอมรับว่าเราปฏิบัติมาน้อย ถึงทำใจไม่ได้
รบกวนถามท่านผู้รู้ ว่าเราควรทำอย่างไร

 

แมวโดนรถทับตายก่อนอายุขัยแบบนี้ เค้าอาจจะเป็นสัมภเวสีอยู่คะ
คุณรีบทำบุญแล้วอุทิศเจาะจงให้เค้านะคะ จะได้สบายใจนะคะ
ถ้าตอนนี้แมวเค้าเป็นสัมภเวสี แล้วได้โมทนาบุญเค้าก็จะพ้นทุกข์แน่คะ

ลองอ่านคำสอนของหลวงพ่อฤๅษีวัดท่าซุงดูนะคะ จากหนังสือตายไม่สุญ..แล้วไปไหน

“…บรรดาพุทธบริษัทโปรดทราบไว้ว่า กรรมที่เป็นอุปฆาตกรรมที่มาตัดรอนทำให้คนตายก่อนอายุขัย ตายแล้วไปเกิดเป็นสัมภเวสี บรรดาสัมภเวสีที่เดินเกลื่อนไปเกลื่อนมาในโลกมนุษย์ มีรูปร่างหน้าตาคล้ายคนธรรมดา เวลาที่ตายแต่งตัวแบบไหน นุ่งผ้าประเภทไหนก็แต่งตัวแบบนั้น มีความกังวลอยู่อย่างหนึ่งคือ มีความทุกข์ใจไม่รู้จะเกิดที่ไหนได้แน่นอน บรรดาสัมภเวสีพวกนี้มีความลำบาก ถ้าญาติของเราตายด้วยอำนาจของสัมภเวสี คือยังไม่สิ้นอายุขัย เช่น ฟ้าผ่าตาย คลอดบุตรตาย ถูกฆ่าตาย ถูกรถชนตาย เป็นต้น แต่ก็ไม่แน่นักบรรดาพวกนี้ถึงอายุขัยก็มี แต่ก็เผื่อเหนียวไว้ก่อน สมมุติว่าเขาเป็นสัมภเวสี พอตายไปแล้วก็ไม่ต้องทำบุญมาก ทำบุญให้ได้บุญชัดๆ หาอาหารชนิดที่ไม่มีบาป อย่าทุบแม้แต่ไข่สัก ๑ ฟอง เอาผ้าไตรมา ๑ ไตร พระพุทธรูปมา ๑ องค์ นิมนต์พระมารับสังฆทานที่บ้าน ทำเงียบๆ อย่ามีเหล้ายาปลาปิ้ง เมื่อทำบุญเสร็จก็อุทิศส่วนกุศลให้เฉพาะคนที่ตาย ไม่ให้ใครทั้งหมด ทำอย่างนี้ท่านพวกนี้จะมีความสุข ได้รับผลบุญทันที มีความผ่องใส มีความอิ่มเอิบ เมื่อเข้าถึงอายุขัยเมื่อใด พวกนี้จะไปถึงด้านของสวรรค์ก่อน…”

 

เราก็เคยทำไปด้วยความไม่รู้เท่าทันกรรมเช่นกัน แต่ตอนนี้พยายามขออโหสิกรรมจากเจ้ากรรมนายเวรอยู่เรื่ิอยๆหวังว่าคงจะได้รับอโหสิกรรมในเร็ววันนี้ด้วยเทอญฯ

 

อนิจจัง...ช่างน่าสงสารน้องแมว อ่านแล้วสะเทือนใจครับ
ถึงแม้เราจะยังคงเป็นปุถุชนธรรมดา ที่ยังไม่หมดซึ่งกิเลส
แม้บางครั้ง เราจะยังคงมีอารมณ์โทสะในใจอยู่บ้าง
แต่เราก็สามารถหลีกเลี่ยง ที่จะไม่กระทำกรรมเบียดเบียนแก่ผู้อื่น สัตว์อื่นได้
แค่เขาเกิดมาก็นับว่าทุกข์ทรมานมากแล้ว ขอให้พึงความเมตตา กรุณา แก่กันเถิด

ขออนุโมทนา และขอบพระคุณในธรรมทานด้วยนะครับ
เรื่องนี้เป็นอุทาหรณ์เตือนใจได้ดียิ่งครับ...

 

จริงๆ ครับ อย่าเบียดเบียนกันและกันเลย

และอีกอย่างอยากฝากถึงทุกๆ ท่าน ช่วยกันตักเตือนห้ามปรามคนรอบข้างที่เบียดเบียนสัตว์ และยิ่งเด็กๆ ที่อาจจะยังไม่รู้ซึ้งเรื่องของกรรม และจิตใจอาจจะยังไม่มีเมตตาพอ ไม่ใช่อะไรหรอกครับ คนที่ทำกรรมเหล่านั้นก็น่าสงสารนะครับ ไม่รู้ถึงความน่ากลัวของกรรม เขาทำไปอาจเพราะไม่เชื่อเรื่องกรรม หรือไม่กลัว เราต้องช่วยกันบอกกล่าวตักเตือนคนรอบข้างนะครับ

ที่ผมพูดอย่างนี้เพราะตอนเด็กๆ ผมเองทำกรรมเบียดเบียนสัตว์มามากมาย ด้วยความคนอง ผมผิดจริงๆ ผิดเต็มๆ แต่ถ้าผมรู้ซึ้งถึงความน่ากลัวของกรรมในตอนนั้น ถ้าผมเรียนรู้เรื่องพรหมวิหาร 4 ความมีเมตตาต่อเพื่อนร่วมโลก ในตอนนั้น คงไม่ทำร้ายสัตว์แบบนั้น

 

โบราณว่าฆ่าแมวเท่ากับฆ่าเณร 1 รูป ตาได้ชดใช้กรรมที่ตาทำไว้แล้ว
กรรมใดต่อให้อโหสิกรรมต่อกันแล้ว ก็ยังต้องตามไปชดใช้กรรมที่เคยก่อไว้อยู่ดี

 

แมว แมว อ้ายฉานมันคือ
นางแมวยั่วสวาท ....

 

ที่บ้านเลี้ยงแมวไว้เยอะมากเลยค่ะ แต่แมวก็ดื้อ ถึงขั้นต้องไล่ตี ไม่รู้ว่าทำบุญหรือบาปอยู่กันแน่

 

ขอแค่คุณให้ข้าวเขากิน มีเวลาเล่นกับเขาบ้าง แมวเป็นอะไรที่รักอิสระมาก ๆ
เวลาเหงา ๆ ก็มีเขาเป็นเพื่อนนั่งปรับทุกข์บ้าง แค่นี้ก็พอแล้ว

:boo:

 

ที่บ้านเลี้ยงแมวเหมือนกันให้อาหารเม็ด ถ้ามันมาขอปลาทูก็ให้มันนะ
แต่มันก็ไปขโมยปลาบ้านอื่นมา ฮ่าๆๆๆ